Соҳиби одили шаҳоби малику дайн

صاحب عادل شهاب ملک و دین

эй дарунати мҳбти рӯҳи аломин

ای درونت مهبط روح الامین

Тоброўрдии сар аз ҷайби сахо

تابرآوردی سر از جیب سخا

Баҳр май дуздади кафи андари остин

بحر می دزدد کف اندر آستین

Бар умеди он ки то бахшеи маро

بر امید آن که تا بخشی مرا

Ҷбаҳу дастори восбу тавқу зин

جبّه و دستار واسب و طوق و زین

Тӯҳфа ӣӣ овардаам наздики ту

تحفه یی آورده ام نزدیک تو

Кандар он ҳайрон шавад наққоши чин

کاندر آن حیران شود نقّاش چین

Байт чанде низ бар ҳам баста ам

بیت چندی نیز بر هم بسته ام

Ҳар як андари шеваи худ ба гузин

هر یک اندر شیوة خود به گزین

Шеър бишунидӣу тӯҳфаи бстдӣ

شعر بشنیدی و تحفه بستدی

Худ ҳамин буд ва ҳамин буд ва ҳамин

خود همین بود و همین بود و همین

Неи яке аз роҳи инсофи андари ой

نی یکی از راه انصاف اندر آی

Чун туе шаҳро вазири ростин

چون تویی شه را وزیر راستین

Ту вазирӣ дар хуросону Ироқ

تو وزیری در خراسان و عراق

Сят ту бигузашта аз чархи барин

صیت تو بگذشته از چرخ برین

Ман гадои жожи хое бе наво

من گدایی ژاژ خایی بی نوا

Гуҳ фазойил хон ва гоҳе раҳ нишин

گه فضایل خوان و گاهی ره نشین

Ман зи сим ту надидам як пашиз

من ز سیم تو ندیدم یک پشیز

Ту зи ман дории матоъии баси смин

تو ز من داری متاعی بس ثمین

Ин фазилати мунъакиси аўлитрст

این فضیلت منعکس اولیترست

Худ бичишам ақлу дониши бози ббн

خود بچشم عقل و دانش باز ببن

Бар замин дидам ки борид аз фалак

بر زمین دیدم که بارید از فلک

Бар фалак ҳаргиз наборид аз замин

بر فلک هرگز نبارید از زمین

Нақд кун бории баҳои тӯҳфа ам

نقد کن باری بهای تحفه ام

Гар нафармое атоеи боФрин

گر نفرمایی عطایی بافرین