эй соҳли муаззаму дастур бе назир

ای صاحل معظّم و دستور بی نظیر

Ваии аҳли фазлро баҳамаи ҳоли дастгир

وی اهل فضل را بهمه حال دستگیر

Ҳам даст сарварӣ бимикон ту мӯътазид

هم دست سروری بمکان تو معتضد

Ҳам чашми офтоби зи рои ту мстнир

هم چشم آفتاب ز رای تو مستنیر

Пирўжаҳи сипеҳр буд зери меҳри онк

پیروژه سپهر بود زیر مهر آنک

Ном туро кунад чу нигини нақш бар замир

نام ترا کند چو نگین نقش بر ضمیر

Чун донишаст хизмати даргоҳи фаррухат

چون دانشست خدمت درگاه فرّخت

Перояи тавонгару сармояи фақир

پیرایۀ توانگر و سرمایۀ فقیر

На бо улувва қадари ту гардун буд баланд

نه با علوّ قدر تو گردون بود بلند

На бо камоли фазли ту дарё буд ғзир

نه با کمال فضل تو دریا بود غزیر

эй рӯҳи парварӣ ки санои ту халқ ро

ای روح پروری که ثنای تو خلق را

Ҳамчун нафас збҳр ҳаётаст ногузир

همچون نفس زبهر حیاتست ناگزیر

Фарёдраси маро ки бензад ту ме кунам

فریادرس مرا که بنزد تو می کنم

Аз дасти рӯзгори ҳамаи соларо нафир

از دست روزگار همه ساله را نفیر

Онҳо ки бар ман аз ситам чарх ме равад

آنها که بر من از ستم چرخ می رود

На бо кабӣр меравад алҳақ на бо сағир

نه با کبیر میرود الحق نه با صغیر

Дар кори фазл ранҷ кашидам бидон ҳавас

در کار فضل رنج کشیدم بدان هوس

То бошудам бдўлти ту ртбтии хатир

تا باشدم بدولت تو رتبتی خطیر

Онам нашуд муяссару имрӯзи розӣам

آنم نشد میسّر و امروز راضیم

Гар рӯзгор гирадам аз зумраи ҳмир

گر روزگار گیردم از زمرۀ حمیر

Шуд анзъоҷи ман мтъин аз ин диёр

شد انزعاج من متعیّن از این دیار

Аз фарт бе аноятии соҳиби кабӣр

از فرط بی عنایتی صاحب کبیر

Ҳқо ки бо ғуломи худ андари сарои хеш

حقّا که با غلام خود اندر سرای خویش

На аз қалили ёрами Фтн на аз касӣр

نه از قلیل یارم فتن نه از کثیر

Тарсам бдргаҳ ояд ва дар ҳол май дӯд

ترسم بدرگه آید و در حال می دود

Мҷҳўлкӣ ки хоҷа маро гуфт рӯ бигир

مجهولکی که خواجه مرا گفت رو بگیر

Худ лутфи табъи соҳибии ин рхсаҳ чун диҳад ?

خود لطف طبع صاحبی این رخصه چون دهد؟

Сарҳангро чаҳ нисбат бо шеъру дабир ?

سرهنگ را چه نسبت با شعر و دبیر؟

Дар чашми наргисон чаҳ кунад майли оташин

در چشم نرگسان چه کند میل آتشین

Бо барги ёсуман чаҳ кунад боди змҳрир ?

با برگ یاسمن چه کند باد زمهریر؟

Бо чун манӣ хитоби бсрҳнг кас кунад ?

با چون منی خطاب بسرهنگ کس کند؟

Ҳаргиз касе бораи баради ҷомаи ҳарир ?

هرگز کسی بارّه برد جامۀ حریر؟

Озори ман карӣ кунад аз баҳр ҳар харӣ ?

آزار من کری کند از بهر هر خری ؟

Гӯгирд кас гузинад бар тӯдаи абир ?

گوگرد کس گزیند بر تودۀ عبیر؟

Аз сяти ман даҳон замона лаболабаст

از صیت من دهان زمانه لبالبست

Дар чашми ту агар чаҳ басии хораму ҳақир

در چشم تو اگر چه بسی خوارم و حقیر

Ҳурмон ман чарост зи анъоми шомилат ?

حرمان من چراست ز انعام شاملت؟

Чун нест дар мамолики султони марои назир

چون نیست در ممالک سلطان مرا نظیر

Зини сони танури давлати ту гарму ҳаргизам

زین سان تنور دولت تو گرم و هرگزم

Пухта нашуд зи оташи анъоми ту фатир

پخته نشد ز آتش انعام تو فطیر

Дасти Аёдии ту агар баркашад маро

دست ایادی تو اگر برکشد مرا

Оем буруни зҳодсаҳ чун мӯӣ аз хамир

آیم برون زحادثه چون موی از خمیر

Чун бахшиш васлат набӯд кам зи ҳурматӣ

چون بخشش وصلت نبود کم ز حرمتی

Чун обрӯӣ нест , кам аз нон бе зҳир

چون آبروی نیست، کم از نان بی زحیر

Онам ки гарм гардад ҳангомаи ҳунар

آنم که گرم گردد هنگامۀ هنر

Ҳар ҷо ки зад срири сари калаки ман сафир

هر جا که زد صریر سر کلک من صفیر

Мурғони бостмоъи бостнд дар ҳаво

مرغان باستماع باستند در هوا

Чун дар навой назми занами зи хамаи срир

چون در نوای نظم زنم ز خمۀ صریر

Худ ҷузи қафои гарм чаҳ хӯрдам з хон малик ?

خود جز قفای گرم چه خوردم ز خوان ملک ؟

Колои ҷафоӣ сард нагӯяд марои вазир

کالّا جفای سرد نگوید مرا وزیر

Мутаворӣам чу мӯши бсўрохи хона дар

متواریم چو موش بسوراخ خانه در

Беонкӣ ёфтан бмсли бӯе аз панир

بی آنکه یافتن بمثل بویی از پنیر

Гар ман зоФтоб кунам равшании талаб

گر من زآفتاب کنم روشنی طلب

Оби сияҳ чикон шавад аз чашмаи мунир

آب سیه چکان شود از چشمۀ منیر

Онон ки бо мъоишу иқтоъи вротбнд

آنان که با معایش و اقطاع وراتبند

Аз фазл ман набошадашон ъушрӣ аз ъшир

از فضل من نباشدشان عشری از عشیر

Ҷуфтии ъўони бахонаи ман сари Фрўкннд

جفتی عوان بخانۀ من سر فروکنند

Ҳар субҳдам ки бозкнми чашми хайри хайр

هر صبحدم که بازکنم چشم خیر خیر

Миррӣхи ҳайкалии дӯкагар бар фалак шаванд

مرّیخ هیکلی دوکه گر بر فلک شوند

Ҳоле зсҳмшон бигурезад зи хонаи тир

حالی زسهمشان بگریزد ز خانه تیر

Ҷуфтии замини шикоф бад бидон чу гови юғ

جفتی زمین شکاف بد بدان چو گاو یوغ

Сарҳанги номашону лақаби мнкрўи накир

سرهنگ نامشان و لقب منکرو نکیر

Фзони азрақони ғализон ки васфашон

فظّان ازرقان غلیظان که وصفشان

Бахшад биравӣ аҳли ҳунари гӯнаи зрир

بخشد بروی اهل هنر گونۀ زریر

Бар хони кафшашони бадаради Зуҳраи ҳаёа

بر خان کفششان بدرد زهرۀ حیاه

Дидори зишташони бабради роҳо аз замир

دیدار زشتشان ببرد راحا از ضمیر

Сарҳанги ҳафт ранг ки аҷзои зоташон

سرهنگ هفت رنگ که اجزای ذاتشان

Зар наях ва нил бошаду шигарфу нФзу қӣр

زر نیخ و نیل باشد و شگرف و نفظ و قیر

Чу оташанд музтарибу тизўи срсбк

چو آتشند مضطرب و تیز و سر سبک

Зон як нафас набошад аз хӯрдашон гзир

زان یک نفس نباشد از خوردشان گزیر

Зубин об дода дурахшони зи дасташон

زوبین آب داده درخشان ز دستشان

Зон сон ки аз сиёҳии шаби субҳи мсттир

زان سان که از سیاهی شب صبح مستطیر

Гар бар хаёл доя кунад шаклашони гузар

گر بر خیال دایه کند شکلشان گذر

Кӯдаки зи бимашони набарди лаби басӯии шер

کودک ز بیمشان نبرد لب به سوی شیر

Чашмӣ чу обинаҳу пешонӣ чу санг

چشمی چو آبینه و پیشانی چو سنگ

Қадӣ чу тири кишти вришӣ чу бодгир

قدّی چو تیر کشت و ریشی چو بادگیر

Рӯеи басони оташи мӯеи бшкли дӯд

رویی بسان آتش مویی به شکل دود

Рангӣ чу ранги трхўн , бӯе чу буии сайр

رنگی چو رنگ طرخون، بویی چو بوی سیر

Дар чашми ин гирифтаи ватани ҷони арзқӣ

در چشم این گرفته وطن جان ارزقی

Дар банди мӯии он дили Қатарон шудаи асир

در بند موی آن دل قطران شده اسیر

НФши нигин ҳар ду гарони ҷону зани бмзд

نفش نگین هر دو گران جان و زن به مزد

Васфи ҷамол ҳар дўъбўссту қмтрир

وصف جمال هر دوعبوسست و قمطریر

Рафторашон чу оташу гуфторашон чу ҷанг

رفتارشان چو آتش و گفتارشان چو جنگ

Дидорашони уқубату овозашони зФир

دیدارشان عقوبت و آوازشان زفیر

Боин чунин ҳариф ҳамоно ки баъд аз ин

بااینچنین حریف همانا که بعد از این

Шоири дарин диёр нишоед задани бтбр

شاعر درین دیار نشاید زدن به تبر

Гирам ки фазлу донишро нест эътибор

گیرم که فضل و دانش را نیست اعتبار

Девори қасри шаръ чаро шуд чунин қсир

دیوار قصر شرع چرا شد چنین قصیر

Акнӯн ки шуд вазифаи ду сарҳанги сҳмнок

اکنون که شد وظیفه دو سرهنگ سهمناک

Ҳирамаи марои зҳзрти фархундаи вазир

هرمه مرا ز حضرت فرخندهٔ وزیر

Андари вазифаҳо ҳама уфтад басии халал

اندر وظیفه‌ها همه افتد بسی خلل

Чунаст кин вазифа нагардад халал пазир

چونست کین وظیفه نگردد خلل پذیر

Гар ҳар касе вазифаи тақозо ҳаме кунад

گر هر کسی وظیفه تقاضا همی کند

Лутфӣ бикун вазифаи ман бандаи бозгир

لطفی بکن وظیفۀ من بنده بازگیر