Бадаргоҳ хоҷа шудам даии савор

بدرگاه خواجه شدم دی سوار

Бидон то зи дидор ӯ бархӯрдам

بدان تا ز دیدار او برخوردم

зи баҳр иморат бидон пешгоҳ

ز بهر عمارت بدان پیشگاه

Яке тӯда хок омад барам

یکی تودة خاک آمد برم

Ду се тубраи коҳ дар пеш ӯ

دو سه توبره کاه در پیش او

Ки шоистӣ ар будӣ он бар серум

که شایستی ار بودی آن بر سرم

Ба лафзӣ ки донанд онрои харон

به لفظی که دانند آنرا خران

Ҳаме гуфт дар зери лаби астарам

همی گفت در زیر لب استرم

Чаҳ будигар ин хок ман будамӣ

چه بودی گر این خاک من بودمی

Ман он бахти нек аз куҷо оварадам

من آن بخت نیک از کجا آوردم

Аз ин хоками андар даҳон омад об

از این خاکم اندر دهان آمد آب

Сазадгар дигар хокро наспурам

سزد گر دگر خاک را نسپرم

Аз ин пас ту бар хок раҳ ме нишин

از این پس تو بر خاک ره می نشین

Ки он беҳтар аз лошаи лоғарам

که آن بهتر از لاشۀ لاغرم

Ки ҳам об ва ҳам коҳ дорад бабр

که هم آب و هم کاه دارد ببر

Ман аз даври бод ҳаво ме хӯрам

من از دور باد هوا می خورم

Бирав хоҷаро аз забонам бигӯӣ

برو خواجه را از زبانم بگوی

Ки эй чашмаи ҷӯаду кони карам

که ای چشمۀ جود و کان کرم

Маро низ аз коҳ пар кун шикам

مرا نیز از کاه پر کن شکم

Ки охир на аз хоки раҳи камтарам

که آخر نه از خاک ره کمترم

Расӯлами зи астари бнздики ту

رسولم ز استر بنزدیک تو

Адо кардаму дардисар май барам

ادا کردم و دردسر می برم