Дар мадҳи ту агар чаҳ маҷолии Фсиҳ буд

در مدح تو اگر چه مجالی فسیح بود

Венаи бандаро забони иборати фасеҳ буд

وین بنده را زبان عبارت فصیح بود

Чандон ки хостам ки кунам назми мдҳтӣ

چندان که خواستم که کنم نظم مدحتی

На маънии ғариб ва на лафзии малеҳ буд

نه معنی غریب و نه لفظی ملیح بود

Чун бодпои хушруи андеша гарм кард

چون بادپای خوشرو اندیشه گرم کرد

Аз аҷз дрср омаду айбии қабеҳ буд

از عجز درسر آمد و عیبی قبیح بود

Гуфтӣ қалам шудаст марои даст бо қалам

گفتی قلم شدست مرا دست با قلم

Вена аз Касал набӯд ки аҷзи сариҳ буд

وین از کسل نبود که عجز صریح بود

Бисёр гирди табъи парешони баромадам

بسیار گرد طبع پریشان برآمدم

На посухии биҷой ва на узрии саҳеҳ буд

نه پاسخی بجای و نه عذری صحیح بود

То оқибат зъқл шунидам ки мӯҷибаш

تا عاقبت زعقل شنیدم که موجبش

Ин буду бас ки қадари ту беш аз мдиҳ буд

این بود و بس که قدر تو بیش از مدیح بود