Чаҳ бошадгар зи ман ёдат наёяд

چه باشد گر ز من یادت نیاید

Ки аз даврӣ фаромӯшӣ фазояд

که از دوری فراموشی فزاید

зи чашмати чашми пурсиш ҳам надорад

ز چشمت چشم پرسش هم ندارد

Ки аз бемори пурсиш худ наёяд

که از بیمار پرسش خود نیاید

Макун , бар ҷони ман бахшоишӣ кун

مکن، بر جان من بخشایشی کن

Бигӯ охир ки он мискин нишоед

بگو آخر که آن مسکین نشاید

Саломӣ аз ту марсумаст мо ро

سلامی از تو مرسومست ما را

Пас аз солии марои марсум бояд

پس از سالی مرا مرسوم باید

Чаро барбастӣ аз ман роҳи пурсиш ?

چرا بربستی از من راه پرسش؟

Магари кории турои зин май кушояд ?

مگر کاری ترا زین می گشاید؟

Бҷони ту ки андари орзӯят

بجان تو که اندر آرزویت

Марои як рӯзи солӣ май намояд

مرا یک روز سالی می نماید

Бшб меоварам рӯзии бҳилт

بشب می آورم روزی بحیلت

Ки шаб обистанаст то худ чаҳ зояд

که شب آبستنست تا خود چه زاید