Аўмиди одамӣ бўсолт наме расад

اومید آدمی بوصالت نمی رسد

Андешаи хирад бкмолт наме расад

اندیشۀ خرد بکمالت نمی رسد

намегуфт дили ҳадиси висоли ту , ақл гуфт :

می گفت دل حدیث وصال تو ، عقل گفت:

Хомӯш , ин ҳадис маҳолат наме расад

خاموش، این حدیث محالت نمی رسد

Хуршеди оташин ки чуну нест гарми рӯ

خورشید آتشین که چنو نیست گرم رو

Дар гирди боргир ҷамолат наме расад

در گرد بارگیر جمالت نمی رسد

Гуфтам : дилами зи хизмати васлати бсди бало

گفتم: دلم ز خدمت وصلت بصد بلا

Алои бадасти бӯс хаёлат намерасад ?

الّا بدست بوس خیالت نمی رسد؟

Лутф ту гуфт : ин чаҳ ҳадисаст ? ҳар саҳар

لطف تو گفت: این چه حدیثست؟ هر سحر

Пайғоми ман зи бод шимолат намерасад ?

پیغام من ز باد شمالت نمی رسد؟

Аз чаҳ сияҳ тараст чу рӯзами замони замон

از چه سیه ترست چو روزم زمان زمان

Гар дӯди дил дар он хат ва холат намерасад ?

گر دود دل در آن خط و خالت نمی رسد؟

Ҳар чи он зи корвони ҳаводиси рсиднист

هر چ آن ز کاروان حوادث رسیدنیست

Дами дам ҳаме расанд ва висолат наме расад

دم دم همی رسند و وصالت نمی رسد