Зиҳии зи лафзи ту бозори фазлро равнақ

زهی ز لفظ تو بازار فضل را رونق

з дар назми ту кори ҳунари гирифтаи нсқ

ز درّ نظم تو کار هنر گرفته نسق

Туе ки чашмаи хуршед борҳо гаштаст

تویی که چشمة خورشید بارها گشتست

зи шарми хотири пакети ғарқи миёни арақ

ز شرم خاطر پاکت غرق میان عرق

Чу хомаи ?ути қсби алсбқ аз Уториди барад

چو خامه ات قصب السّبق از عطارد برد

Кунун Уторид гирад зи хомаи ту сабақ

کنون عطارد گیرد ز خامة تو سبق

Чу ман зи фазли туу шавқи худ сухани ронам

چو من ز فضل تو و شوق خود سخن رانم

зи ҳафт чарх бигӯям расад садои сидқ

ز هفت چرخ بگویم رسد صدای صدق

Бигӯӣ то надиҳади чархи заҳматами зин беш

بگوی تا ندهد چرخ زحمتم زین بیش

Чу мерасад сухани ту бторми азрақ

چو می رسد سخن تو بطارم ازرق

Гузашти даврии хизмати зи ҳад ва наздикӣаст

گذشت دوری خدمت ز حدّ و نزدیکیست

Ки дасти сабрами сар пӯш бификанад зи тибқ

که دست صبرم سر پوش بفکند ز طبق

зи бими онкӣ шабихун кунад ғамат , ҳар шаб

ز بیم آنکه شبیخون کند غمت، هر شب

зи об дида кунам гирди хештани хандақ

ز آب دیده کنم گرد خویشتن خندق

Аз он қабл дили ман дар влоӣ ту софӣаст

از آن قبل دل من در ولای تو صافیست

Ки хӯни дилро аз дида кардаам роўқ

که خون دل را از دیده کرده ام راوق

зи тунди бододми сардам ар нтрсидӣ

ز تند بادادم سردم ار نترسیدی

Фалаки брондӣ бар аби чашми ман заврақ

فلک براندی بر اب چشم من زورق

Чу оби зиндагии ман ба ҷӯй ҳиҷр бирафт

چو آب زندگی من به جوی هجر برفت

Кунун чаҳ ҳоси азин зиндагӣ бе равнақ

کنون چه حاص ازین زندگی بی رونق

Бгоҳ субҳи гирён даридаам чун субҳ

بگاه صبح گریان دریده ام چون صبح

Буқати шомами домани зи хӯни дил чу шафақ

بوقت شامم دامن ز خون دل چو شفق

Ҳам аз шикаста дилӣ бошад ар занами гуҳи гуҳ

هم از شکسته دلی باشد ار زنم گه گه

Бар ғами душман дар пӯсти ханда чун Фстқ

بر غم دشمن در پوست خنده چون فستق

зи ман фироқи ту ар сабр мекунад чаҳ аҷаб ?

ز من فراق تو ار صبر می کند چه عجب؟

Дарози гашт ва набошад дарози ҷузи аҳмақ

دراز گشت و نباشد دراز جز احمق

Бидон сабаб ки сари калаки ту з ман бибаред

بدان سبب که سر کلک تو ز من ببرید

Фурӯи шикасти марои рӯзгори ҳамчуи варақ

فرو شکست مرا روزگار همچو ورق

зи ман вазифаи анъому лутфи бози мгир

ز من وظیفة انعام و لطف باز مگیر

Ки худ надорам сабру дилии чунон алҳақ

که خود ندارم صبر و دلی چنان الحق

Марои бслслаҳи хати худ муқайяди дор

مرا بسلسلة خطّ خود مقیّد دار

Ки аз фироқи ту девона гаштаам мутлақ

که از فراق تو دیوانه گشته ام مطلق

зи ман хитоби бузург ва ту мунқатиъ гаштаст

ز من خطاب بزرگ و تو منقطع گشتست

Аз он сабаб ки ба девонагон шудам мулҳақ

از آن سبب که به دیوانگان شدم ملحق

Висол бояд ва бояд замонаи ҳеҷ ва лек

وصال باید و باید زمانه هیچ و لیک

Ъҷолаҳ ӣӣ буд охир барои сади рамақ

عجاله یی بود آخر برای سد رمق