Аммо эй писар бидон ва огоҳ бош ки агар зиъту хонаи хоҳии харид ҳар чаҳ хоҳӣ аз харид ва фурухт ҳади шаръи дарави нигоҳи дор , ҳар чаҳ бихарӣ дар вақти косдии бихар ва дар вақти равоеи фурушу суд талаб куну айби мадор ки гуфтаанд : бибояд ҷамед агар бихоҳӣ харид , ва аз мкос кардан ғофил мабош ки мкосу нафири як нима аз тиҷоратаст , аммо ончи нхрии бондозаҳи суду зиён бояд харид ; агар хоҳӣ ки муфлис нагардӣ аз суди нокарда харҷ макун , агар хоҳӣ ки бар моя зиён накунӣ аз судӣ ки оқибати он зиён хоҳад буд бипарҳез ва агар хоҳӣ ки бо хоста бисёр бошӣ ва дарвеш мабошӣ ҳасуд ва озманд мабош ва дар ҳамаи корҳо сабур бош , ки собирии давоми ъоқлисту андари ҳамаи корҳо аз салоҳи хештан ғофил мабош , ки ғофилии дувум аҳмақӣаст . Чун кор бар ту пӯшида шавад ва дар шуғл бар ту баста шавад зуд бар сари риштаи шӯ ва сабур бош то рӯй кор падед ояд , ҳеҷ кор аз шитоби задагӣ некӯ нашавад ; чун бар сар байъ раседӣ агар хоҳӣ ки хуонаи харӣ дар кӯеи хар ки мардум муслеҳ бошанд ва ба канораи шаҳри мхр ва андарин бораи мхр ва аз баҳри арзонии хонаи вайрони мхру аввали ҳамсояи нигар ки гуфтаанд : алҷори сами ?илдор .

اما ای پسر بدان و آگاه باش که اگر ضیعت و خانه خواهی خرید هر چه خواهی از خرید و فروخت حد شرع درو نگاه دار، هر چه بخری در وقت کاسدی بخر و در وقت روایی فروش و سود طلب کن و عیب مدار که گفته‌اند: بباید جمید اگر بخواهی خرید، و از مکاس کردن غافل مباش که مکاس و نفیر یک نیمه از تجارت است، اما آنچ نخری باندازهٔ سود و زیان باید خرید؛ اگر خواهی که مفلس نگردی از سود ناکرده خرج مکن، اگر خواهی که بر مایه زیان نکنی از سودی که عاقبت آن زیان خواهد بود بپرهیز و اگر خواهی که با خواستهٔ بسیار باشی و درویش مباشی حسود و آزمند مباش و در همه کارها صبور باش، که صابری دوام عاقلیست و اندر همه کارها از صلاح خویشتن غافل مباش، که غافلی دوم احمقی است. چون کار بر تو پوشیده شود و در شغل بر تو بسته شود زود بر سر رشته شو و صبور باش تا روی کار پدید آید، هیچ کار از شتاب‌زدگی نیکو نشود؛ چون بر سر بیع رسیدی اگر خواهی که خوانه خری در کویی خر که مردم مصلح باشند و به کنارهٔ شهر مخر و اندرین باره مخر و از بهر ارزانی خانهٔ ویران مخر و اول همسایه نگر که گفته‌اند: الجار ثم الدار.

Бзрҷмҳр ҳаким гуяд ки : чаҳор чизи балоӣ бузургаст : аввали ҳамсояи бад , дувуми аёл бисёр , сиўми зани носозгор , чаҳоруми танги дастӣ ва ба ҳамсоя улувваён албата мхр ва аз он донишмандону ходимони мхр ва ҷаҳд кун то дар он кӯии харӣ ки тавонгартар ту бошӣ , аммо ҳамсоя муслеҳ гузин ва чун хонаи харидии ҳамсояро ҳақу ҳурмати дор , ки чунин гуфтаанд : алҷори аҳқ ва бо мардумони кӯйу маҳалати некӯ зиндагонӣ куну беморонро пурсидани рӯу худовандони таъзиятро ба таъзият ва ба ҷинозаи мурдагони рӯ ва ба ҳар шуғл ки ҳамсояро бошад бо вай мувофиқат кун , агар шодӣ буд бо вай шодӣ кун ва ба тоқати хеш ҳадя фирист , ё хӯрданӣ ё доштанӣ , то муҳташамтарин кӯй ту бошӣу кӯдакони кӯйу маҳалатро бипурс ва бинавозу перони кӯйро бипурсу ҳурмати дор ва дар масҷиди кӯии ҷамоати бпои дору моҳи рамазон ба шамъу қандил фиристодан тақсир макун , ки мардумон бо ҳар касе он роҳ доранд ки эшон бо мардумон доранду бдонк ҳар чаҳ мардумро бояд аз неку бад аз варзидаи худ ё бдкӣ бошад , пас нокарданӣ макун ва ногуфтанӣ магӯӣ , ки ҳар он кас он кунад ки набояд кард он бинад ки набояд дид ; аммо ватани хеш то туоне дар шаҳрҳои бузурги созу андари он шаҳр бош ки турои созўор тар бошад ; хонаи чунон хар ки боми ту аз дигари бомҳо баландтар буд , то чашми мардумон бар хона ту науфтад , локини ту ранҷи нгрстн аз ҳамсояи даври дор ва агар зиъти харӣ беҳамсоя ва бе маъдани мхр ва ҳар чаҳ харӣ ба фарохи соли хар ва то зиът бемақсум ва бе шабаҳати ёбӣ бо мақсуму бошбҳти мхру хоста бе мухотираи зиътро шинос аммо чун зиъти харии пайваста дар андешаи иморат зиът бош , ҳар рӯзи иморатии нав ҳаме кун , то ҳар вақти дахлӣ ба навай ҳамеи ёбӣ ; албата аз иморат кардани зёъу ъқори миосоӣ , ки зёъ ба дахли азиз буд , ки агар бедахл раво бошад чунон дон ки ҷумлаи биёбонҳо зёъи тесту дахлро ҷуз ба иморат натавон ёфт .

بزرجمهر حکیم گوید که: چهار چیز بلای بزرگ است: اول همسایهٔ بد، دوم عیال بسیار، سیوم زن ناسازگار، چهارم تنگ‌دستی و به همسایهٔ علویان البته مخر و از آنِ دانشمندان و خادمان مخر و جهد کن تا در آن کوی خری که توانگرتر تو باشی، اما همسایه مصلح گزین و چون خانه خریدی همسایه را حق و حرمت دار، که چنین گفته‌اند: الجار احق و با مردمان کوی و محلت نیکو زندگانی کن و بیماران را پرسیدن رو و خداوندان تعزیت را به تعزیت و به جنازهٔ مردگان رو و به هر شغل که همسایه را باشد با وی موافقت کن، اگر شادی بود با وی شادی کن و به طاقت خویش هدیه فرست، یا خوردنی یا داشتنی، تا محتشم‌ترینِ کوی تو باشی و کودکان کوی و محلت را بپرس و بنواز و پیران کوی را بپرس و حرمت دار و در مسجد کوی جماعت بپای دار و ماه رمضان به شمع و قندیل فرستادن تقصیر مکن، که مردمان با هر کسی آن راه دارند که ایشان با مردمان دارند و بدانک هر چه مردم را باید از نیک و بد از ورزیدهٔ خود یا بدکی باشد، پس ناکردنی مکن و ناگفتنی مگوی، که هر آن کس آن کند که نباید کرد آن بیند که نباید دید؛ اما وطن خویش تا توانی در شهرهای بزرگ ساز و اندر آن شهر باش که ترا سازوار‌تر باشد؛ خانه چنان خر که بام تو از دیگر بامها بلندتر بوَد، تا چشم مردمان بر خانه تو نیفتد، لکن تو رنج نگرستن از همسایه دور دار و اگر ضیعت خری بی‌همسایه و بی‌معدن مخر و هر چه خری به فراخ سال خر و تا ضیعت بی‌مقسوم و بی‌شبهت یابی با مقسوم و باشبهت مخر و خواستهٔ بی‌مخاطره ضیعت را شناس اما چون ضیعت خری پیوسته در اندیشهٔ عمارت ضیعت باش، هر روز عمارتی نو همی‌کن، تا هر وقت دخلی به نوی همی‌یابی؛ البته از عمارت کردن ضیاع و عقار میآسای، که ضیاع به دخل عزیز بود، که اگر بی‌دخل روا باشد چنان دان که جمله بیابان‌ها ضیاع تست و دخل را جز به عمارت نتوان یافت.