Бидон эй писар ки агар нишоти чавгон задан кунӣ модом одат макун , ки бисёр касро аз чавгон задани бало брсидаҳаст .

بدان ای پسر که اگر نشاط چوگان زدن کنی مادام عادت مکن، که بسیار کس را از چوگان زدن بلا برسیده است.

Ҳикоят : чунин гӯйанд ки Амри Лайс ба як чашми нобӣно буд , чун амир хуросон шуд , рӯзӣ ба майдон рафт ки гӯй занад , ӯро сФаҳи солорӣ буд азҳрхри ном , ин азҳрхри биомду Аннан ӯро бигирифт ва гуфт : нагузорам ки ту гӯии занӣу чавгони бозӣ . Амр Лайс гуфт чунаст ки шумо гӯии заняту равои дорят ва чун ман чавгони занами равои надорӣ ? азҳр гуфт : аз баҳри онки моро ду чашмаст , агар гӯй дар чашм мо уфтад ба як чашм кӯр шавем ва як чашм бимонад ки бадви ҷаҳони равшани бўиним ва ту як чашми дорӣ , агар иттифоқи бадро як гӯй бидон чашм уфтад амӣрии хуросонро бадрӯд бояд кард . Амр Лайс гуфт : бо ин ҳамаи харӣ рост гуфтӣ , пазируфтам ки то ман зинда бошам гӯй назанам .

حکایت: چنین گویند که عمرو لیث به یک چشم نابینا بود، چون امیر خراسان شد، روزی به میدان رفت که گوی زند، او را سفه‌سالاری بود ازهرخر نام، این ازهرخر بیآمد و عنان او را بگرفت و گفت: نگذارم که تو گوی زنی و چوگان بازی. عمرو لیث گفت چونست که شما گوی زنیت و روا داریت و چون من چوگان زنم روا نداری؟ ازهر گفت: از بهر آنک ما را دو چشم است، اگر گوی در چشم ما افتد به یک چشم کور شویم و یک چشم بماند که بدو جهان روشن بوینیم و تو یک چشم داری، اگر اتفاق‌ بد را یک گوی بدان چشم افتد امیری خراسان را بدرود باید کرد. عمرو لیث گفت: با این همه خری راست گفتی، پذیرفتم که تا من زنده باشم گوی نزنم.

Аммо агар дар солии ду бори нишоти чавгон бохтан кунӣ раво дорам , влкни саворӣ кардан бисёр набояд ки мухотирааст садамаро , савори ҳашт беш набояд : ту бар сари як майдони ббоӣ ва яке ба охири майдон ва шаш дар миёни майдон гӯй мезананд , ҳаргоҳ ки гӯии басӯи ту ояд гӯйро бози зану асб ба тақрйви ҳамеи рон ; аммо андари кар ва фар мабош , то аз садама эмин бошӣу мақсӯди ту низ ба ҳосил омада бошад . Инаст тариқи чавгон задани муҳташамон ,у биллоҳи тавфиқ .

اما اگر در سالی دو بار نشاط چوگان باختن کنی روا دارم، ولکن سواری کردن بسیار نباید که مخاطره است صدمه را، سوار هشت بیش نباید: تو بر سر یک میدان ببای و یکی به آخر میدان و شش در میان میدان گوی می‌زنند، هرگاه که گوی بسوی تو آید گوی را باز زن و اسب به تقریب همی ران؛ اما اندر کر و فر مباش، تا از صدمه ایمن باشی و مقصود تو نیز به حاصل آمده باشد. اینست طریق چوگان زدن محتشمان، و بالله توفیق.