Сӯфии ниҳоди одати асбам ту куласт

صوفی نهاد عادت اسبم تو کّلست

Қонеъ буд баҳр чаҳ худодод , ме хӯрд

قانع بود بهر چه خداداد، می خورد

На расми адхори шиносад на ҷамъи лӯт

نه رسم ادّخار شناسد نه جمع لوت

Ҳар чаҳ оядаш бадаст бннҳод ме хӯрд

هر چه آیدش بدست بننهاد می خورد

Бе заҳмати ғрораҳу анбору тубра

بی زحمت غراره و انبار و توبره

Рӯзии хеш аз адам обод ме хӯрд

روزیّ خویش از عدم آباد می خورد

Занбилу далви куҳнау ҷорубу бӯрё

زنبیل و دلو کهنه و جاروب و بوریا

Ҳар чи он бёФти фориғ ва озод ме хӯрд

هر چ آن بیافت فارغ و آزاد می خورد

Ҳар коҳи гул ки аз нами борони алии алфутуҳ

هر کاه گل که از نم باران علی الفتوح

Аз бом ва дар дар охираш афтод ме хӯрд

از بام و در در آخرش افتاد می خورد

Вақте ба жожи хоеи шогирди банда буд

وقتی به ژاژ خایی شاگرد بنده بود

Ва акнӯн бълми ман ба аз устод ме хӯрд

و اکنون بعلم من به از استاد می خورد

Дашном зишт медиҳадам зон баҳри ду гом

دشنام زشت می دهدم زان بهر دو گام

Чун ҳади қзФи чӯбӣ ҳаштод ме хӯрд

چون حدّ قذف چوبی هشتاد می خورد

Чун несташ з бе алафии қӯти нҳўз

چون نیستش ز بی علفی قوّت نهوض

Бечораи тозӣона бедод ме хӯрд

بیچاره تازیانۀ بیداد می خورد

Рӯзу шабаш ба ваъдаи ту дами ҳамеи даҳум

روز و شبش به وعدۀ تو دم همی دهم

Возони дамам ки зндгиш бод ме хӯрд

وازان دمم که زندگیش باد می خورد

Асбӣ кианда алафаш хотирам бсухт

اسبی که انده علفش خاطرم بسوخت

Васфаши куҷои дарин дил ношод ме хӯрд

وصفش کجا درین دل ناشاد می خورد

Аз ишқи коҳ бар рухи ман бӯс ме диҳад

از عشق کاه بر رخ من بوس می دهد

Бар ёди сабзаи ханҷар пӯлод ме хӯрд

بر یاد سبزه خنجر پولاد می خورد

То мекунад зи ваъдаи коҳу ҷӯи ту ёд

تا می کند ز وعدۀ کاه و جو تو یاد

эй баси грснгс ки бидон ёд ме хӯрд

ای بس گرسنگس که بدان یاد می خورد