Номи ту бар забон ман бошад

نام تو بر زبان من باشد

Шукри андари даҳон ман бошад

شکر اندر دهان من باشد

эй хушо зиндагӣ ки ман дорам

ای خوشا زندگی که من دارم

Агар он лаъли ҷон ман бошад

اگر آن لعل جان من باشد

Надаҳум бӯсаи ҷуз ки бар лаби хеш

ندهم بوسه جز که بر لب خویش

Гар даҳони ту зон ман бошад

گر دهان تو زان من باشد

Ошиқи зулфу фитнаи рӯят

عاشق زلف و فتنۀ رویت

Ҳар ки бошад басон ман бошад

هر که باشد بسان من باشد

Онкии гӯш фалак кунад сӯрох

آنکه گوش فلک کند سوراخ

Ҳалқҳои фиғон ман бошад

حلقهای فغان من باشد

Ва онкӣ то ҷовдон бихоҳад монад

و آنکه تا جاودان بخواهد ماند

Дар ҷаҳони достон ман бошад

در جهان داستان من باشد

Гуфтам : он дил ки аз маниши дорӣ

گفتم: آن دل که از منش داری

Гар набошад зиён ман бошад

گر نباشد زیان من باشد

Гуфт : ҷое намеравад дили ту

گفت: جایی نمی رود دل تو

Вар равад дар змон ман бошад

ور رود در ضمان من باشد

Дар сари остинат ар набӯд

در سر آستینت ار نبود

Бар дар остон ман бошад

بر در آستان من باشد

Хонагии дӯш бо дилам ме гуфт

خانگی دوش با دلم می گفت

Ғам ки аз дӯстон ман бошад

غم که از دوستان من باشد

Ки маро васл гуфт : бози магарад

که مرا وصل گفت: باز مگرد

Аз фалон то нишон ман бошад

از فلان تا نشان من باشد

Ғзлкҳои ин чунин мўзмўн

غزلکهای این چنین موزمون

Бештар дар қбон ман бошад

بیشتر در قبان من باشد