Хусрави тоҷи бахши шоҳи ҷаҳон

خسرو تاج بخش شاه جهان

Ки зтиғши замона бар ҳазараст

که زتیغش زمانه بر حذرست

Тӯҳфаи чархи сӯй ӯ ҳрдм

تحفۀ چرخ سوی او هردم

Муждаи фатҳ ва давлатӣ дигараст

مژدۀ فتح و دولتی دگرست

Рой ӯ пайрав давлаташ бурност

رای او پیرو دولتش برناست

Даст ӯ баҳр ва ханҷараш гуҳараст

دست او بحر و خنجرش گهرست

Хоки поиш зҳоб иқболаст

خاک پایش زهاب اقبالست

Акси теғаш талиъа зафараст

عکس تیغش طلیعۀ ظفرست

Чаҳ аҷаб гарчи зар шавад аз бим

چه عجب گرچه زر شود از بیم

Душманӣ каз малик бадв назараст

دشمنی کز ملک بدو نظرست

Ҳаст ӯ офтобу хасмаши хок

هست او آفتاب و خصمش خاک

Хок дар тоб офтоб зараст

خاک در تاب آفتاب زرست

На ба теғ ва камар ҷаҳонгираст

نه به تیغ و کمر جهانگیرست

На ба неруии панҷаи тоҷўрст

نه به نیروی پنجه تاجورست

Панҷаи сарву чанор ҳам доранд

پنجه سرو و چنار هم دارند

Кӯҳро низ теғ бар камараст

کوه را نیز تیغ بر کمرست

Бахшиши аиздисти давлат ӯ

بخشش ایزدیست دولت او

Лоҷарам ҳар замон фузуда тараст

لاجرم هر زمان فزوده ترست

Теғро гўтўи дрнёми бхсб

تیغ را گوتو درنیام بخسب

Ки худ иқбол шоҳ коргараст

که خود اقبال شاه کارگرست

Осмони дӯш бо хирад мегуфт :

آسمان دوش با خرد می گفت :

Ки бнздики мо чунин хабараст

که بنزدیک ما چنین خبرست

Кӯ бигирад бтиғ чун хуршед

کو بگیرد بتیغ چون خورشید

Ҳарчӣ хуршедро барон гузараст

هرچه خورشید را بران گذرست

Хирадаш гуфт ха , ту пиндорӣ

خردش گفت خه ، تو پنداری

Арсаи малик ӯ ҳамин қадараст ?

عرصۀ ملک او همین قدرست؟

Не , ки дар ҷанби подшоҳӣ ӯ

نی، که در جنب پادشاهی او

Ҳафт гардун ҳануз мухтасараст

هفت گردون هنوز مختصرست

Бош то субҳ давлаташ бидиҳад

باش تا صبح دولتش بدهد

Кини асарҳо ҳануз аз саҳараст

کین اثرها هنوز از سحرست