эй худованди ману махдуми ман

ای خداوند من و مخدوم من

Дар санои ту сухани маҳкӯми ман

در ثنای تو سخن محکوم من

Ҷовдон дар зери меҳри меҳри ту

جاودان در زیر مهر مهر تو

Нарм бошад ин дил чун муми ман

نرم باشد این دل چون موم من

Рӯзи бахшиши гавҳари мансури ту

روز بخشش گوهر منثور تو

Беадад чун гавҳари манзуми ман

بی عدد چون گوهر منظوم من

Бо чунин расми карам каз бахшишат

با چنین رسم کرم کز بخششت

намешавад аз дигарон маълуми ман

می شود از دیگران معلوم من

Ростиро бар ту аз анъомҳо

راستی را بر تو از انعامها

Ҳеҷ боқӣ нест ҷузи марсуми ман

هیچ باقی نیست جز مرسوم من