эй сарварӣ ки дар даҳани нафаси нотиқа

ای سروری که در دهن نفس ناطقه

Доим буд ба мадҳи ту рутаби аллсони сухан

دایم بود به مدح تو رطب الّلسان سخن

Гоҳи ҷадали зи ҳайбати ту тири чарх ро

گاه جدل ز هیبت تو تیر چرخ را

Аз аҷзи шаҳр банд шавад дар даҳони сухан

از عجز شهر بند شود در دهان سخن

Бо раъии ту қазо ва қадар гуфта гоҳи сар

با رأی تو قضا و قدر گفته گاه سرّ

Пеши ой каз ту набӯд пинҳонмони сухан

پیش آی کز تو نبود پنهانمان سخن

Лоиқтар аз ту кас ба сано дар ҷаҳон наёфт

لایق تر از تو کس به ثنا در جهان نیافت

Чандон ки брдўид бигард ҷаҳони сухан

چندان که بردوید بگرد جهان سخن

Ҷое ки хомаи ту наад дар шукри забон

جایی که خامۀ تو نهد در شکر زبان

Лаҳнӣ буд ҳар оина аз тӯтӣони сухан

لحنی بود هر آینه از طوطیان سخن

зи оби ҳаёти ҷом лаболаб кашад ҳунар

ز آب حیات جام لبالب کشد هنر

Чун ман кунам бмдҳи ту аз лаби равони сухан

چون من کنم بمدح تو از لب روان سخن

Дар маърази саноӣ ту гӯям сухани зи ҷон

در معرض ثنای تو گویم سخن ز جان

Вонҷо ки лутф тест нагӯям зи ҷони сухан

وانجا که لطف تست نگویم ز جان سخن

Андешаи саноӣ ту кардам хирад ба танз

اندیشۀ ثنای تو کردم خرد به طنز

Андар забон гирифт маро ҳамчунон сухан

اندر زبان گرفت مرا همچنان سخن

Гуфтои сухани бпоиаҳи мадҳаш куҷо расад ?

گفتا سخن بپایۀ مدحش کجا رسد؟

Гирам ки худ расонӣ бар осмони сухан

گیرم که خود رسانی بر آسمان سخن

Бо онкӣ дар маъонии зоти шарифи ту

با آنکه در معانی ذات شریف تو

Якбора қосираст зи шарҳу баёни сухан

یکباره قاصرست ز شرح و بیان سخن

Дар ҳазрати рафеъи ту чун аз ман вазеъ

در حضرت رفیع تو چون از من وضیع

Лоиқ набӯд рондан аз сӯзёни сухан

لایق نبود راندن از سوزیان سخن

Инак зи баҳри расми сано аз тариқи аҷз

اینک ز بهر رسم ثنا از طریق عجز

Овардаам ба хизмати ин остони сухан

آورده ام به خدمت این آستان سخن

Ҷон гудохтааст ки овардаам на шеър

جان گداخته است که آورده ام نه شعر

Врнисти боварати зи ман инак бихон сухан

ورنیست باورت ز من اینک بخوان سخن

Аз ҷони бкост ҳар чаҳ маро дар сухан фузуд

از جان بکاست هر چه مرا در سخن فزود

Зеро ки пораи исти зи ҷони бегмони сухан

زیرا که پاره ایست ز جان بیگمان سخن

Сартосари ҷаҳони сухан ман гирифт ва ман

سرتاسر جهان سخن من گرفت و من

Аз ғусса мекунам ба лаби андари ниҳони сухан

از غصّه می کنم به لب اندر نهان سخن

Ҳар гуҳ ки ман ба мадҳ ту кардам сухани савор

هر گه که من به مدح تو کردم سخن سوار

Бошад сухани чунин ки набошад чунон сухан

باشد سخن چنین که نباشد چنان سخن

Лутф ту гуфта буд ки ёд оварам зи ту

لطف تو گفته بود که یاد آورم ز تو

з наҳор кӯш то бнгрдд аз он сухан

ز نهار کوش تا بنگردد از آن سخن

Поёни мадҳат ту наёбам агар чаҳ ман

پایان مدحت تو نیابم اگر چه من

Гӯям ҳазор сол дар ин достони сухан

گویم هزار سال در این داستان سخن