Садри озодагону хоҷаи даҳр

صدر آزادگان و خواجۀ دهر

Ки аз вҷон мардумӣ шодаст

که از وجان مردمی شادست

Бар саракони зи вуҷӯд ӯ хокаст

بر سرکان ز وجود او خاکست

Дар кафи баҳр бо кафш бо даст

در کف بحر با کفش با دست

Пеши дасташ чу сарви брпоист

پیش دستش چو سرو برپایست

Андарин аҳд ҳар ки озодаст

اندرین عهد هر که آزادست

эй ҷавони давлатӣ ки ҳамтоят

ای جوان دولتی که همتایت

Модари рӯзгор кам зодаст

مادر روزگار کم زادست

Олами мардумӣу кишвари ҷӯад

عالم مردمیّ و کشور جود

Аз дилу ҳиммат ту ободаст

از دل و همّت تو آبادست

Дорам аз ту яке суол казу

دارم از تو یکی سوال کزو

Бар дили ман ҳазор бедодаст

بر دل من هزار بیدادست

Хотирии сахт булъаҷаб дорам

خاطری سخت بلعجب دارم

Ки азу ҷони ман бФрдёдст

که از و جان من بفردیادست

Нон ки дай хӯрда ам надорам ёд

نان که دی خورده ام ندارم یاد

Ки бензади маниш ки биниҳодаст

که بنزد منش که بنهادست

Бози марсуми ҷбаҳу дастор

باز مرسوم جبّه و دستار

Ки марои садр муҳтарам додаст

که مرا صدر محترم دادست

Панҷ шаш сол рафт аз он таърих

پنج شش سال رفت از آن تاریخ

Ин замонам ҳануз брёдст

این زمانم هنوز بریادست

Нек саргаштаам дар ин маънӣ

نیک سرگشته ام در این معنی

Ҳеҷ доне ки аз чаҳ афтодаст ?

هیچ دانی که از چه افتادست؟

Бигушо мушкилам ки мушкили ман

بگشا مشکلم که مشکل من

Ҷуз ки табъи Карими нгшодст

جز که طبع کریم نگشادست