Саҳаргаҳон ки сабои нофаи хутани безад

سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد

Замонаи анбару кофур бар ҳам омезад

زمانه عنبر و کافور بر هم آمیزد

Бгстрнди арӯсони боғи домани хеш

بگسترند عروسان باغ دامن خویش

Чу абри барсарашони зи астин гуҳари резад

چو ابر برسرشان ز استین گهر ریزد

Хаёли дӯст чу дар чашм хуфтагон бузанд

خیال دوست چو در چشم خفتگان بزند

зи хоби мардумаки дидаро бар ангезад

ز خواب مردمک دیده را بر انگیزد

Ббўии онкии магари паии баради бхок дараш

ببوی آنکه مگر پی برد بخاک درش

Дилам чу буии ббоди ҳавои дроўизд

دلم چو بوی بباد هوا درآویزد

Касе ки офат ҳастӣ хеш бишносад

کسی که آفت هستیّ خویش بشناسد

Бпои мастӣ аз гӯй ақл бигурезад

بپای مستی از گوی عقل بگریزد

Ҳавои табъи ту сари пӯш оташ шавқаст

هوای طبع تو سر پوش آتش شوقست

Чу боди ҳирс ту бинишаст шавқ бархезад

چو باد حرص تو بنشست شوق برخیزد