Ҷоно ба саҳари чашм ҷаҳонӣ бибаста Эй

جانا به سحر چشم جهانی ببسته‌ای

Зини ҳалқаҳои зулф ки бар ҳам шикаста Эй

زین حلقه‌های زلف که بر هم شکسته‌ای

Охир чаҳ фитнае ? ки зи ишқи ту дар ҷаҳон

آخر چه فتنه‌ای؟ که ز عشق تو در جهان

Бархест растхез ва ту фориғ нишаста Эй

برخاست رستخیز و تو فارغ نشسته‌ای

Ҳқо ки дар мшҳраҳи лаъли Фстқӣ

حقّا که در مشهّرۀ لعل فستقی

Ширинтару латифтар аз мағзи писта Эй

شیرین‌تر و لطیف‌تر از مغز پسته‌ای

Бишкастае ба санги ҷафоҳо дили маро

بشکسته‌ای به سنگ جفاها دل مرا

Пас рафтае ба танзу сари зулфи баста Эй

پس رفته‌ای به طنز و سر زلف بسته‌ای

Дар ҳуққаи ақиқ ту ёбанд марҳамаш

در حقّۀ عقیق تو یابند مرهمش

Онро ки дил ба новаки мижгони бхстаҳ Эй

آنرا که دل به ناوک مژگان بخسته‌ای

эй сабри нопадид , ту баси танги арса Эй

ای صبر ناپدید، تو بس تنگ عرصه‌ای

Ваии ашк беқарор , ту баси саргашта Эй

وی اشک بی‌قرار، تو بس سرگشته‌ای

Ваии ёри санги дил ки марои таъна май занӣ

وی یار سنگ دل که مرا طعنه می‌زنی

Бории туро ки нест ғами ишқ , руста Эй

باری ترا که نیست غم عشق، رسته‌ای

Ҳар шоми коФтоби зи гардун фурӯ шавад

هر شام کآفتاب ز گردون فرو شود

Ҷонами зи ғами бФкри дигаргун фурӯ шавад

جانم ز غم بفکر دگرگون فرو شود

Оҳ аз барам чу исои сар бар фалак наад

آه از برم چو عیسی سر بر فلک نهد

Ашк аз рухами бхок чу қорун фурӯ шавад

اشک از رخم بخاک چو قارون فرو شود

Хунаши бадал фурӯ шавад аз ғуссаҳои ман

خونش بدل فرو شود از غصّه های من

Андеша чун бад-ӣни дили пари хӯн фурӯ шавад

اندیشه چون بدین دل پر خون فرو شود

Сар барнаёваред магар аз чшмсори чашм

سر برنیاورید مگر از چشمسار چشم

Ҳар дил ки ӯ бидон рухи гулгун фурӯ шавад

هر دل که او بدان رخ گلگون فرو شود

Ҳар субҳдам ки ҷайби лаб аз оҳи брдрм

هر صبحدم که جیب لب از آه بردرم

Хӯни шафақи бдомни гардун фурӯ шавад

خون شفق بدامن گردون فرو شود

Шуд нои падеди хӯни дилам дар миёни ашк

شد نا پدید خون دلم در میان اشک

Чун чанд қатрае ки ба Ҷайҳун фурӯ шавад

چون چند قطره‌ای که به جیحون فرو شود

Бе ту ҳилоли вори тани зарди лоғарам

بی تو هلال وار تن زرد لاغرم

Ҳар каш бидид гуфт ҳам акнӯн Фрўшўд

هر کش بدید گفت هم اکنون فروشود

эй зулфи ҳиндӯии ту чу таркони длстон

ای زلف هندوی تو چو ترکان دلستان

Ҷон аз барои ғорати дили баста бар миён

جان از برای غارت دل بسته بر میان

Як шаб надошт поси дилами зулфи ҳиндӯат

یک شب نداشت پاس دلم زلف هندوت

Бо онкии ҳиндӯон ҳама бошанд посбон

با آنکه هندوان همه باشند پاسبان

Брдидаҳ май нишонам чун лаъибатони чашм

بردیده می نشانم چون لعبتان چشم

Ҳар ҳиндӯӣ ки дорад аз номи ту нишон

هر هندوی که دارد از نام تو نشان

Расмӣаст ҳиндӯон ки дар оташ кунанд ҷой

رسمیست هندوان که در آتش کنند جای

Зон ҷои зулфи тести маро дар дилу равон

زان جای زلف تست مرا در دل و روان

Зулфи ту дили ҳамеи бабрад аз миёни чашм

زلف تو دل همی ببرد از میان چشم

Набӯд шигифти дуздии чобуки зи ҳиндӯон

نبود شگفت دزدی چابک ز هندوان

Бо тарк тоз турраи ҳиндӯии ту маро

با ترک تاز طرّۀ هندوی تو مرا

Ҳамвора ҳамчуи бангаи лўристи хону мон

همواره همچو بنگه لوریست خان و مان

Иқболи ҳиндӯии туу давлати ғуломи тест

اقبال هندوی تو و دولت غلام تست

То ҳаст сӯии ту назари хоҷаи ҷаҳон

تا هست سوی تو نظر خواجۀ جهان

эй сарварӣ ки мисли ту дар рӯзгор нест

ای سروری که مثل تو در روزگار نیست

Борояти офтоби ҷҳонро бакор нест

بارایت آفتاب جهانرا بکار نیست

Бешӣ аз офтоб бақадру шиквау ҷоҳ

بیشی از آفتاب بقدر و شکوه و جاه

Ҷудуи карами мгир ки он дар шумор нест

جودو کرم مگیر که آن در شمار نیست

То ҳаст абри ҷӯади ту боранда бар ҷаҳон

تا هست ابر جود تو بارنده بر جهان

Аз нестии бдомни кас бар ғубор нест

از نیستی بدامن کس بر غبار نیست

Гар дар шикам ки мисли ту будаст ё набӯд

گر در شکم که مثل تو بودست یا نبود

Донам ҳамеи яқин ки дарин рӯзгор нест

دانم همی یقین که درین روزگار نیست

Дар аҳди ту миёни бўФо устувор кард

در عهد تو میان بوفا استوار کرد

Гарчи фалаки бъҳди чунон устувор нест

گرچه فلک بعهد چنان استوار نیست

Аз сояи ту ҳар ки ҷудо шуд чу офтоб

از سایۀ تو هر که جدا شد چو آفتاب

Як зарра бар заминаши ҷой қарор нест

یک ذرّه بر زمینش جای قرار نیست

Рӯзии дугар ҳасуди туро коркӣ бирафт

روزی دوگر حسود ترا کارکی برفت

Он аз наводираст бидон эътибор нест

آن از نوادرست بدان اعتبار نیست

Лутфи ту дар шамоили ҷони он асар кунад

لطف تو در شمایل جان آن اثر کند

Кандар мизоҷи ғунчаи насим саҳар кунад

کاندر مزاج غنچه نسیم سحر کند

Берун аз он ки коми дил орзӯ диҳад

بیرون از آن که کام دل آرزو دهد

Ҷӯади ту дар замона чаҳ кор дигар кунад ?

جود تو در زمانه چه کار دگر کند؟

Бар сар кунад ҳасуди ту хок аз ҷафои бахт

بر سر کند حسود تو خاک از جفای بخت

Ҳар рӯзи коФтоби сар аз хок барканд

هر روز کآفتاب سر از خاک برکند

Аз нӯки хома ту чакидаст бар замин

از نوک خامۀ تو چکیدست بر زمین

Он моя эй ки хок аз он нешикар кунад

آن مایه‌ای که خاک از آن نیشکر کند

Иқболро нишемани аслии ҷаноби тест

اقبال را نشیمن اصلی جناب تست

Ҷӯади ту боядаш ки баҳри ҷо гузар кунад

جود تو بایدش که بهر جا گذر کند

Онрои боб рӯй нагиранд дар шумор

آنرا بآب روی نگیرند در شمار

Каз оби чашми хасми ту рухсора тар кунад

کز آب چشم خصم تو رخساره تر کند

Ҳар кас ки ӯ забони бсноӣ ту баргушод

هر کس که او زبان بثنای تو برگشاد

Шояд ки ҳамчуи шамъи забони тоҷ сар кунад

شاید که همچو شمع زبان تاج سر کند

эй соҳиби замонау дастури рӯзгор

ای صاحب زمانه و دستور روزگار

Бодо ҳамеша хасми ту мақҳури рӯзгор

بادا همیشه خصم تو مقهور روزگار

Парвонаи замири ту ҳосил кунад нахуст

پروانۀ ضمیر تو حاصل کند نخست

Пас шамъ офтоб диҳад нури рӯзгор

پس شمع آفتاب دهد نور روزگار

Ҷон аз барои хизмати ту баст бар миён

جان از برای خدمت تو بست بر میان

Венаи қадари худ чаҳ бошад мақдӯри рӯзгор

وین قدر خود چه باشد مقدور روزگار

Гардуни навишта буд дар алқоби хоси ту

گردون نوشته بود در القاب خاص تو

Мшкўр аз офаринишу машҳури рӯзгор

مشکور از آفرینش و مشهور روزگار

Бар тораки арӯс бақоят кунад нисор

بر تارک عروس بقایت کند نثار

Аттори чархи анбару кофури рӯзгор

عطّار چرخ عنبر و کافور روزگار

Пайвастаи тоби меҳри ту дар ҷони офтоб

پیوسته تاب مهر تو در جان آفتاب

Бинвишта дасти умри ту маншури рӯзгор

بنوشته دست عمر تو منشور روزگار

Кӯтаҳ шавад зи домани аъмори дасти марг

کوته شود ز دامن اعمار دست مرگ

Чарх арканд зи лутфи ту дастури рӯзгор

چرخ ارکند ز لطف تو دستور روزگار

эй сояи ?ути хуҷастатар аз соя ҳамЭй

ای سایه ات خجسته تر از سایۀ همای

Бар матраҳати мулӯки бҳрмти ниҳодаи пой

بر مطرحت ملوک بحرمت نهاده پای

Ташриф буду тарбиятии баси биҷои хеш

تشریف بود و تربیتی بس بجای خویش

Гар ранҷаи гашти шоҳи сӯии ин баланди ҷой

گر رنجه گشت شاه سوی این بلند جای

Маълум шуд ки сӯй никуӣаст рои шоҳ

معلوم شد که سوی نکوییست رای شاه

Чун кард рои онки хиромади бад-ӣни сарой

چون کرد رای آنک خرامد بدین سرای

Шоҳи ситорагонро ҷавзост бурҷи авҷ

شاه ستارگان را جوزاست برج اوج

Зеро ки ҳаст хонаи дастури неки рой

زیرا که هست خانۀ دستور نیک رای

Лоиқи бҳсби ҳоли ту байтӣ шунида ам

لایق بحسب حال تو بیتی شنیده ام

Аз гуфта имодии баси нағзу длгшоӣ

از گفتۀ عمادی بس نغز و دلگشای

Ташрифи тғрлисти вагарнаи бгФтмӣ

تشریف طغرلیست وگرنه بگفتمی

Мусҳафи зи банд зар нашавад мартабат физой

مصحف ز بند زر نشود مرتبت فزای

Бархон неъматат чу млў кунад миҳмон

برخوان نعمتت چو ملو کند میهمان

Ганҷам ҳар ина бтФилии ман гадоӣ

گنجم هر اینه بطفیلی من گدای

Давлати қарини ҳазрати садри замонаи бод

دولت قرین حضرت صدر زمانه باد

Иқболро мақом бар ин остонаи бод

اقبال را مقام بر این آستانه باد

Ҳар тири дидаи дуз ки аз шасти чархи ҷуст

هر تیر دیده دوز که از شست چرخ جست

Анрои зи тоқи абрӯии хасмати нишонаи бод

انرا ز طاق ابروی خصمت نشانه باد

Мурғӣ ки кард байзаи заррини офтоб

مرغی که کرد بیضۀ زرّین آفتاب

Бар гӯшаи сарои тўоши ошиёнаи бод

بر گوشۀ سرای تواش آشیانه باد

Аз боргоҳи ғайби бадаргоҳи ҳишматат

از بارگاه غیب بدرگاه حشمتت

Имдоди Комронӣу нусрати равонаи бод

امداد کامرانی و نصرت روانه باد

Арқон малик дода бҳкми ту чашму гӯш

ارکان ملک داده بحکم تو چشم و گوش

Вази ту ишоратии басари тозӣонаи бод

وز تو اشارتی بسر تازیانه باد

То гирд қутб бошад даврони Фрқдон

تا گرد قطب باشد دوران فرقدان

Даврони он ду гона бар ин ягонаи бод

دوران آن دو گانه بر این یگانه باد

Ваон кӯ нахост қадари турои бартар аз фалак

وان کو نخواست قدر ترا برتر از فلک

Кораш чу кори ходими зер аз миёнаи бод

کارش چو کار خادم زیر از میانه باد