Бичишам ақл нигаҳ мекунам ямину ясор

بچشم عقل نگه می کنم یمین و یسار

зи шоирии бтар андар ҷаҳон надидам кор

ز شاعری بتر اندر جهان ندیدم کار

Ҳамеша бинӣ ӯро зи фикрҳои дақиқ

همیشه بینی او را ز فکرهای دقیق

Димоғи тирау дили хирау равони аФгор

دماغ تیره و دل خیره و روان افگار

Ҷигар бисӯзад то муайянии бнзми орад

جگر بسوزد تا معینی بنظم آرد

Ки бар маҳаки аФозл буд тамоми айёр

که بر محّک افاضل بود تمام عیار

Барои покии лафзии шабии бурузи орад

برای پاکی لفظی شبی بروز آرد

Ки мурғ ва моҳӣ бошанд хуфта ва ӯ бедор

که مرغ و ماهی باشند خفته و او بیدار

Чу шуд тамоми барад назд нотамоми харӣ

چو شد تمام برد نزد ناتمام خری

Ки худ надонад кӯ шоираст ё байтор

که خود نداند کو شاعرست یا بیطار

Пас онгаҳе чу бирав хонд ва бӯса дод замин

پس آنگهی چو برو خواند و بوسه داد زمین

Гар истимоъ фитад баъди миннатӣ бисёр

گر استماع فتد بعد منّتی بسیار

Бурун кунандаш аз хона чун саг аз масҷид

برون کنندش از خانه چون سگ از مسجد

Хасиси мартабату хори арз ва бе миқдор

خسیس مرتبت و خوار عرض و بی مقدار

Чу пушт кард , баҳри як сано ки ӯ оварад

چو پشت کرد، بهر یک ثنا که او آورد

Дароваранд бшърши ҳазор айбу ъўор

درآورند بشعرش هزار عیب و عوار

Якяш хом тамаъ хонд ва яке бе нафас

یکیش خام طمع خواند و یکی بی نفس

Яке кулангӣ гуяд якяш хўзии хор

یکی کلنگی گوید یکیش خوزی خوار

Вагар бўъдаҳи бахшиши ботФоқи улҳол

و گر بوعدهٔ بخشش باتّفاق الحال

Хилофи одаташони оташии ҷаҳди зи хиёр

خلاف عادتشان آتشی جهد ز خیار

Бар он умед ки корӣ барояд он мискин

بر آن امید که کاری برآید آن مسکین

Бнқд аз ҳама корӣ барояд аввали кор

بنقد از همه کاری برآید اوّل کار

Хилофи ваъдаи худ имкон надорад аммо ӯ

خلاف وعده خود امکان ندارد امّا او

Дар интизор ва тараддуд фитад маии се чаҳор

در انتظار و تردّد فتد مهی سه چهار

На ин тамаъ битавонад бурид аз он ваъда

نه این طمع بتواند برید از آن وعده

На он биҷузам бигӯед бтрки даҳ динор

نه آن بجزم بگوید بترک ده دینار

Дарин тақозои даҳ қитъа беш назм уфтад

درین تقاضا ده قطعه بیش نظم افتد

Ки арза кардани ҳаряк аз он буд ночор

که عرضه کردن هریک از آن بود ناچار

Ҳазор рмнту хорӣ таҳаммул уфтад беш

هزار رمنّت و خواری تحمّل افتد بیش

Каминаи нохушии пардаи дору ҳоҷиби бор

کمینه ناخوشی پرده دار و حاجب بار

Пас онгаҳ аз паии дафъи сдоъ ӯ рӯзӣ

پس آنگه از پی دفع صداع او روزی

Фрокннд касеро ки кор ӯ бгзор

فراکنند کسی را که کار او بگزار

Дивист ном ато бошаду адои панҷоҳ

دویست نام عطا باشد و ادا پنجاه

Каминаи ғабни ҳамин бас дигар ҳама бигзор

کمینه غبن همین بس دگر همه بگذار

Ман он бештар ва хубтар ҳаме гӯям

من آن بیشتر و خوبتر همی گویم

Ту худ бъқл ҳаме кун азин қиёсу шумор

تو خود بعقل همی کن ازین قیاس و شمار

Худоӣ бар ту бонсоФи гӯ , на гуҳ хӯрдан

خدای بر تو بانصاف گو، نه گه خوردن

Нкўтрсти занон хӯрдан чунин садбор ?

نکوترست زنان خوردن چنین صدبار؟

Ҳазор шукру сипос аз худои ъзўҷл

هزار شکر و سپاس از خدای عزّوجّل

Ки ман зи ҳирс ва тамаъ нестам барин ҳанҷор

که من ز حرص و طمع نیستم برین هنجار

Вуҷӯҳи касби худ аз шеър ва шоирӣ накунам

وجوه کسب خود از شعر و شاعری نکنم

Чу ман агар чаҳ кам афтод нозими ашъор

چو من اگر چه کم افتاد ناظم اشعار

Нишаста бар сари ганҷи қаноатами шабу рӯз

نشسته بر سر گنج قناعتم شب و روز

На ман зи кас на кас аз ман ҳаме хӯрд тимор

نه من ز کس نه کس از من همی خورد تیمار

Чу ҳаст шукр кунам пас чу нест сабр кунам

چو هست شکر کنم پس چو نیست صبر کنم

Барон сифат ки буд расми мардуми ҳушёр

بران صفت که بود رسم مردم هشیار

Чу умр бар гузарасту замона бе фарҷом

چو عمر بر گذرست و زمانه بی فرجام

Чаҳ май кашами ғаму ранҷ ва чаҳ мекунам озор ?

چه می کشم غم و رنج و چه می کنم آزار؟

Азиз агарчӣ ним хорӣ аз касе нкшм

عزیز اگرچه نیم خواری از کسی نکشم

Тавонгар арча ним дорам аз гадои ор

توانگر ارچه نیم دارم از گدایی عار

Чу роҳ бояд рафтани барроқ ба ки ҳмор

چو راه باید رفتن براق به که حمار

Чу тарк бояд кардан дивист бад ки ҳазор

چو ترک باید کردن دویست بد که هزار

Бисозам ин ду се рӯзии бтлху шӯр ки худ

بسازم این دو سه روزی بتلخ و شور که خود

Баҳри сифат ки буд умр мерасад бкнор

بهر صفت که بود عمر می رسد بکنار

Дил аз умеди фузӯнӣ тиҳӣ кунам зон пеш

دل از امید فزونی تهی کنم زان پیش

Ки марг бар дар аўмидҳо занад мсмор

که مرگ بر در اومیدها زند مسمار