эй писар чун зани хостии ҳурмати худро некӯи дор , агар чанд чизи азизи сет аз зану фарзанд азизтар несту чизи худ аз зану фарзанди дареғи мадор ва агар аз зан ба салоҳу фарзанд фармон бурдор ва ин кории сет ки ба дасти ту , чунонк ман дар байтӣ гӯям :
ای پسر چون زن خواستی حرمت خود را نیکو دار، اگر چند چیز عزیزست از زن و فرزند عزیزتر نیست و چیز خود از زن و فرزند دریغ مدار و اگر از زن بهصلاح و فرزند فرمانبردار و این کاریست که بهدست تو، چنانک من در بیتی گویم:
Фарзанд чаҳ парварӣу зан чун дорӣ
فرزند چه پروری و زن چون داری
Аммо чун зан кунӣ талаб мол макуну талаби кори некуӣ зан мабош , ки ба сабаби некуӣ маъшӯқ гирад , зан бояд ки покизау поки дайну кадбонуу дӯсти дори шӯйу шрмноку порсоу кӯтоҳи дасту чизи нигоҳ доранда бошад , то нек буд , ки гуфтаанд ки : зани неки офияти зиндагонӣ буд , агар чаҳ зани меҳрбон ва хӯбрӯй бошаду писандидаи ту ба як бори худро ба даст ӯ мадау зери фармон ӯ мабош , ки Искандарро гуфтанд : чаро духтари доробро ба занӣ накунӣ , ки баси хуб рӯйаст ? гуфт : зишт бошад ки чун мо бар мардумони ҷаҳони ғолиби шудеми занӣ бар мо ғолиб шавад . Аммо зани муҳташамтар аз худ махоҳ ва бояд ки дӯшизаи хоҳӣ то дар дил ӯ ҷузи меҳри ту меҳр касе дигар набошаду пиндорад ки ҳамаи мардони як гӯна бошанд . Тамаъ бар мардии дигари ниФтдш ва аз дасти зани зФон дароз бигурез , ки гуфтаанд ки : кадхудоеи зуди гурезад чун зан бо амонат набӯд . Ва набояд ки чизи туро дар даст гирад ва нагузорад ки ту бар чизи хеш молик бошӣ ; агар на чунин буд зан ту бошӣу мард ӯ ; зан аз хонадони салоҳ бояд хост ва бояд ки бадоне ки духтар ки буд , ки зан аз баҳри кадбонуе хона хоҳанд , на аз баҳри таматтуъ , ки аз баҳри шаҳват дар бозори канизакии тавон харид ки чандини ранҷ ва харҷ набояд ва бояд ки зани тамому расида ва оқила бошаду кадбонуеи модару падари худ дида бошад ; агар чунин зании ёбӣ дар хостани вай тақсир макун ва ҷаҳд кун то вайро ғайрат нанамое ва агар рашки хоҳии намӯдан зан нахоҳӣ беҳтар бошад , ки занонро рашки намӯдан ба ситами нопорсо кардан бошаду бдонкаҳи занон ба ғайрати мардонро бисёр ҳалок кунанд ва низ тани худро ба камтарин касе диҳанд ва аз рашку ҳамият бок надоранд ; аммо чун занро рашк нанамое ва бо ваии ду кӣса набошӣ , бдончи ҳақи субҳонау таъолӣ туро дода бошад вайро некӯи дорӣ , аз модару падару фарзанд бар ту мушфиқ тар бошаду хештанро аз ваии дўстр касе мадон ва агар рашки намое аз ҳазор душмани душмантар буд ва аз душмани бегонаи ҳазар тавон кард ва аз вай натавон ва чун дӯшизаи хостӣ агар чаҳ ба вай мўлъ бошӣ ҳар шаб бо вай суҳбат макун , гоҳ гоҳ кун , то пиндорад ки ҳамаи кас чунин бошанд , то агар вақте туро узрӣ бошад ин зан аз барои ту сабр кунад , ки агар ҳар шаб бо вай хуфтан одат кунӣ вайро чунон орзӯ кунад , душвор сабр кунаду занонро ба дидору наздикии ҳеҷ марди устувори мадор , агар чаҳ марди пер буду зишт , шарти ғайрат он бошад ки ҳеҷ ходими ҷавонро дар хонаи занон роҳ надиҳӣ , агар чаҳ сода бошад , магари ходимони перу зишту солхурда , ки эътимод бар эшон буду шарти ғайрати нигоҳи дору мард беғайратро ба мард машумор , ки онро ки ғайрат набошад дайн набошад ва беҳамиятро мард машумор ва чун зани хешро барин ҷумла доштӣ ки гуфтам агар худои таъолии туро фарзандӣ диҳад андеша кун бар парвардан ӯу зан аз қабӣлаи дигари хоҳ то бегонагонро хеш карда бошӣ ки ақрбоءи ту худ аҳл ту бошанд , барин ҷумлаи дон ки намудем ;у аллоҳи аълами болсўоб .
اما چون زن کنی طلب مال مکن و طلبکار نیکویی زن مباش، که به سبب نیکویی معشوق گیرد، زن باید که پاکیزه و پاکدین و کدبانو و دوستدار شوی و شرمناک و پارسا و کوتاهدست و چیز نگاه دارنده باشد، تا نیک بود، که گفتهاند که: زن نیک عافیت زندگانی بود، اگر چه زن مهربان و خوبروی باشد و پسندیده تو بهیکبار خود را بهدست او مده و زیر فرمان او مباش، که اسکندر را گفتند: چرا دختر داراب را به زنی نکنی، که بس خوبروی است؟ گفت: زشت باشد که چون ما بر مردمان جهان غالب شدیم زنی بر ما غالب شود. اما زن محتشمتر از خود مخواه و باید که دوشیزه خواهی تا در دل او جز مهر تو مهر کسی دیگر نباشد و پندارد که همه مردان یکگونه باشند. طمع بر مردی دیگر نیفتدش و از دست زن زفاندراز بگریز، که گفتهاند که: کدخدایی زود گریزد چون زن با امانت نبود. و نباید که چیز ترا در دست گیرد و نگذارد که تو بر چیز خویش مالک باشی؛ اگر نه چنین بود زن تو باشی و مرد او؛ زن از خاندان صلاح باید خواست و باید که بدانی که دختر که بود، که زن از بهر کدبانویی خانه خواهند، نه از بهر تمتع، که از بهر شهوت در بازار کنیزکی توان خرید که چندین رنج و خرج نباید و باید که زن تمام و رسیده و عاقله باشد و کدبانویی مادر و پدر خود دیده باشد؛ اگر چنین زنی یابی در خواستن وی تقصیر مکن و جهد کن تا وی را غیرت ننمایی و اگر رشک خواهی نمودن زن نخواهی بهتر باشد، که زنان را رشک نمودن به ستم ناپارسا کردن باشد و بدانکه زنان به غیرت مردان را بسیار هلاک کنند و نیز تن خود را به کمترین کسی دهند و از رشک و حمیت باک ندارند؛ اما چون زن را رشک ننمایی و با وی دو کیسه نباشی، بدآنچ حق سبحانه و تعالی ترا داده باشد وی را نیکو داری، از مادر و پدر و فرزند بر تو مشفقتر باشد و خویشتن را از وی دوستر کسی مدان و اگر رشک نمایی از هزار دشمن دشمنتر بوَد و از دشمن بیگانه حذر توان کرد و از وی نتوان و چون دوشیزه خواستی اگر چه به وی مولِع باشی هر شب با وی صحبت مکن، گاهگاه کن، تا پندارد که همهکس چنین باشند، تا اگر وقتی ترا عذری باشد این زن از برای تو صبر کند، که اگر هر شب با وی خفتن عادت کنی وی را چنان آرزو کند، دشوار صبر کند و زنان را به دیدار و نزدیکی هیچ مرد استوار مدار، اگر چه مرد پیر بود و زشت، شرط غیرت آن باشد که هیچ خادم جوان را در خانهٔ زنان راه ندهی، اگرچه ساده باشد، مگر خادمان پیر و زشت و سالخورده، که اعتماد بر ایشان بوَد و شرط غیرت نگاه دار و مرد بیغیرت را به مرد مشمار، که آنرا که غیرت نباشد دین نباشد و بیحمیت را مرد مشمار و چون زن خویش را برین جمله داشتی که گفتم اگر خدای تعالی ترا فرزندی دهد اندیشه کن بر پروردن او و زن از قبیلهٔ دیگر خواه تا بیگانگان را خویش کرده باشی که اقرباء تو خود اهل تو باشند، برین جمله دان که نمودم؛ و الله اعلم بالصواب.