Зиҳӣ бо чеҳраи ?ути глбори гулзор

زهی با چهره ات گلبار گلزار

Рахти гулгунаи рухсори гулзор

رخت گلگونۀ رخسار گلزار

Шикастаи тоби зулфати пои сунбул

شکسته تاب زلفت پای سنبل

Ниҳодаи дасти ҳасанати хори гулзор

نهاده دست حسنت خار گلزار

Магар дар гулистон бигузашта ӣӣ дӯш

مگر در گلستان بگذشته یی دوش

Ки механдад дару девори гулзор

که می خندد در و دیوار گلزار

Чу аҳдати сусти бдзини пеш ва акнӯн

چو عهدت سست بدزین پیش و اکنون

Чу хашмат тез шуд бозори гулзор

چو خشمت تیز شد بازار گلزار

Сабои кӯ бо тани бемор ҳар дам

صبا کو با تن بیمار هر دم

Бҷон кушед дар тимори гулзор

بجان کوشید در تیمار گلزار

Чу буии зулфу ранг оризат дид

چو بوی زلف و رنگ عارضت دید

Бики раҳ суст шуд дар кори гулзор

بیک ره سست شد در کار گلزار

Хароби ободи бад ,гар лутфи хоҷа

خراب آباد بد، گر لطف خواجه

Нагаштӣ чун сабои меъмори гулзор

نگشتی چون صبا معمار گلزار

Қабои лутф бар болой сарваст

قبای لطف بر بالای سروست

Вале бе ту киро пурвой сарваст ?

ولی بی تو که را پروای سروست؟

Агар дар чашми оеи ҷой он ҳаст

اگر در چشم آیی جای آن هست

Ки андари ҷӯйборон ҷой сарваст

که اندر جویباران جای سروست

Бболоӣ ту монад ростӣ ро

ببالای تو ماند راستی را

Диламро зини сабаб савдоӣ сарваст

دلم را زین سبب سودای سروست

Чу сарв озод кард қомати тест

چو سرو آزاد کرد قامت تست

Чаро гӯям қадат ҳамтоӣ сарваст ?

چرا گویم قدت همتای سروست؟

Магари шодӣ қадат хӯрд наргис

مگر شادی قدّت خورد نرگس

Ки масти афтодаи андар пой сарваст

که مست افتاده اندر پای سروست

Ҳамаи пушти замин рӯй шукуфаи сет

همه پشت زمین روی شکوفه ست

Ҳамаи зери фалак болой сарваст

همه زیر فلک بالای سروست

Чу рои хоҷаи майлаши зӣ баланд ӣаст

چو رای خواجه میلش زی بلند یست

Аз ани табъами чунин ҷӯёӣ сарваст

از ان طبعم چنین جویای سروست

зи зулфати бас ки май резади бунафша

ز زلفت بس که می ریزد بنفشه

зи гулбаргати ҳамеи хезади бунафша

ز گلبرگت همی خیزد بنفشه

Ҷаҳон шуд чун даҳонат танг биравӣ

جهان شد چون دهانت تنگ بروی

Ки дар лаъли ту овезади бунафша

که در لعل تو آویزد بنفشه

Ғизои наргис беморат инаст

غذای نرگس بیمارت اینست

Ки бо шукр баромезад бунафша

که با شکّر بر آمیزد بنفشه

Чаҳ ҷодуӣаст чашми нотавонат ?

چه جادوییست چشم ناتوانت؟

Ки аз оташи барангезади бунафша

که از آتش برانگیزد بنفشه

Зрўити сар чаро бар тофт зулфат ?

ز رویت سر چرا برتافت زلفت؟

Магар каз лолаи парҳезади бунафша

مگر کز لاله پرهیزد بنفشه

Фурӯ май печад аз дасти хатати пой

فرو می پیچد از دست خطت پای

Ки аз гулзор бигурезад бунафша

که از گلزار بگریزد بنفشه

Сари зулф чу нӯки калаки хоҷаи сет

سر زلف چو نوک کلک خواجه ست

Ки бар кофур май резади бунафша

که بر کافور می ریزد بنفشه

Диҳад мардуми лаби хандони ғунча

دهد مردم لب خندان غنچه

Нишоне аз дили вайрони ғунча

نشانی از دل ویران غنچه

Даромад тоза рӯй ва қртаҳ бикшод

درآمد تازه روی و قرطه بگشاد

Зиҳӣ ! сад офарин бар ҷони ғунча

زهی! صد آفرین بر جان غنچه

Ҳам акнӯн боди наврӯзии бики дам

هم اکنون باد نوروزی بیک دم

Ҳама пайдо кунам пинҳони ғунча

همه پیدا کنم پنهان غنچه

Магари лолаи даҳон зон бозкрдст

مگر لاله دهان زان بازکردست

Ки гирад дар даҳони пистони ғунча

که گیرد در دهان پستان غنچه

Бад-ӣни даҳ донаи гоўрси коФкнд

بدین ده دانۀ گاورس کافکند

Сабои андарин анбони ғунча

صبا اندرین انبان غنچه

Бхўни дил фароҳам кард сад барг

بخون دل فراهم کرد صد برگ

Ки булбул мерасад меҳмони ғунча

که بلبل می رسد مهمان غنچه

Чу сӯфор аз насими лутфи хоҷа

چو سوفار از نسیم لطف خواجه

Лаболаб ханда шуд пайкони ғунча

لبالب خنده شد پیکان غنچه

Зиҳии нақши рахт бар гулшани гул

زهی نقش رخت بر گلشن گل

Гирифтаи сунбулати пиромни гул

گرفته سنبلت پیرامن گل

зи раъноеи туро орӣ набошад

ز رعنایی ترا عاری نباشد

Китар некӯтар ояд домани гул

که تر نیکوتر آید دامن گل

Бинозу лобаи мо ҳар ду монад

بناز و لابۀ ما هر دو ماند

Хурӯши булбул ва хандидани гул

خروش بلبل و خندیدن گل

Магар бо хор сртизондр овехт ?

مگر با خار سرتیزاندر آویخت؟

Кзинсон пора шуд пероҳани гул

کزینسان پاره شد پیراهن گل

Хати сабзати тавон брхўондн аз давр

خط سبزت توان برخواندن از دور

Бшбгир аз чароғи равшани гул

بشبگیر از چراغ روشن گل

Зиришк рӯй ту вази оҳи сардам

زرشک روی تو وز آه سردم

БиФсрдсти хӯни андари тани гул

بیفسردست خون اندر تن گل

зи шарми тест ё аз хашми хоҷа

ز شرم تست یا از خشم خواجه

Ки оташи ?бардамӣад аз хирмани гул

که آتش بردمید از خرمن گل

Хушо буқати саҳари овози булбул

خوشا بوقت سحر آواز بلبل

Хушо бар шохи гули парвози булбул

خوشا بر شاخ گل پرواز بلبل

Чамани бас бо наво ҷоеаст конҷо

چمن بس با نوا جاییست کآنجا

Ҳама барг гуласту сози булбул

همه برگ گلست و ساز بلبل

Нмишоиди таҳаммул кардани инсоф

نمیشاید تحمّل کردن انصاف

Бдлтнгии ғунчаи нози булбул

بدلتنگیّ غنچه ناز بلبل

Навой чанг ва бонг ошиқонаст

نوای چنگ و بانگ عاشقانست

Баҳри шому саҳари дмсози булбул

بهر شام و سحر دمساز بلبل

Сабои брсўсну гул ҷома бадаред

صبا برسوسن و گل جامه بدرید

Аз он шуд ошкорои рози булбул

از آن شد آشکارا راز بلبل

Хушаст ин гунбади гули хосса вақте

خوشست این گنبد گل خاصه وقتی

Ки печади андрўи овози булбул

که پیچد اندرو آواز بلبل

Рсили булбулам дар мадҳи хоҷа

رسیل بلبلم در مدح خواجه

Ту тӯтии дида ӣӣ анбози булбул ?

تو طوطی دیده یی انباز بلبل؟

ГроФтди акси райш дар шукуфа

گرافتد عکس رایش در شکوفه

Битобад ҳамчунон ахтари шукуфа

بتابد همچنان اختر شکوفه

Вагар дрсоиаҳ дасташ кунад ҷой

و گر درسایۀ دستش کند جای

Чу гул заррин шавад яксар шукуфа

چو گل زرّین شود یکسر شکوفه

Ҳаме зояд чу рои равшан ӯ

همی زاید چو رای روشن او

БтФлии пер аз модари шукуфа

بطفلی پیر از مادر شکوفه

Дарахти хушк аз вуҷӯдаш хӯрд об

درخت خشک از وجودش خورد آب

Кунад дарҳоли симу зари шукуфа

کند درحال سیم و زر شکوفه

зи ҷӯади даст ӯ рӯзии чўнргс

ز جود دست او روزی چونرگس

зи зар бар сари ниҳоди афсари шукуфа

ز زر بر سر نهاد افسر شکوفه

Сабо аз хоки поиши шама ӣӣ дошт

صبا از خاک پایش شمّه یی داشت

Даравам зон рехташ бар сари шукуфа

دروم زان ریختش بر سر شکوفه

Дирам бахшеду сари сабзӣ бадал ёфт

درم بخشید و سر سبزی بدل یافت

Чу дасти садри дайнпарвар шукуфа

چو دست صدر دین پرور شکوفه

Зъдлш гар кунад дастури наргис

زعدلش گر کند دستور نرگس

Наёяд дар чамани махмури наргис

نیاید در چمن مخمور نرگس

Наад гардани бхоки поиш арча

نهد گردن بخاک پایش ارچه

Бтоҷи зар буд мағрури наргис

بتاج زر بود مغرور نرگس

Биҷои мардум чашмаш кунад кор

بجای مردم چشمش کند کار

Агар бинад Рахш аз даври наргис

اگر بیند رخش از دور نرگس

Хароб ар буд вақте андарин давр

خراب ار بود وقتی اندرین دور

Шудаст аз симу зари маъмури наргис

شدست از سیم و زر معمور نرگس

Хаёли райш ар дар хоб бинад

خیال رایش ار در خواب بیند

Шавад бо дидаи пари нури ?наргаш

شود با دیدۀ پر نور نرگش

Аҷаб набӯдгар аз баҳри дуоташ

عجب نبود گر از بهر دواتش

Сияҳ гардад чу чашми ҳури наргис

سیه گردد چو چشم حور نرگس

Наёрад кард дар айёми адлаш

نیارد کرد در ایّام عدلش

Назар дар ғунчаи мастури наргис

نظر در غنچۀ مستور نرگس

Бибастон то даҳон багушӯд сӯсан

ببستان تا دهان بگشود سوسن

Бмдҳти сад забони Фрсўди сӯсан

بمدحت صد زبان فرسود سوسن

Збҳр давр бош бандагонат

زبهر دور باش بندگانت

Синон обгун бинмуд сӯсан

سنان آبگون بنمود سوسن

Чу коғази сафҳаи рухсори худ ро

چو کاغذ صفحۀ رخسار خود را

Барои хати ту бздўди сӯсан

برای خطّ تو بزدود سوسن

Чамани ҳрои зараши сохт аз гул

چمن هرّای زرّش ساخت از گل

Ки ҳамчун гӯши хингат буд сӯсан

که همچون گوش خنگت بود سوسن

Баромади ханҷар чун об дар даст

برآمد خنجر چون آب در دست

Чу ном душманат башнавад сӯсан

چو نام دشمنت بشنود سوسن

Кашид аз хоки пойяти серумаи наргис

کشید از خاک پاییت سرمه نرگس

Кафи роди турои бстўди сӯсан

کف راد ترا بستود سوسن

Ду чашмаши гашти зарандуди наргис

دو چشمش گشت زراندود نرگس

Забонаши гашт сим олуд сӯсан

زبانش گشت سیم آلود سوسن

Збأст хӯн шавад дар санги лола

زبأست خون شود در سنگ لاله

Зшрми хилқати оради ранги лола

زشرم خلقت آرد رنگ لاله

Забун шуд оташ аз саҳм ту зинаст

زبون شد آتش از سهم تو زینست

Ки гирад ҳрдмш дар чанги лола

که گیرد هردمش در چنگ لاله

Бимни адли ту олам чунон шуд

بیمن عدل تو عالم چنان شد

Ки соғар мезанад брснги лола

که ساغر میزند برسنگ لاله

Насими лутфи ту ҳарҷо ки бигузашт

نسیم لطف تو هرجا که بگذشت

Дамади фарсанг дар фарсанги лола

دمد فرسنگ در فرسنگ لاله

Агарчӣ зи оташи савдо чу хасмат

اگرچه ز آتش سودا چو خصمت

Дилӣ дорад чу дӯди оҳанги лола

دلی دارد چو دود آهنگ لاله

Бсъии хотири равшангари ту

بسعی خاطر روشنگر تو

Кунун бизадойад аз дили занги лола

کنون بزداید از دل زنگ لاله

Бмшк вмӣ бишуст аввали даҳони пас

بمشک ومی بشست اوّل دهان پس

Сӯии мадҳат ту кард оҳанги лола

سوی مدحت تو کرد آهنگ لاله

Чу гашт аз рӯй ту дилшоди наврӯз

چو گشت از روی تو دلشاد نوروز

Дар ганҷ тараб бикшод наврӯз

در گنج طرب بگشاد نوروز

Якояк ҳарчӣ нақди хўшдлӣ буд

یکایک هرچه نقد خوشدلی بود

Бтбъ бандагонат дод наврӯз

بطبع بندگانت داد نوروز

Мисоли бандагии худ адо кард

مثال بندگیّ خود ادا کرد

Бадасти сӯсани озоди наврӯз

بدست سوسن آزاد نوروز

Бирав бади хоки даргоҳи ту ҳар рӯз

برو بد خاک درگاه تو هر روز

Бҷъди сунбулу шамшоди наврӯз

بجعد سنبل و شمشاد نوروز

Ҷаҳони зонсоФи минозд ки омухт

جهان زانصاف مینازد که آموخت

зи ту ойини адл ва дод наврӯз

ز تو آیین عدل و داد نوروز

Ҳаме то хирмани гулро бсҳро

همی تا خرمن گل را بصحرا

Диҳад ҳар субҳдам бар боди наврӯз

دهد هر صبحدم بر باد نوروز

Ҳасудатро задам ҳар дам хазонаст

حسودت را زدم هر دم خزانست

Туро ҳар рӯз аз нави боди наврӯз

ترا هر روز از نو باد نوروز

Сари афрозӣ ки ҷовидаши бақои бод

سر افرازی که جاویدش بقا باد

Кафши сари чашмаи файзи сахои бод

کفش سر چشمۀ فیض سخا باد

Бидон то нгслд аз гардиши чарх

بدان تا نگسلد از گردش چرخ

Зҷонши риштаи ҷонати ду то бод

زجانش رشتۀ جانت دو تا باد

Чу пушт ӯ қавӣ аз бозуии тест

چو پشت او قوی از بازوی تست

Чу фармони ту ком ӯ равои бод

چو فرمان تو کام او روا باد

Ту саъди Акбарӣ ӯ моҳи анвар

تو سعد اکبری او ماه انور

Қуръон ҳар ду бо ҳам солҳо бод

قرآن هر دو با هم سالها باد

Бидонадяши шумо аз ҳар Муродӣ

بداندیش شما از هر مرادی

Чу хӯбӣ аз вафои доими ҷудои бод

چو خوبی از وفا دایم جدا باد

Шумо боякдигар чун нуру хуршед

شما بایکدیگر چون نور و خورشید

Ҷаҳон дар сояи адли шумо бод

جهان در سایۀ عدل شما باد

Нафасҳои даҳони субҳи содиқ

نفسهای دهان صبح صادق

Ҳамаи омини ин вирди дуои бод

همه آمین این ورد دعا باد