Паноҳи зумраи дониши шикваи аҳли ҳунар

پناه زمرۀ دانش شکوه اهل هنر

Ки ҳаст ҷони маъонӣ ба лафзи ту зинда

که هست جان معانی به لفظ تو زنده

Гар оядаш зи наҳифи ту санг дар дандон

گر آیدش ز نهیب تو سنگ در دندان

Шавад кавокиби парвини зи ҳам пароганда

شود کواکب پروین ز هم پراگنده

Фазоӣ даҳр шавад ҳамчуи гиряи гавҳари бор

فضای دهر شود همچو گریه گوهر بار

Куҷои сахои ту дандон намӯд чун ханда

کجا سخای تو دندان نمود چون خنده

Сипеҳр , кўро бар зер пой дандонаст

سپهر، کورا بر زیر پای دندانست

Кунад ҳамеша азин дар тарош чун ринда

کند همیشه ازین در تراش چون رنده

зи лафзи поки ту беҳшўтр сухан набӯд

ز لفظ پاک تو بی حشوتر سخن نبود

Вгрчаҳ ҳаст ба анвоъи нуктаи огндаҳ

وگرچه هست به انواع نکته آگنده

Чу субҳи хандаи занон ҷон бидод гули зи тараб

چو صبح خنده زنان جان بداد گل ز طرب

Хирад ба лутфи ту гулро чу кард монанда

خرد به لطف تو گل را چو کرد ماننده

Гуноҳи бхшо ! кӣ мешавад заволпазир ?

گناه بخشا! کی میشود زوال پذیر؟

Тағайюрӣ ки пазируфти рои фархунда

تغیّری که پذیرفت رای فرخنده

Мадори ъотФти худ дрғ аз он ки буд

مدار عاطفت خود درغ از آن که بود

зи остони ту бар пои нҳмтши канда

ز آستان تو بر پای نهمتش کنده

Фалак ба абрӯии айшаши гиреҳ дар оварда

فلک به ابروی عیشش گره در آورده

Ҷаҳони бадасти ҷафояши з бех барканда

جهان بدست جفایش ز بیخ برکنده

Бидон сабаб ки туро дид саргарон чу дуот

بدان سبب که ترا دید سرگران چو دوات

зи ғуссаи ҳамчу қалам меравад сарафканда

ز غصّه همچو قلم می رود سرافکنده

Назари бад-ӣни суханон чу оби равшани дор

نظر بدین سخنان چو آب روشن دار

Нигаҳ макун ба сару ришу ҷомаи жанда

نگه مکن به سر و ریش و جامة ژنده

Бидон худоӣ ки даст диҳанда дод туро

بدان خدای که دست دهنده داد ترا

Чунон ки дод раҳеро забон хоҳанда

چنان که داد رهی را زبان خواهنده

Ки аз итоби Аннани сӯй афв фармое

که از عتاب عنان سوی عفو فرمایی

Кунун ки рафт зи андозаи молаши банда

کنون که رفت ز اندازه مالش بنده