Дили ман зи андӯҳ нанагӣ надорад

دل من ز اندوه ننگی ندارد

Чу донад ки шодӣ дирангӣ надорад

چو داند که شادی درنگی ندارد

Нёлўдаҳ аз хӯни ҷонами замона

نیالوده از خون جانم زمانه

Ҳаматар каши ғам хадангӣ надорад

همه ترکش غم خدنگی ندارد

Кашад теғ дар рӯй ман субҳ ҳар дам

کشد تیغ در روی من صبح هر دم

Чаро , бо ман охир чу ҷангӣ надорад ?

چرا، با من آخر چو جنگی ندارد؟

зи оби сиришку зи оҳи дамодам

ز آب سرشک و ز آه دمادم

Чаҳ ойӣнаи дил ки зангӣ надорад ?

چه آیینۀ دل که زنگی ندارد؟

Надорад бар чашми ман абри обӣ

ندارد بر چشم من ابر آبی

Бар меҳнатами кӯҳ сангӣ надорад

برِ محنتم کوه سنگی ندارد

Бхрўорҳо айш доранд ҳар кас

بخروارها عیش دارند هر کس

Дилам беш аз андӯҳ танагӣ надорад

دلم بیش از اندوه تنگی ندارد

Бидидам бичишам хирад рӯй корам

بدیدم به چشمِ خرد روی کارم

Ҷуз аз хӯни дили ҳеҷ рангӣ надорад

جز از خون دل هیچ رنگی ندارد