Моҳи ман , эй каз рахт доим битобаст офтоб
ماه من، ای کز رخت دایم بتاب است آفتاب
Нурро аз рӯяти андар иктисобаст офтоб
نور را از رویت اندر اکتساب است آفتاب
Май хиромӣ бар замин аз ноз ва худ гуё зи рашк
می خرامی بر زمین از ناز و خود گویا ز رشک
Ҳар нафас ё литнии кант туробаст офтоб
هر نفس یا لیتنی کنت تراب است آفتاب
эй зуҳӯри нури ҳақ вае мунҷии даври замон
ای ظهور نور حق و ای منجی دور زمان
Аз фурӯғи боргоҳат нўрёбаст офтоб
از فروغ بارگاهت نوریاب است آفتاب
Лавҳаши аллоҳ каз фурӯғи шамъи айвонати ниҳон
لوحش الله کز فروغ شمع ایوانت نهان
Ҳар шаб аз хиҷлат дар ин нилӣ сётаст офтоб
هر شب از خجلت در این نیلی ثیات است آفتاب
Ршҳаҳ эй аз хомаи санъат ба чорами осмон
رشحه ای از خامه صنعت به چارم آسمان
Нуқтае бар сафҳаи нилӣ китобаст офтоб
نقطه ای بر صفحه نیلی کتاب است آفتاب
Ҳам зи мавҷи баҳри иҷлолат ҳубобаст осмон
هم ز موج بحر اجلالت حباب است آسمان
Ҳам зи тоби тобиш кохат битобаст офтоб
هم ز تاب تابش کاخت بتاب است آفتاب
Бар сари девори гардуни рахт , бигушодаи чашм
بر سر دیوار گردون رخت، بگشاده چشم
Ҳамчуи ҳрбо , кӯ ба сайр офтобаст офтоб
همچو حربا، کو به سیر آفتاب است آفتاب
Рифъати кохи ҷалолатро чаҳ гӯям кандар он
رفعت کاخ جلالت را چه گویم کاندر آن
Байзае дар сояи пар ғробаст офтоб
بیضه ای در سایه پرّ غراب است آفتاب
Бо рахти маро чаҳ нисбат , эй ки бо хок дарат
با رخت مه را چه نسبت، ای که با خاک درت
Бар бисоти чарх чун нақшӣ бар обаст офтоб
بر بساط چرخ چون نقشی بر آب است آفتاب
Гарна осебаш расед аз теғи ту , пас аз чаҳ рӯй
گرنه آسیبش رسید از تیغ تو، پس از چه روی
Пайкараши доим ба хӯни андар хизобаст офтоб
پیکرش دایم به خون اندر خضاب است آفتاب
То кунад баргарди Кувайти посбонии рӯзу шаб
تا کند برگرد کویت پاسبانی روز و شب
Ларзи ларзони доими андар изтиробаст офтоб
لرز لرزان دایم اندر اضطراب است آفتاب
То зи хомӣ пухта созад мнкронтро ба даҳр
تا ز خامی پخته سازد منکرانت را به دهر
Аз уфуқ ҳар субҳдам дар илтиҳобаст офтоб
از افق هر صبحدم در التهاب است آفتاب
То кунад сӯии ту боз эй мабдаи кули бозгашт
تا کند سوی تو باز ای مبدأ کل بازگشت
Доими андари гирди Кувайт дар шитобаст офтоб
دایم اندر گرد کویت در شتاب است آفتاب
Баҳри умеди зуҳӯрат эй шаҳи охири замон
بهر امید ظهورت ای شه آخر زمان
Бар каммияти осмони по дар рикобаст офтоб
بر کمیت آسمان پا در رکاب است آفتاب
Хешро биниҳода то дар бутаи ишқат ба меҳр
خویش را بنهاده تا در بوته عشقت به مهر
Дар кафи саррофи гардуни зар нобаст офтоб
در کف صراف گردون زرّ ناب است آفتاب
Дараҷаон қудратат бошад кномӣ на сипеҳр
درجهان قدرتت باشد کنامی نه سپهر
Ҷогзин дар бешааш чун шер ғобаст офтоб
جاگزین در بیشه اش چون شیر غاب است آفتاب
Зон меӣ каз ҷом ту нӯшед дар базми азал
زآن میی کز جام تو نوشید در بزم ازل
То абади саргаштау маст ва харобаст офтоб
تا ابد سرگشته و مست و خراب است آفتاب
Осмон бар хон яғмои ту симини коса Эй аст
آسمان بر خوان یغمای تو سیمین کاسه ای است
Ваз ӣам ҷавдат дар он як қатра обаст офтоб
وز یم جودت در آن یک قطره آب است آفتاب
Гарна аз табъ мунират кард афсари касби нур
گرنه از طبع منیرت کرد افسر کسب نور
Чун зи шеъри равшанаш дар иктисобаст офтоб
چون ز شعر روشنش در اکتساب است آفتاب
То бигард маркази ғбро ба сайраст осмон
تا بگرد مرکز غبرا به سیر است آسمان
То ба бедории сипеҳри андар зҳобаст офтоб
تا به بیداری سپهر اندر ذهاب است آفتاب
Боди хасмати зотши қаҳри худо дар тобу таб
باد خصمت زآتش قهر خدا در تاب و تب
Бар фарози чарх то доим битобаст офтоб
بر فراز چرخ تا دایم بتاب است آفتاب