эй офтоби малик ки аз партави карам

ای آفتاب ملک که از پرتو کرم

Чун субҳи коми фазли пар аз ханда карда Эй

چون صبح کام فضل پر از خنده کرده‌ای

Аз бас ки ҳамчу ғунча кунӣ дил намӯдагӣ

از بس که همچو غنچه کنی دل نمودگی

Чун наргисами зи шарм сарафканда карда Эй

چون نرگسم ز شرم سرافکنده کرده‌ای

Хаттӣаст кард оризи хубони маънавӣ

خطّیست کرد عارض خوبان معنوی

Нақшӣ ки ту ба хома фархунда карда Эй

نقشی که تو به خامهٔ فرخنده کرده‌ای

Ҷамъанд дар ҳавои ту дилҳои аҳли фазл

جمعند در هوای تو دل‌های اهل فضل

То сяти ҷӯади хеш пароканда карда Эй

تا صیت جود خویش پراکنده کرده‌ای

Фазли шикастаро ту дилӣ боз дода Эй

فضل شکسته را تو دلی باز داده‌ای

Умеди мурдаро ту ба дам зинда карда Эй

امّید مرده را تو به دم زنده کرده‌ای

Бе ман зи бас ки бо миннати анвоъи лутф ҳост

بی‌من ز بس که با منت انواع لطف‌هاست

Алҳақ зи ҳади бурунам шарманда карда Эй

الحق ز حد برونم شرمنده کرده‌ای

Дорам умеди онкии расонӣ ба интиҳо

دارم امید آنکه رسانی به انتها

Ин ибтидои лутф ки бо банда карда Эй

این ابتدای لطف که با بنده کرده‌ای