Хуҷаста замонӣаст баси баҳҷат афзо

خجسته زمانی است بس بهجت افزا

Ҳумоюн ӯонеаст биҳди тараби зо

همایون اوانی است بیحد طرب زا

Ки халқи ҷаҳони зи он ба айшанд яксар

که خلق جهان ز آن به عیشند یکسر

Ки аҳли замони зоин ба ваҷданд якҷо

که اهل زمان زاین به وجدند یکجا

Падедаст бар халқи айшии мўФр

پدید است بر خلق عیشی موّفر

Аёнаст дар малики ваҷдии мўФо

عیان است در ملک وجدی موّفا

Бути ман , зиҳии моҳрӯи тарки сода

بت من، زهی ماهرو ترک ساده

Маи ман , хҳии тундху , шӯхи худ ро

مه من، خهی تندخو، شوخ خود را

Ба зевар бёроӣ нак пой то сар

به زیور بیارای نک پای تا سر

Ба ойини бпироӣ , ҳони фарқ то по

به آیین بپیرای، هان فرق تا پا

Ба яғмои бабр , ҳар чаҳ фарҳангу дониш

به یغما ببر، هر چه فرهنگ و دانش

Ба тороҷи даҳ , ҳарчӣ сабру шикеб

به تاراج ده، هرچه صبر و شکیبا

Набинӣ ки халқӣ ба айшанду ъушрат

نبینی که خلقی به عیشند و عشرت

Нўохўону шодон ба ҳар сӯй ва ҳарҷо

نواخوان و شادان به هر سوی و هرجا

Набинӣ ки мулкӣ ба ваҷданду шодӣ

نبینی که ملکی به وجدند و شادی

Гирифтаи раҳи дашту ҳомӯни ҳам ово

گرفته ره دشت و هامون هم آوا

Ҳамаи кафи занону ҳамаи пои кӯбон ,

همه کف زنان و همه پای کوبان،

Равону давон ҳар тараф бе муҳобо

روان و دوان هر طرف بی محابا

Хиромон ба ҳар сӯ , бутии моҳи манзар

خرامان به هر سو، بتی ماه منظر

Нўохўон ба ҳар ҷои маии сарви боло

نواخوان به هر جا مهی سرو بالا

Ту гӯйӣ ки абнои гетии саросар

تو گویی که ابنای گیتی سراسر

Паии шодӣ ва айш гашта муҳайё

پی شادی و عیش گشته مهیا

Ба айши андар аз ҳар тарафи хираду муаззам

به عیش اندر از هر طرف خُرد و معظم

Ба ваҷди андар аз ҳар кнФ , перу бурно

به وجد اندر از هر کنف، پیر و برنا

Ба айшу шааф аз фақиру тавонгар

به عیش و شعف از فقیر و توانگر

Ба ваҷду тараб аз заъифу тавоно

به وجد و طرب از ضعیف و توانا

Ба шукронаи комад , пас аз солӣ аз раҳ

به شکرانه کامد، پس از سالی از ره

Маин рӯзи пирӯз , иди длоро

مهین روز پیروز، عید دلارا

Чаҳ идӣ , каз он хона чун кӯии минӯ

چه عیدی، کز آن خانه چون کوی مینو

Чаҳ идӣ , каз он ҳуҷра , чун кохи моно

چه عیدی، کز آن حجره، چون کاخ مانا

Чаҳ ид , аз шамемаши сабои анбари огӣн

چه عید، از شمیمش صبا عنبر آگین

Чаҳ ид , аз насимаши ҳавои нофаи осо

چه عید، از نسیمش هوا نافه آسا

Чаҳ идӣ , каз ӯ шаҳри ойини хлх

چه عیدی، کز او شهر آیین خلخ

Чаҳ идӣ , каз ӯ буми озарми яғмо

چه عیدی، کز او بوم آزرم یغما

Дар ин иди доне чаҳ беҳтар буд , ҳон

در این عید دانی چه بهتر بود، هان

Ки ронам ба лаби мадҳати мейри воло

که رانم به لب مدحت میر والا

Маин довари халқи дорои аъзам

مهین داور خلق دارای اعظم

Баин омири дайни худованди якто

بهین آمر دین خداوند یکتا

Алии он ки қоим ба амр вай омад

علی آن که قائم به امر وی آمد

Саросари ҳамаи нақши поину боло

سراسر همه نقش پایین و بالا

Алӣ , он ки аз ҳзм ӯ ёфт нузҳат

علی، آن که از حزم او یافت نزهت

зи олоиши куфр , домони ғбро

ز آلایش کفر، دامان غبرا

Алӣ , он ки аз неруии шаръи Аҳмад

علی، آن که از نیروی شرع احمد

Бипардохт теғи вай аз ҷаври дунё

بپرداخت تیغ وی از جور دنیا

Шҳо , эй ки зи ойӣнаи чеҳри пакет

شها، ای که ز آیینه چهر پاکت

Буд чеҳри яздони ҳамеи ошкоро

بود چهر یزدان همی آشکارا

Набӯдӣ агар теғу рмҳи ту дар каф

نبودی اگر تیغ و رمح تو در کف

Қазоу қадарро ба ҳар сӯй ва ҳарҷо

قضا و قدر را به هر سوی و هرجا

Танӣ , амри инро надодӣ дигар тан

تنی، امر این را ندادی دگر تن

Касе , ҳукми онро на бинмудӣ имзо

کسی‌، حکم آن را نه بنمودی امضا

Ҳам аз қаҳру унфи ту эй мейри ғозӣ

هم از قهر و عنف تو ای میر غازی

Ҳам аз меҳру лутфи ту эй шоҳи воло

هم از مهر و لطف تو ای شاه والا

Ба қаъри замини рахт бар бастаи қорун

به قعر زمین رخت بر بسته قارون

Бар авҷи фалак тахт биниҳода исо

بر اوج فلک تخت بنهاده عیسی

Ба дарё фитадгар шарории зи теғат

به دریا فتد گر شراری ز تیغت

Ҳаме то абади дӯди хезади зи дарё

همی تا ابد دود خیزد ز دریا

Ҳама хома гардад ,гар ашҷори гетӣ

همه خامه گردد، گر اشجار گیتی

Ҳама сафҳа гардадгар иқтоъи дунё

همه صفحه گردد گر اقطاع دنیا

Яке шама васфат наёранд кардан

یکی شمه وصفت نیارند کردن

На ин хокён , бали муқӣмони боло

نه این خاکیان، بل مقیمان بالا

з паймудани паҳни бидои васфат

ز پیمودن پهن بیدای وصفت

Дигар адҳами хомаро нест ёро

دگر ادهم خامه را نیست یارا

Забон бо санояти ҳамеи лолу абкм

زبان با ثنایت همی لال و ابکم

Хирад бо хисолати ҳамеи маҳву дрўо

خرد با خصالت همی محو و دروا

зи андешаи ваҳми зотати муҳаззаб

ز اندیشه وهم ذاتت مهذّب

зи олоиши васф , науммат мзко

ز آلایش وصف، نامت مزکّا

Кунун гоҳ идасту ҳангоми шодӣ

کنون گاه عید است و هنگام شادی

Замину замони пари зи ойину ово

زمین و زمان پر ز آیین و آوا

Ба нақди андарам , дар чунин ид бошад

به نقد اندرم، در چنین عید باشد

зи лутфи ъмими ту , идии таманно

ز لطف عمیم تو، عیدی تمنا

Сарафрози гирдам бар амсолу ақрон

سرافراز گردم بر امثال و اقران

На як поя , бал аз срӣ то сурайё

نه یک پایه، بل از ثری تا ثریا

Дар ин гӯшаи касро ҳаме нест бовар

در این گوشه کس را همی نیست باور

Яке сӯй ман бинад аз чашми бино

یکی سوی من بیند از چشم بینا

Ки ранги рухам , шоҳидӣ ҳаст ҳокӣ

که رنگ رخم، شاهدی هست حاکی

Ки сӯзи дилам , оятӣ ҳаст пайдо

که سوز دلم، آیتی هست پیدا

Ҳаме то намояди ма аз ховарони рух

همی تا نماید مه از خاوران رخ

Ҳаме то кунад меҳр дар бохтари ҷо

همی تا کند مهر در باختر جا

Ҳаме то сухан бошад аз куфру имон

همی تا سخن باشد از کفر و ایمان

Ҳаме то асар монад аз нуру злмо

همی تا اثر ماند از نور و ظلما

Ба коми адуяти сиришки мазаллат

به کام عدویت سرشک مذلت

Ба ҷоми аҳбот , шаҳди мусаффо

به جام احبّات، شهد مصفّا