эй сеӣ сарв , ки ҳар сӯй бинозат гузарост
ای سهی سرو، که هر سوی بنازت گذراست
Дар гузаргоҳи туами дидау дил мунтазир аст
در گذرگاه توام دیده و دل منتظر است
Доми длҳост ба рухсори ту , ё ҳалқаи зулф
دام دلهاست به رخسار تو، یا حلقه زلف
ё ки мори сияҳ , андар бар ганҷ гуҳар аст
یا که مار سیه، اندر بر گنج گهر است
Симу заргар паии эсор туам нест ба каф
سیم و زر گر پی ایثار توام نیست به کف
Инак ашку рухами омехта чун сим ва зар аст
اینک اشک و رخم آمیخته چون سیم و زر است
Дида зор бибин , сӯзи дарунро бингар
دیده زار ببین، سوز درون را بنگر
Ки бар асрори ниҳон , ин ду марои парда дар аст
که بر اسرار نهان، این دو مرا پرده در است
Издиҳоми сари кӯии ту на амреаст шигифт
ازدحام سر کوی تو نه امری است شگفت
Ангабин ҳар чаҳ буд беш , магас бештар аст
انگبین هر چه بود بیش، مگس بیشتر است
Парда бигушо зи рух , эй шоҳиди дерин ки маро ,
پرده بگشا ز رخ، ای شاهد دیرین که مرا،
Дидау дил ба тамошои рахт мунтазир аст
دیده و دل به تماشای رخت منتظر است
Мрмрои зи орзӯии рӯзи висолати ҳамаи шаб
مرمرا ز آرزوی روز وصالت همه شب
Ҷорӣ аз дидау дили қатраи хӯн то саҳар аст
جاری از دیده و دل قطره خون تا سحر است
Нестат доъияи амри набуввати з чаҳ рӯй ,
نیستت داعیه امر نبوت ز چه روی،
Ба рух аз хандаи туро мӯъҷизи шқ алқмр аст
به رخ از خنده تو را معجز شق القمر است
Поси мо ҳеҷ надорӣ ва ндонӣ ки ҳаме ,
پاس ما هیچ نداری و ندانی که همی،
Хирмани ҳасани туро , оҳи дили мо шарар аст
خرمن حسن تو را، آه دل ما شرر است
На ман шефтаи дили волаи рухсори туам
نه من شیفته دل واله رخسار توام
Ки зи рухсори ту бар ман , дгарии ҷилва гар аст
که ز رخسار تو بر من، دگری جلوه گر است
Он ки ҳар субҳу мсо , ҳазрати рӯҳи алқудсаш
آن که هر صبح و مسا، حضرت روح القدسش
Бар дар боргаҳ аз рӯй шарафи саҷда бар аст
بر در بارگه از روی شرف سجده بر است
Довари кишвари ҷон , Меҳдии қоим , ки ҷуз ӯ
داور کشور جان، مهدی قائم، که جز او
Халқро аз ду ҷаҳони яксараи қатъ назар аст
خلق را از دو جهان یکسره قطع نظر است
эй ки дар доираи боргаҳи рифъат ӯ
ای که در دایره بارگه رفعت او
Чу яке нуқтаи мавҳум , фалак масттар аст
چو یکی نقطه موهوم، فلک مستتر است
Ваа кигар тоирӣ аз кӯии ту парвоз кунад
وه که گر طایری از کوی تو پرواز کند
Арсаи куну маконаши ҳама дар зер пар аст
عرصه کون و مکانش همه در زیر پر است
Худ шигифт оядам аз халқ ки бе пардаи ту ро
خود شگفت آیدم از خلق که بی پرده تو را
Май бибинанд ва бигӯянд ки дар парда дар аст
می ببینند و بگویند که در پرده در است
Нест мастури ҷамоли ту , вале натавонад ,
نیست مستور جمال تو، ولی نتواند،
Бинадат он ки на андари ду ҷаҳон бо басар аст
بیندت آن که نه اندر دو جهان با بصر است
Он ки шуд бо хабар аз ту хабар аз ҳеҷаш нест
آن که شد با خبر از تو خبر از هیچش نیست
Вонкаҳ дорад хабар аз хеши зи ту бехабар аст
وآنکه دارد خبر از خویش ز تو بی خبر است
Аҷаб инаст ки даврами зи ту ҳарчанд ба ман
عجب این است که دورم ز تو هرچند به من
Аз ман шефтаи дил , файзи ту наздиктар аст
از من شیفته دل، فیض تو نزدیکتر است
Назд хуршеди рахт бар сари девори сипеҳр
نزد خورشید رخت بر سر دیوار سپهر
Ҳамчуи ҳрбои мутаҳайир ба шабу рӯз хур аст
همچو حربا متحیر به شب و روز خور است
Баҳри пайдоеи зоти ту чаҳ ҷӯйем далел
بهر پیدایی ذات تو چه جوییم دلیل
Ки на ҷузи ҷилваи рухсори ту дар баҳр ва бар аст
که نه جز جلوه رخسار تو در بحر و بر است
Туе он Подшаҳи малик ки аз фару ҷалол ,
تویی آن پادشه ملک که از فرّ و جلال،
Ҳастӣ аз хон атои ту яке реза хур аст
هستی از خوان عطای تو یکی ریزه خور است
Аз чаҳ ҳар сӯ нагарм рӯй ту ояд ба назар ,
از چه هر سو نگرم روی تو آید به نظر،
Гарна рухсори ту аз шаш ҷиҳатами ҷилва гар аст
گرنه رخسار تو از شش جهتم جلوه گر است
Вари гузаштӣ ба нахустин қадам аз водии ло ,
ور گذشتی به نخستین قدم از وادی لا،
Ҳоляти мстбаҳи кишвари ало мақар аст
حالیت مصطبه کشور اِلاّ مقر است
Нест чизе ки буд дар ду ҷаҳон аз ту ниҳон
نیست چیزی که بود در دو جهان از تو نهان
Зарраи андар бар хуршеди чисон масттар аст
ذره اندر بر خورشید چسان مستتر است
Ҷавҳари зоти ту берун буд аз чун ва чаро
جوهر ذات تو بیرون بود از چون و چرا
Вончаҳ ояд ба тасаввури зи ту нақш сувар аст
وآنچه آید به تصور ز تو نقش صور است
Дар бар баҳри кафи ҷӯади ту дарёии вуҷӯд
در بر بحر کف جود تو دریای وجود
Ғўс кардем басии қиссаи баҳр ва шимур аст
غوص کردیم بسی قصه بحر و شمر است
Меҳр рӯй ту шавад икдм агар малик фурӯз
مهر روی تو شود یکدم اگر ملک فروز
Офтобаш чу яке зарраи ниҳон аз назар аст
آفتابش چو یکی ذره نهان از نظر است
Чеҳра бинмоӣ ки аз баҳри нисорати ҳамаи шаб
چهره بنمای که از بهر نثارت همه شب
Чархро доманӣ аз ахтркон пургуҳар аст
چرخ را دامنی از اخترکان پرگهر است
Ману андешаи зоти ту куҷо , зон ки барӣ
من و اندیشه ذات تو کجا، زآن که بری
Зоти пакети з чаҳ ва чунӣу бўк ва магар аст
ذات پاکت ز چه و چونی و بوک و مگر است
Мрмро гашта зи мадҳи ту забони қосир аз онк
مرمرا گشته ز مدح تو زبان قاصر از آنک
Ки санояти ҳам аз андешаи авҳом бар аст
که ثنایت هم از اندیشه اوهام بر است
Ҳалқаи бандагӣатро накушуд ҳар ки ба гӯш ,
حلقه بندگیت را نکشد هر که به گوش،
Доим аз дашнаи ҷаллоди қазо дар хатар аст
دایم از دشنه جلاد قضا در خطر است
Ҳар киро дар дилу ҷони ноӣраҳ ишқ нест ,
هر که را در دل و جان نائره عشق نیست،
Ҳаст пайдо ки дар ин доира чун гов ва хар аст
هست پیدا که در این دایره چون گاو و خر است
Он ки дар чанбар ишқат наниҳад гардани тўъ
آن که در چنبر عشقت ننهد گردن طوع
Хунаш дар мазҳаби ҳафтод ва ду миллат ҳадар аст
خونش در مذهب هفتاد و دو ملت هدر است
Дод дилро з чаҳ андари ?бирт изҳор кунам
داد دل را ز چه اندر برت اظهار کنم
эй ки аз ҳоли дили сӯхтагонат хабар аст
ای که از حال دل سوختگانت خبر است
Гарчи мо ғарқа дарёӣ гуноҳем вале ,
گرچه ما غرقه دریای گناهیم ولی،
Лутфи оми ту бурун аз ҳаду аҳсо ва мар аст
لطف عام تو برون از حد و احصا و مر است
Агарам зинда кунӣ вар бикашӣ султонӣ
اگرم زنده کنی ور بکشی سلطانی
Ошиқ он нест ки андари паии нафъ ва зарар аст
عاشق آن نیست که اندر پی نفع و ضرر است
Ҷуз ба даргоҳи туами неи бадарӣ рӯй ниёз
جز به درگاه توام نی بدری روی نیاز
Хок агар бистару вари хораи марои зер сар аст
خاک اگر بستر و ور خاره مرا زیر سر است
Сар ниҳодем ба пои туу по бар сари чарх
سر نهادیم به پای تو و پا بر سر چرخ
То нгўинд ки ҳар ошиқ , бепо ва сар аст
تا نگویند که هر عاشق، بی پا و سر است
То дар ин бодия аз ҳиҷри ту номасту нишон
تا در این بادیه از هجر تو نام است و نشان
То дар ин доира аз меҳри ҷамолат асар аст
تا در این دایره از مهر جمالت اثر است