эй ки ҷзёди махлуқ ту нахурд

ای که جزیاد مخلوق تو نخورد

Лола чун ҷоми пар шароб кунад

لاله چون جام پر شراب کند

Абри сармояи гуҳарборӣ

ابر سرمایۀ گهرباری

Аз сари калакат иктисоб кунад

از سر کلکت اکتساب کند

Оташи хотират чу шуъла занад

آتش خاطرت چو شعله زند

Зуҳраи рӯзгор об кунад

زهرۀ روزگار آب کند

Чун сухани ронам аз каллаи дорят

چون سخن رانم از کله داریت

Наргис аз шарми қасд хоб кунад

نرگس از شرم قصد خواب کند

Ҷузи худованд хоҷа нанависад

جز خداوند خواجه ننویسد

Гар Уториди туро хитоб кунад

گر عطارد ترا خطاب کند

Офтоб аз ҳаёии ту ҳрдм

آفتاب از حیای تو هردم

Зобри баррӯии худ ниқоб кунад

زابر برروی خود نقاب کند

Ҳарки аз хизмати ту даврии ҷуст

هرکه از خدمت تو دوری جست

Ҳам фироқи туаш азоб кунад

هم فراق توش عذاب کند

На з тақсир бошад аз ходим

نه ز تقصیر باشد از خادم

Кмтрки азми ин ҷаноб кунад

کمترک عزم این جناب کند

Ҳоши ллаҳ ки хотири ашраф

حاش لله که خاطر اشرف

Бо ман аз баҳри он итоб кунад

با من از بهر آن عتاب کند

Офтобии ту ва дарин мавсим

آفتابی تو و درین موسم

Пушти ҳаркаси броФтоби кгнд

پشت هرکس برآفتاب کگند