Тоби ҷамоли ту офтоб надорад

تاب جمال تو آفتاب ندارد

Бо хами зулфати бунафша тоб надорад

با خم زلفت بنفشه تاب ندارد

Кард дилами шаби хуши хаёлат аз ирок

کرد دلم شب خوش خیالت ازیراک

Дидаи дарин аҳди чашм хоб надорад

دیده درین عهد چشم خواب ندارد

Ғамзаи худро боби чашми ҷаллода

غمزهٔ خود را به آب چشم جلا ده

Теғ чаҳ равнақ диҳад ки об надорад ?

تیغ چه رونق دهد که آب ندارد؟

Гуфтамаш : аз ман лаби ту бӯса ки пзрФт

گفتمش: از من لب تو بوسه که پذرفت

ё бидиҳад , ё маро азоб надорад

یا بدهد، یا مرا عذاب ندارد

Гуфт : агар сабр мекунӣ бикун , арнӣ

گفت: اگر صبر می‌کنی بکن، ار نی

Рӯ ки марои ин ҳама шитоб надорад

رو که مرا این همه شتاب ندارد

Онки туро давр кард аз барам эй ёр

آنک ترا دور کرد از برم ای یار

Шарми азин чашми ашк тоб надорад ?

شرم ازین چشم اشک تاب ندارد؟

Бар ман агар соя нФкнӣ расадат , зонк

بر من اگر سایه نفکنی رسدت، زانک

Зарра ӣӣ аз ҳасанат офтоб надорад

ذرّه‌ای از حسنت آفتاب ندارد

Сӯхтаи боди онкӣ рӯй хуби ту бнҳФт

سوخته باد آنکه روی خوب تو بنهفت

Ин суханам рӯй дар ниқоб надорад

این سخنم روی در نقاب ندارد

Ҳар чаҳ туоне бикун , итоби мФрмоӣ

هر چه توانی بکن، عتاب مفرمای

Бо ту дилами тоқат итоб надорад

با تو دلم طاقت عتاب ندارد