Марои сухан чу биёади ту бар забон ояд

مرا سخن چو بیاد تو بر زبان آید

Ба таъми оби ҳаёт ва ба завқ ҷон ояд

به طعم آب حیات و به ذوق جان آید

зи лафзу маънии ту пой зостр наниҳад

ز لفظ و معنی تو پای زاستر ننهد

Чу ақлро ҳаваси боғ ва бӯстон ояд

چو عقل را هوس باغ و بوستان آید

Баҳри куҷо ки ишорат кунад сари ангуштат

بهر کجا که اشارت کند سر انگشتت

Ғароиби нкти онҷои басар давон ояд

غرایب نکت آنجا بسر دوان آید

Аномлу қалами ту се поя ва илмӣаст

انامل و قلم تو سه پایه و علمیست

Ки бозгашти маъонии басӯи он ояд

که بازگشت معانی بسوی آن آید

Мъолии ту ба таҳқиқ чун маъонии ту

معالی تو به تحقیق چون معانی تو

Гумон мабар ки дар андоза гумон ояд

گمان مبر که در اندازۀ گمان آید

Зиҳӣ ки аз сари калаки ту аҳли дониш ро

زهی که از سر کلک تو اهل دانش را

Калиди қуфл дар ганҷ шоягон ояд

کلید قفل در گنج شایگان آید

Лўоъҷи шаафи ман бадасти бӯси шариф

لواعج شعف من بدست بوس شریف

Аз он гузашт ки дар ҳиз баён ояд

از آن گذشت که در حیزّ بیان آید

Чу офтоби нуҳуми чашм бар даричаи нур

چو آفتاب نهم چشم بر دریچة نور

Саҳаргаҳон ки насимии з гулистон ояд

سحرگهان که نسیمی ز گلستان آید

Сари шаки чашмами бинии гирифтаи домани ман

سر شک چشمم بینی گرفته دامن من

Чу шамъ ҳар гуҳи маро « нур » бар забон ояд

چو شمع هر گه مرا « نور » بر زبان آید

зи шавқи ҳодқи дони ин ки ҳамчуи субҳи маро

ز شوق حادق دان این که همچو صبح مرا

Ба ҳар нафас ки занами нур дар даҳон ояд

به هر نفس که زنم نور در دهان آید

Ман аз хаёли ту шармандаам ки ӯ ҳар шаб

من از خیال تو شرمنده ام که او هر شب

Барои ман зи Бухоро ба Исфаҳон ояд

برای من ز بخارا به اصفهان آید