эй писар , агар ба ту касе амонатӣ диҳад ба ҳеҷ ҳоли мпазир ва чун пзрФтии нигоҳи дор , аз ончи амонат пазируфтани бало буд , аз баҳри онки оқибати он аз се ваҷҳ берун набошад : агар ин амонат ба ваии бози диҳӣ чунон карда бошӣ ки ҳақ таъолӣ гуфт , дар муҳками танзил : ани тؤдои аломоноти илои аҳлҳо , тариқи ҷавонмардӣ ва маърифат онаст ки амонат напазирӣ ва чун пзрФтии нигоҳи дорӣ то ба саломат ба худованди бози расонӣ .

ای پسر، اگر به تو کسی امانتی دهد به هیچ حال مپذیر و چون پذرفتی نگاه دار، از آنچ امانت پذیرفتن بلا بود، از بهر آنک عاقبت آن از سه وجه بیرون نباشد: اگر این امانت به وی باز دهی چنان کرده باشی که حق تعالی گفت، در محکم تنزیل: ان تؤدا الامانات الی اهلها، طریق جوانمردی و معرفت آنست که امانت نپذیری و چون پذرفتی نگاه داری تا به سلامت به خداوند باز رسانی.

Ҳикоят : чунон шунӯдам ки мардӣ ба саҳаргоҳ ба торикӣ аз хона берун омад , то ба гармоба равад ; дар роҳи дӯстӣ аз он хеш бидид . Гуфт : мувофиқат кунӣ бо ман то ба гармоба рӯем ? дӯст гуфт : то ба дар гармоба бо ту ҳамроҳӣ кунам , лекин дар гармоба натавонам омад , ки шуғлӣ дорам . То ба наздики гармоба бо вай бирафт , басари ду роҳии расиданд ва ин дӯсти пеш аз онки дӯстро хабар диҳад бозгашт ва ба роҳӣ дигар бирафт ; иттифоқро таррор ӣ аз пас ин мард ҳаме омад , то ба гармоба равад , ба таррории хеш ; аз қазои ин мард бознигарӣаст таррорро дид ва ҳануз торик буд , пиндошт ки он дӯст ӯст , сад динор дар остин дошт , бар дсторчаҳи баста аз остин берун кард ва бидон таррор дод ва гуфт : эй бародар , ин амонатаст , бигир то ман аз гармобаи броим ба ман боздиҳӣ . Таррори зар аз вай бастанд ва ҳам онҷо мақом кард , то вай аз гармоба омад равшан шуда буд , ҷомаи пӯшед ва рост бирафт , таррор ӯро бозхонд ва гуфт : эй ҷавонмард , зари хеши бозстон ва пас бирав , ки имрӯзи ман аз шуғли хеши бозмондм аз ҷиҳати амонати ту , мард гуфт : ин амонат чист ва ту чаҳ будӣ ? таррор гуфт : ман мардии таррорам ва ту ин зар ба ман додӣ то аз гармобаи броиӣ , мард гуфт : агар таррорӣ чаро зари ман набардӣ ? таррор гуфт : агар ба саноати хеши ?бардамӣ агар ин ҳазор динор будӣ на андишидмӣ аз ту ва як ҷӯи бози ндодмӣ , валикини ту ба зинҳор ба ман супурдӣ ва дар ҷавонмардӣ набошад ки ба зинҳор ба ман омадӣ , ман бар ту ноҷавонмардӣ кардамӣ шарт мурувват набӯдӣ .

حکایت: چنان شنودم که مردی به سحرگاه به تاریکی از خانه بیرون آمد، تا به گرمابه رود؛ در راه دوستی از آنِ خویش بدید. گفت: موافقت کنی با من تا به گرمابه رویم؟ دوست گفت: تا به‌ در گرمابه با تو همراهی کنم، لیکن در گرمابه نتوانم آمد که شغلی دارم. تا به نزدیک گرمابه با وی برفت، به سر دوراهی رسیدند و این دوست پیش از آنک دوست را خبر دهد بازگشت و به‌ راهی دیگر برفت؛ اتّفاق را طرّار‌ی از پس این مرد همی‌آمد، تا به گرمابه رود، به طرّاری خویش؛ از قضا این مرد بازنگریست، طرّار را دید و هنوز تاریک بود، پنداشت که آن دوست اوست. صد دینار در آستین داشت، بر دستارچه بسته از آستین بیرون کرد و بدان طرّار داد و گفت: ای برادر، این امانت است، بگیر تا من از گرمابه برآیم به من بازدهی. طرّار زر از وی بستاند و هم آنجا مقام کرد، تا وی از گرمابه آمد روشن شده‌بود. جامه پوشید و راست برفت. طرّار او را بازخواند و گفت: ای جوانمرد، زر خویش بازستان و پس برو که امروز من از شغل خویش بازماندم از جهت امانت تو. مرد گفت: این امانت چیست و تو چه بودی؟ طرّار گفت: من مردی طرّارم و تو این زر به من دادی تا از گرمابه برآیی، مرد گفت: اگر طرّاری چرا زر من نبردی؟ طرّار گفت: اگر به صناعت خویش بردمی، اگر این هزار دینار بودی، نه اندیشیدمی از تو و یک جو باز ندادمی؛ ولیکن تو به زینهار به من سپردی و در جوانمردی نباشد که به زینهار به من آمدی، من بر تو ناجوانمردی کردمی، شرط مروّت نبودی.

Пас агар мустаҳлак шавад бар дасти ту бемурод , агар ивази бози харии нек буд ва агар турои дев аз роҳи бабради тамаъ дар вай кунӣу мункири шӯй ба ғояти хато буд ва агар ба худованди ҳақи бози расонии басии ранҷҳо ки ба ту расад дар нигоҳи доштани он чиз ва чун ранҷҳо бисёр бикашӣ ва он чизи бадви бози диҳии ранҷҳо бар ту бимонад ва он мард ба ҳеҷ рӯй аз ту миннат надорад , гуяд : чизи ман буд , онҷои ниҳодам , бар ту намонад , бози бардоштам ва рост гӯям , пас ранҷ кашӣдан беминнат бар ту бимонаду музди ту он буд ки ҷомаи бёлоид ва агар мустаҳлак шавад ҳеҷ кас бовар накунад ва ту бехиёнат ба наздики мардумон хоин бошӣу миёни ашколи ту ҳурмат баравад ва низ кас бар ту эътимод накунад ва агар бо ту бимонад ҳаром буду ваболии азим дар гардан ту бимонад ва дарин ҷаҳон бархӯрдор набошӣ ва дар он ҷаҳони уқубати ҳақи таъолӣ ҳосил шавад .

پس اگر مستهلک شود بر دست تو بی‌مراد، اگر عوض باز‌خری نیک بود و اگر ترا دیو از راه ببرد طمع در وی کنی و منکر شوی به غایت خطا بود و اگر به خداوند حق باز رسانی بسی رنج‌ها که به تو رسد در نگاه داشتن آن چیز و چون رنج‌ها بسیار بکشی و آن چیز بدو باز دهی رنج‌ها بر تو بماند و آن مرد به هیچ روی از تو منت ندارد، گوید: چیز من بود، آنجا نهادم، بر تو نماند، باز برداشتم و راست گویم، پس رنج کشیدن بی‌منت بر تو بماند و مزد تو آن بود که جامه بیالاید و اگر مستهلک شود هیچ‌کس باور نکند و تو بی‌خیانت به‌نزدیک مردمان خاین باشی و میان اشکال تو حرمت برود و نیز کس بر تو اعتماد نکند و اگر با تو بماند حرام بود و وبالی عظیم در گردن تو بماند و درین جهان برخوردار نباشی و در آن جهان عقوبت حق تعالی حاصل شود.

Фасл : аммо агар ба касе вадиатӣ наҳй пинҳон манеҳ , ки на касе чизе аз он ту аз вай бихоҳад ситад ва бе ду гувоҳи адли чизи хеш бксӣ манеҳ вадиату бдончи диҳии ҳуҷҷатӣ аз ваии бустон , то аз доварӣ руста бошӣ , пас агар ба довар ӣ уфтад ба доварӣ далер мабош ки далерии нишони ситами кории сет ва то туоне ҳаргизи савганди рост ва дурӯғ махӯр ва худро ба савганд хӯрдан маърӯф макун , то агар вақте савгандат бояд хӯрд мардумон туро бидон савганди рост гӯй доранд ; ҳар чанд тавонгар бошӣу неки ному рост гӯй бошӣ хештан аз ҷумлаи даравишони дон , ки бадному дурӯғи занро оқибати ҷуз дарвешӣ набошаду амонатро кори банд , ки амонатро кимиё ӣ зар гуфтаанд ва ҳамеша тавонгари зӣӣ , яъне ки амин бошу рости гӯй , ки моли ҳамаи оми аминони росту рости гӯйонро . Ва бакӯш ки фарибанда набошӣ ва ҳазар кун то фирефта нашӯй , хосса дар банда харидану биллоҳи алтўФиқ .

فصل: اما اگر به کسی ودیعتی نهی پنهان منه، که نه کسی چیزی از آن تو از وی بخواهد ستد و بی دو گواه عدل چیز خویش بکسی منه ودیعت و بدآنچ دهی حجتی از وی بستان، تا از داوری رسته باشی، پس اگر به داور‌ی افتد به داوری دلیر مباش که دلیری نشان ستم‌کاری‌ست و تا توانی هرگز سوگند راست و دروغ مخور و خود را به سوگند خوردن معروف مکن، تا اگر وقتی سوگندت باید خورد مردمان ترا بدان سوگند راست‌گوی دارند؛ هر چند توانگر باشی و نیک‌نام و راست‌گوی باشی خویشتن از جملهٔ درویشان دان، که بدنام و دروغ‌زن را عاقبت جز درویشی نباشد و امانت را کار بند، که امانت را کیمیا‌ی زر گفته‌اند و همیشه توانگر زئی، یعنی که امین باش و راست‌گوی، که مال همه عام امینان راست و راست‌گویان را‌. و بکوش که فریبنده نباشی و حذر کن تا فریفته نشوی، خاصه در بنده خریدن و بالله التوفیق.