Рӯй ёрам , эй хаҷал аз тобиши нур , офтобат

روی یارم، ای خجل از تابش نور، آفتابت

Гар ту субҳӣ , аз чаҳ шоми зулф ӯ омад ниқобат

گر تو صبحی، از چه شام زلف او آمد نقابت

Офтоби моҳрӯён , моҳтоби ошиқоне

آفتاب ماهرویان،‌ ماهتاب عاشقانی

Бесаҳобастӣу рӯзу шаби мау хур дар саҳобат

بی سحاب استی و روز و شب مه و خور در سحابت

Ҷилваи ?утро меҳр дид ва мнксФ омад , ту гуфтӣ

جلوه ات را مهر دید و منکسف آمد، تو گفتی

Хонд аз рухсора , тафсири тўорти болҳҷобт

خواند از رخساره، تفسیر توارت بالحجابت

Нори олами сӯзӣ ва ин турфаи комади ршҳаҳи ршҳаҳ

نار عالم سوزی و این طرفه کامد رشحه رشحه

Аз ҳаё монанди шабнам бар гули сӯрии гулобат

از حیا مانند شبنم بر گل سوری گلابت

Рустаи гирди оташини оби ту хати ин , ё спрғм

رسته گرد آتشین آب تو خط این، یا سپرغم

ё бунафша дар гулистон ё ки нилӯфар дар обат

یا بنفشه در گلستان یا که نیلوفر در آبت

Ҳоли дили пурсӣ дар оташ боз гуяд сӯзи ҷонам

حال دل پرسی در آتش باز گوید سوز جانم

Моил омад бар савол ва ошиқ омад бар ҷавобат

مایل آمد بر سؤال و عاشق آمد بر جوابت

Гар рухи ореи дили даҳум вар бозгардӣ ҷон сипорам

گر رخ آری دل دهم ور بازگردی جان سپارم

Офати ҷон ва дил омад , ҳам аёб ва ҳам зҳобт

آفت جان و دل آمد، هم ایاب و هم ذهابت

Турфаи қаҳрат меҳромезаст бо ушшоқи мафтӯн

طرفه قهرت مهرآمیز است با عشاق مفتون

Байни марг ва зиндагӣ бошад марои ҳол аз итобат

بین مرگ و زندگی باشد مرا حال از عتابت

Меҳрро ҳрбостигар моили дидор ҳар дам

مهر را حرباستی گر مایل دیدار هر دم

Ҳаст моро дили ҳаме , ҳрбои сифат дар тоби тобат

هست ما را دل همی، حربا صفت در تاب تابت

Офати ҷону дили огоҳӣ ва аз фитнаи ҳрдм

آفت جان و دل آگاهی و از فتنه هردم

Бардаи хоби мардуми бедори ҷазаъи ним хобат

برده خواب مردم بیدار جزع نیم خوابت

Тарк чашм оварда аз мижгон , сипоҳ бе шуморат

ترک چشم آورده از مژگان، سپاه بی شمارت

Хусрав фарсастӣ ва лшкркшаст афросйобат

خسرو فرس استی و لشکرکش است افراسیابت

Кишвари заҳҳокӣу оради дамор аз мо , ду морат

کشور ضحاکی و آرد دمار از ما، دو مارت

Оташи намрудӣу мурғи дили гардуни кабобат

آتش نمرودی و مرغِ دل گردون کبابت

Довари иқлӣм ҳасанастӣ ва дар дашти нкўӣӣ

داور اقلیم حسن استی و در دشت نکوئی

Аз сипеҳрати хайма ва аз риштаи дилҳо танобат

از سپهرت خیمه و از رشته دل ها طنابت

Хсрўо , молики рқобо , эй ки бинад аз шарофат

خسروا، مالک رقابا، ای که بیند از شرافت

Шахс ҳастӣ хешро аз бандагони андари ҳубобат

شخص هستی خویش را از بندگان اندر حبابت

эй амири мунтазири он шоҳи исои посбонӣ

ای امیر منتظر آن شاه عیسی پاسبانی

КоФринши як нафас шуд аз дами нойиби мнобт

کافرینش یک نفس شد از دم نایب منابت

Ақли кули зони ҷо ба минбар мегирифт эй арши харгаҳ

عقل کل زآن جا به منبر می گرفت ای عرش خرگه

То баноми номии оради хутбаи фасли улхитобат

تا بنام نامی آرد خطبه فصل الخطابت

Ҳастӣ куну макон аз қатраи дарёии ҷавдат

هستی کون و مکان از قطره دریای جودت

Мастии перу ҷавон аз ршҳаҳи ҷоми шаробат

مستی پیر و جوان از رشحه جام شرابت

Кулбаи эҷод аз он пурнур шуд каз фарти раҳмат

کلبه ایجاد از آن پرنور شد کز فرط رحمت

Дар миёни зарраҳо меҳр азал шуд интихобат

در میان ذره ها مهر ازل شد انتخابت

Меҳри тобад бар срӣу моҳи коҳад дар сурайё

مهر تابد بر ثری و ماه کاهد در ثریا

Он зи шавқи пои бӯс ва ин як аз рашки рикобат

آن ز شوق پای بوس و این یک از رشک رکابت

Рӯзҳо дар ғоб ҳасрат шуд ниҳони зрғоми гардун

روزها در غاب حسرت شد نهان ضرغام گردون

Дид гуфтӣ мехи заррини пайкари тавқи гулобат

دید گفتی میخ زرین پیکر طوق گلابت

Осмонгар имтиноъ аз саҷдаи кӯии ту орад

آسمان گر امتناع از سجده کوی تو آرد

намебисӯзад аҳримани сони зи оташи парони шаҳобат

می بسوزد اهرمن سان ز آتش پرّان شهابت

Гар ба лаб бошад калом аз шуълаи дӯзахи зи меҳрат

گر به لب باشد کلام از شعله دوزخ ز مهرت

Вар ба лаъл ояд сухани нисбат ба хулд аз илтиҳобат

ور به لعل آید سخن نسبت به خلد از التهابت

Шуълаи дӯзах гул ояд зи илтифоти оби файзат

شعله دوزخ گل آید ز التفات آب فیضت

Хулд , оташ зо шавад фармони барад то аз хитобат

خلد، آتش زا شود فرمان برد تا از خطابت

Аз чаҳ аз на кохи гардун бартар омад назд дониш

از چه از نه کاخ گردون برتر آمد نزد دانش

Гар набошад саҷдаи гоҳи арши фарши мустатобат

گر نباشد سجده گاه عرش فرش مستطابت

Ҳайратам эй мӯри даргоҳи салимонаш ки омад

حیرتم ای مور درگاه سلیمانش که آمد

Реза хор хон эҳсони инсу ҷину шайху шобт

ریزه خوار خوان احسان انس و جن و شیخ و شابت

эй ғубори мақдами шаҳ , чашмаи оби ҳаётӣ

ای غبار مقدم شه، چشمه آب حیاتی

Рӯзҳо хур бар тамаъи афтода дар нилии саробат

روزها خور بر طمع افتاده در نیلی سرابت

эй нами дарёии ҷӯади шаҳ , чаҳ бҳростӣ ки омад ,

ای نم دریای جود شه، چه بحراستی که آمد،

Қуббаи гардун дар ин амвоҷи кучактар ҳубобат

قبه گردون در این امواج کوچک تر حبابت

Дояи афкори афсари пурвирди Тифли мдиҳт

دایه افکار افسر پرورد طفل مدیحت

Модҳ эй парвардгор ояд агар мушти туробат

مادح ای پروردگار آید اگر مشت ترابت

Ҷуз худо натавон туро гуяд сано зеро ки омад

جز خدا نتوان ترا گوید ثنا زیرا که آمد

Бар паямбари мадҳ аз додари нозил дар китобат

بر پیمبر مدح از دادار نازل در کتابت

То замину осмони обод ва доир омадандӣ

تا زمین و آسمان آباد و دایر آمدندی

Он зи лутф бешумор ва ин зи меҳр бе ҳисобат

آن ز لطف بی شمار و این ز مهر بی حسابت

Боди шоҳои доимат , вайронаи ёрони Муъаммар

باد شاها دایمت، ویرانه یاران معمر

Боди вайрони сари басари бунёди аъдо аз азобат

باد ویران سر بسر بنیاد اعدا از عذابت