Зиҳии баланди ҷиноӣ ки сояи ҷоҳат

زهی بلند جنایی که سایۀ جاهت

Ҳамеша бар сари хуршед осмон гирдаст

همیشه بر سر خورشید آسمان گردست

Брўзгори ту ма шуд бшб рӯй мансӯб

بروزگار تو مه شد بشب روی منسوب

Зҳибти тӯри Рахш зон чу заъфарон зардаст

زهیبت تور رخش زان چو زعفران زردست

ЗоФтобш агарчӣ ҳазор длгрмист

زآفتابش اگرچه هزار دلگرمیست

Бензади хотири ту субҳдам ҳамон сардаст

بنزد خاطر تو صبحدم همان سردست

Бар андари дидаи миннати сайл бар ҷаҳон ва ҳануз

بر اندر دیدۀ منت سیل بر جهان و هنوز

Миёни шодӣу табъами ҳамон чунон гирдаст

میان شادی و طبعم همان چنان گردست

зи бас ки дар дили ман дардҳои бисёраст

ز بس که در دل من دردهای بسیارست

наме тавонам гуфтани марои фалон дар даст

نمی توانم گفتن مرا فلان در دست

Агар чаҳ бандаи зи осор бе аноятят

اگر چه بنده ز آثار بی عنایتیت

з ҳарчӣ шуғлу амал буд ин замон фардаст

ز هرچه شغل و عمل بود این زمان فردست

зи хоки пои ту безорам ар касе ҳаргиз

ز خاک پای تو بیزارم ار کسی هرگز

Чу бандаи хизмати ту аз миён ҷон кардаст

چو بنده خدمت تو از میان جان کردست

Дусол шуд ки зҳрмон ҳаме занад нушхор

دوسال شد که زحرمان همی زند نشخوار

Знъмтӣ ки азин пеш дар ҷаҳон хӯрдаст

زنعمتی که ازین پیش در جهان خوردست

Зглстони азоят чу қисм ман хораст

زگلستان عزایت چو قسم من خوارست

Маро дар ончӣ ки дар дасти дигарон вари даст ?

مرا در آنچه که در دست دیگران ور دست؟

Ҳикояти ман ва ин корномаҳо акнӯн

حکایت من و این کارنامه ها اکنون

Ҳумоюни калид дар ҷомеъаи дон ва он мардаст

همایون کلید در جامعه دان و آن مردست