Бидон эй писар ки чун ба гармоба рӯй бар сирии Марв , ки зиён дорад ва дар гармоба низ ба ҷимоъ кардан машғӯл мабош албата , хосса дар гармобаи гарм .

بدان ای پسر که چون به گرمابه روی بر سیری مرو، که زیان دارد و در گرمابه نیز به جماع کردن مشغول مباش البته، خاصه در گرمابهٔ گرم.

Муҳамади бен закариё алрозӣ гуяд : аҷаб касе ки дар гармоба ҷимоъ кунаду мФоҷо дар вақт намирад . Аммо гармобаи сахти хуб чизеаст ва шояд гуфт ки то ҳакямони банноҳо ниҳодаанд аз гармобаи чизеи беҳтар насохтаанд , лекин бо ҳамаи некӣ ҳар рӯзи як бор нишоед рафт , то ҳам танро суд дорад ва ҳам ба айб мансӯб нигараданд ва ба раъное ва ҳар рӯзӣ суд надорад бал кӣ зиён дорад ки аъсобу муфассалҳо нарм кунаду сахтии ваии бабраду табиат одат кунад ҳар рӯз ба гармоба шудан , чун як рӯзи наёбади он рӯз чун беморӣ бошаду андомҳо дурушт шавад ; пас чунон бояд ки ҳар ду рӯзии як бори шӯй ва чун зимистону тобистон дар гармоба рӯй аввал дар хонаи сарди як замон таваққуф кун , чунонк табъ аз вай ҳаззӣ биёбад , онгоҳ дар хонаи миёнаи рӯу онҷои як замон биншин , то аз он хона низ баҳра биёбӣ , онгоҳ дар хонаи гарми рӯу онҷои як замон биншин , то ҳаззи хонаи гарм низ биёбӣ , чун гармии гармоба дар ту асар кард дар хилвати хонаи рӯу сар онҷо бишӯй ва бояд ки дар гармоба бисёр мақом накунӣу оби сахти гарму сахти сард бар худ нарезӣ , бояд ки муътадил бошад ва агар гармоба холӣ бошад ғаниматӣ бузург бошад , ки ҳукамои гармобаи холиро ғаниматӣ донанд аз ҷумлаи ғаниматҳо ; чун аз гармобаи беруни оеи мӯиро сахти хушк бояд кардан , онгоҳи берун рафтан , ки мӯитар ба роҳ рафтан на кор хирадмандон бошад ва аз он муҳташамон ва низ аз гармобаи беруни омада бо мӯитар пеши муҳташамон рафтан нишоед ки дар шарт адаб нест . Нафъу зарар гармоба гуфтам , инаст ҷумла ; аммо дар гармобаи об хӯрдану Фқоъ хӯрдан аз он парҳез кун ки сахт зиён дорад ва ба истисқо адо кунад , магар махмур бошӣ , онгоҳи раво буд ки сахт андак бихӯрад таскини хуморро , то зиён камтар дорад ,у аллоҳи аълами болсўоб .

محمد بن زکریا الرازی گوید: عجب کسی که در گرمابه جماع کند و مفاجا در وقت نمیرد. اما گرمابه سخت خوب چیزی است و شاید گفت که تا حکیمان بناها نهاده‌اند از گرمابه چیزی بهتر نساخته‌اند، لیکن با همه نیکی هر روز یک‌بار نشاید رفت، تا هم تن را سود دارد و هم به عیب منسوب نگردند و به رعنایی و هر روزی سود ندارد بل کی زیان دارد که اعصاب و مفصل‌ها نرم کند و سختی وی ببرد و طبیعت عادت کند هر روز به گرمابه شدن، چون یک‌روز نیابد آن روز چون بیماری باشد و اندام‌ها درشت شود؛ پس چنان باید که هر دو روزی یک‌بار شوی و چون زمستان و تابستان در گرمابه روی اول در خانهٔ سرد یک زمان توقف کن، چنانک طبع از وی حظی بیابد، آنگاه در خانهٔ میانه رو و آنجا یک زمان بنشین، تا از آن خانه نیز بهره بیابی، آنگاه در خانهٔ گرم رو و آنجا یک زمان بنشین، تا حظ خانهٔ گرم نیز بیابی، چون گرمی گرمابه در تو اثر کرد در خلوت خانه رو و سر آنجا بشوی و باید که در گرمابه بسیار مقام نکنی و آب سخت گرم و سخت سرد بر خود نریزی، باید که معتدل باشد و اگر گرمابه خالی باشد غنیمتی بزرگ باشد، که حکما گرمابه خالی را غنیمتی دانند از جمله غنیمت‌ها‌؛ چون از گرمابه بیرون آیی موی را سخت خشک باید کردن، آنگاه بیرون رفتن، که موی تر به‌راه رفتن نه کار خردمندان باشد و از آن محتشمان و نیز از گرمابه بیرون آمده با موی تر پیش محتشمان رفتن نشاید که در شرط ادب نیست. نفع و ضرر گرمابه گفتم، اینست جمله؛ اما در گرمابه آب خوردن و فقاع خوردن از آن پرهیز کن که سخت زیان دارد و به استسقا ادا کند، مگر مخمور باشی، آنگاه روا بود که سخت اندک بخورد تسکین خمار را، تا زیان کمتر دارد، و الله اعلم بالصواب.