Зиҳӣ , эй ки дилҳо ба ҳиҷр ту омад

زهی، ای که دل‌ها به هجر تو آمد

Чу осӣ ба нирони дӯзахи мухиллад

چو عاصی به نیران دوزخ مخلّد

Ғамат гарчи талхаст лекин ба комам

غمت گرچه تلخ است لیکن به کامم

Шрнги ғамат ба зи мағзи тбрзд

شرنگ غمت به ز مغز تبرزد

Даройӣ агар мрмрои як шаб аз дар

درآیی اگر مرمرا یک شب از در

Шавад толеъ аз машриқами субҳи сармад

شود طالع از مشرقم صبح سرمد

Манеҳ дом бар гарданам аз слосл

منه دام بر گردنم از سلاسل

Ки дар қайди занҷири зулфами муқайяд

که در قید زنجیر زلفم مقید

Бинозам ба шайёди ҷазаъат ки хуфта

بنازم به شیاد جزعت که خفته

Чу дуздон ба тороҷи дилҳо бмрсд

چو دزدان به تاراج دل ها بمرصد

Ба ишқат буридам сари худпарастӣ

به عشقت بریدم سر خودپرستی

Ки дайр Муғон нест монанди маъбад

که دیر مغان نیست مانند معبد

Ба фардои мадаи ваъдаи қатлам эй ма

به فردا مده وعده قتلم ای مه

Биё ва бинигор имрӯзро ғд

بیا و بینگار امروز را غد

Биҳишт барин шуд аён аз қиёмат

بهشت برین شد عیان از قیامت

Чу афрӯхтӣ хад , чу афрохтӣ қад

چو افروختی خد، چو افراختی قد

Зиҳии шайхи ислому Каҳфи хилоиқ

زهی شیخ اسلام و کهف خلایق

Хҳии пушти имон чу аҷдоди Амҷад

خهی پشت ایمان چو اجداد امجد

Зиҳии тоҷдорӣ ки бар фарқи хубон

زهی تاجداری که بر فرق خوبان

Ғубори раҳати шарми тоҷи забарҷад

غبار رهت شرم تاج زبرجد

Хҳии ҳӯшмандӣ ки пери фаросат

خهی هوشمندی که پیر فراست

Гирифт аз валиди ту таълими абҷад

گرفت از ولید تو تعلیم ابجد

Бисот улувваро зи ақсои рифъат

بساط علوّ را ز اقصای رفعت

Бгстрдаҳи фарроши ҷоҳи ту маснад

بگسترده فرّاش جاه تو مسند

Чу конӯни пари оташи з рашкаст дарё

چو کانون پر آتش ز رشک است دریا

Чу бар ганҷ гавҳар бубахшаш наҳй яд

چو بر گنج گوهر ببخشش نهی ید

Бубахшӣ агар вар набахше ки мо ро

ببخشی اگر ور نبخشی که ما را

Саноӣ ту шуд мустаҳаби мؤкд

ثنای تو شد مستحب مؤکد

Ду қавм ар чаҳ доранд даъвии имон

دو قوم ار چه دارند دعوی ایمان

Яке абди шайтон , яке рқи Аҳмад

یکی عبد شیطان، یکی رقّ احمد

Набӣ гуфта он қавми матрудро зм

نبی گفته آن قوم مطرود را ذم

Худо карда он фавҷи мардӯдро рад

خدا کرده آن فوج مردود را رد

Ба олам чу ин қавм , неи поки ойин

به عالم چو این قوم، نی پاک آیین

Вази ин қавми не чун ту наздики мақсад

وز این قوم نی چون تو نزدیک مقصد

Чаҳ бокаст агар мункирони паямбар

چه باک است اگر منکران پیمبر

Туро мункири илм ва фазланд бе ҳад

تو را منکر علم و فضلند بی حدّ

Ки бархе ба шбл алӣ бӯда мушрик

که برخی به شبل علی بوده مشرک

Ки ҷамъӣ ба сибт набӣ гашта муртад

که جمعی به سبط نبی گشته مرتد

Ало эй ки омад зи фарти баландӣ

الا ای که آمد ز فرط بلندی

Санои ту аз дараки афсари мбъд

ثنای تو از درک افسر مُبعّد

Ки бе чанд ва чунаст зоти мъро

که بی چند و چون است ذات معرّا

Ки бе кам ва Киеваст ақли муҷаррад

که بی کم و کیف است عقل مجرد

зи тавсиф ҳар ҳӯшёрӣ мубарро

ز توصیف هر هوشیاری مبرّا

Бтأииди парвардгории муаййид

بتأیید پروردگاری مؤید

зи калакам ба таҳсини аторо ки ҳаргиз

ز کلکم به تحسین عطا را که هرگز

Нгўинди афлокёни хубро бад

نگویند افلاکیان خوب را بد

Ало то ки амўоби пусидаи пайкар

الا تا که امواب پوسیده پیکر

Ниҳонанд чун хишт дар хоки марқад

نهانند چون خشت در خاک مرقد

Туро ҷони бадхоҳ дар гӯри қолаб

تو را جان بدخواه در گور قالب

Дучори фаровони азоби мؤбд

دچار فراوان عذاب مؤبد