Саҳаргаҳон ки дил аз банди худ бурун ояд

سحرگهان که دل از بند خود برون آید

Ба пои фикри барин бом бесутун ояд

به پای فکر برین بام بیستون آید

Хиради чароғи яқини пеши роҳ дил дорад

خرد چراغ یقین پیش راه دل دارد

Сӯии нишемани асляш раҳнамӯн ояд

سوی نشیمن اصلیش رهنمون آید

Ҳар ончӣ ҷон мусаффост қасд арш кунад

هر آنچه جان مصفّاست قصد عرش کند

Ҳар ончии сиқли табиӣ буд нигун ояд

هر آنچه ثقل طبیعی بود نگون آید

Ҳудусро пас пушти афканд , қадам ҷӯяд

حدوث را پس پشت افکند، قدم جوید

Улувва ҳимматаш аз нҳмтш фузун ед

علّو همّتش از نهمتش فزون اید

Шуъоъи меҳри азали бом ва дар фурӯ гирад

شعاع مهر ازل بام و در فرو گیرد

Вагар ҳиҷоб набошад дар андарун ояд

وگر حجاب نباشد در اندرون آید

Дар хазонаи алтоф ғайб бигушоӣанд

در خزانۀ الطاف غیب بگشایند

Взў ба олами ҷони тӯҳфаи гӯна гаван ояд

وزو به عالم جان تحفه گونه گون آید

Насими боди саҳаргоҳӣ аз чаман биҷаҳад

نسیم باد سحرگاهی از چمن بجهد

Ба буи ӯ дил аз андешаҳо бурун ед

به بوی او دل از اندیشه ها برون اید

Ба тахти малик бар ояд хиради сулаймони вор

به تخت ملک بر آید خرد سلیمان وار

Ҳаво ки деви стнбаҳи сети азу забун ояд

هوا که دیو ستنبه ست ازو زبون آید

Чу ишқи силсилаи шавқро биҷунбанд

چو عشق سلسلۀ شوق را بجنباند

Шикеб давр шавад , ақл дар ҷунун ояд

شکیب دور شود، عقل در جنون آید

Ҳаме равад сар ҳастӣ ниҳода бар кафи даст

همی رود سر هستی نهاده بر کف دست

Чу баддилон нахурд ғам ки кор чун ояд

چو بددلان نخورد غم که کار چون آید

Ба пои бихўдӣ онҷо бидон мақом расад

به پای بیخودی آنجا بدان مقام رسد

Ки гар бигӯям аз ани ранги буи хӯн ояд

که گر بگویم از ان رنگ بوی خون آید