Таъаҷҷуб аз он рӯй чун меҳри анвар

تعجب از آن روی چون مهر انور

Шигифтӣ аз он мӯӣ чун машки азФр

شگفتی از آن موی چون مشک اذفر

Аз он мӯии субҳам чу шомаст тира

از آن موی صبحم چو شام است تیره

Вази он рӯй шомам чу субҳаст анвар

وز آن روی شامم چو صبح است انور

Надорад шаби мо магари субҳ аз пай

ندارد شب ما مگر صبح از پی

Ва ё субҳ ҳиҷраст шомии мукаррар

و یا صبح هجر است شامی مکرر

зи бас бар вуҷӯдам расад ранҷӣ аз ту

ز بس بر وجودم رسد رنجی از تو

зи бас бар ъқудам фитад ақдӣ аз сар

ز بس بر عقودم فتد عقدی از سر

Биноланд бар ман заъифу тавоно

بنالند بر من ضعیف و توانا

Бмўинд бар ман фақиру тавонгар

بمویند بر من فقیر و توانگر

Чунон гаштам аз фитнаи даҳри оҷиз

چنان گشتم از فتنه دهر عاجز

Чунон мондам аз бории чархи музтар

چنان ماندم از باری چرخ مضطر

Ки дармони дардам буд сами қотил

که درمان دردم بود سم قاتل

Ки марҳам ба захмам буд неши ханҷар

که مرهم به زخمم بود نیش خنجر

На чашмам ба соқӣ , на гӯшам ба мутриб

نه چشمم به ساقی، نه گوشم به مطرب

На завқам ба саҳбо , на шавқам ба соғар

نه ذوقم به صهبا، نه شوقم به ساغر

Ки шуд соқӣу мутрибами меҳнати ҷон

که شد ساقی و مطربم محنت جان

Ки шуд соғар ва бодаам заҳмати сар

که شد ساغر و باده ام زحمت سر

Ману ранҷ , бо ҳам чу ҷонему қолаб

من و رنج، با هم چو جانیم و قالب

Ману дард бо ҳам чу рӯҳему пайкар

من و درد با هم چو روحیم و پیکر

Ҳаме ёд дорам ки дар бӯстонӣ

همی یاد دارم که در بوستانی

Нишондем шамшоду сарву санавбар

نشاندیم شمشاد و سرو و صنوبر

Ба неруии бедоду мншори кӣна

به نیروی بیداد و منشار کینه

Фитоданд аз пои ниҳолони дилбар

فتادند از پا نهالان دلبر

Хушо аҳди дерин ки дар базму боҳам

خوشا عهد دیرین که در بزم و باهم

Ситодем хуррам , нишастем хуш тар

ستادیم خرم، نشستیم خوش تر

Ба ҳасрати бмои чашми бедори гардун

به حسرت بما چشم بیدار گردون

Бғирти бмои дидаи бози ахтар

بغیرت بما دیده باز اختر

Барафрӯхт рухи ёр , чун моҳи Нахшаб

برافروخت رخ یار، چون ماه نخشب

БроФрохти қади дӯст чун сарви кшмр

برافراخت قد دوست چون سرو کشمر

Дилӣ дорам имрӯзи бахтӣ ва вақте

دلی دارم امروز بختی و وقتی

Чу шоми ғарибон ва чун субҳи маҳшар

چو شام غریبان و چون صبح محشر

Серумро зи ҳасрат на ҷузи хишти болин

سرم را ز حسرت نه جز خشت بالین

Танамро зи меҳнат на ҷузи хоки бистар

تنم را ز محنت نه جز خاک بستر

Ба нирони ранҷам чу осии мухиллад

به نیران رنجم چو عاصی مخلد

Ба Аммони дардам чу моҳии шиновар

به عمّان دردم چو ماهی شناور

Ба гулшани рӯм гарна бо ёри глрх

به گلشن روم گرنه با یار گلرخ

Ба саҳрои рӯм гарна бо шӯхи дилбар

به صحرا روم گرنه با شوخ دلبر

Буд лола дар синаам нори сӯзон

بود لاله در سینه ام نار سوزان

Буд сабза дар дидаам нӯк нашутур

بود سبزه در دیده ام نوک نشتر

Агар нолам аз захми деринаи дил

اگر نالم از زخم دیرینه دل

Занад дасти даврон ба дили захми дигар

زند دست دوران به دل زخم دیگر

Гурезам ба дарбори дорои даврон

گریزم به دربار دارای دوران

Кашад даҳр аз мангар ин гӯнаи кайфар

کشد دهر از من گر این گونه کیفر

Худованди гӣрандаи адли пеша

خداوند گیرنده عدل پیشه

Шаҳаншоҳ бахшанда додгустар

شهنشاه بخشنده دادگستر

Эмоми аволими мулаққаб ба козим

امام عوالم ملقب به کاظم

Ки омад мсмӣ ба Мӯсои бен ҷаъфар

که آمد مسمی به موسی بن جعفر

Зиҳӣ эй ки ояд зи ҳикмати мубаддил

زهی ای که آید ز حکمت مبدل

зи як лмҳаҳи камтари қазои муқаддар

ز یک لمحه کمتر قضای مقدر

Таъолии аллоҳ аз осмони ҷалолат

تعالی الله از آسمان جلالت

Ки меҳри офарин беҳадаш бошад ахтар

که مهر آفرین بی حدش باشد اختر

намехонд агар номи поки ту Мӯсо

نمی خواند اگر نام پاک تو موسی

намедид агар нури ту пӯри озар

نمی دید اگر نور تو پور آذر

Бики лмҳаҳи мағруқ май гашт дар ӣам

بیک لمحه مغروق می گشت در یم

Бики лаҳза мҳрўқ мешуд дар озар

بیک لحظه محروق می شد در آذر

Хаёласт хас , васфи ҷоҳи ту қулзум

خیال است خس، وصف جاه تو قلزم

Уқуланд эърозу зоти ту ҷавҳар

عقولند اعراض و ذات تو جوهر

Хато қулзумат гуфтамӣ зи онкии ҷавҳар

خطا قلزمت گفتمی ز آنکه جوهر

зи абрати як аз қатраҳои муқаттар

ز ابرت یک از قطره های مقطر

Ғалати ҷавҳарати сФтмии зи онкии ҷавҳар

غلط جوهرت سفتمی ز آنکه جوهر

зи ҷӯади ту ҳар дами ситади файзи дигар

ز جود تو هر دم ستد فیض دیگر

Сахои рости дасти атои ту мавҷад

سخا راست دست عطای تو موجد

Лақои рости шахси влои ту масдар

لقا راست شخص ولای تو مصدر

Ба оби влои ту эй мавҷади кул

به آب ولای تو ای موجد کل

Гул одам омад аҷину мухаммир

گل آدم آمد عجین و مخمر

Ту онӣ ки бо сад ҳазорон таназзул

تو آنی که با صد هزاران تنزل

Уқул омад аз номи пакети маъбар

عقول آمد از نام پاکت معبر

Биҷузи сӯратати саҷда бар ҳарчӣ орм

بجز صورتت سجده بر هرچه آرم

Шавад бе гумони лоату ъзии мусаввир

شود بی گمان لات و عزّی مصور

Машоми уқул аз шамемати мрўҳ

مشام عقول از شمیمت مروّح

Димоғи вуҷӯд аз суҷудати мъФр

دماغ وجود از سجودت معفّر

БгФтни сухани муфради оре , ту оре

بگفتن سخن مفرد آری، تو آری

Шиддати касрати хасми ҷамъи мукассар

شدت کثرت خصم جمع مکسر

Ба адлат сазовор бошад ки оҳӯ

به عدلت سزاوار باشد که آهو

Гузинад макон дар кноми ғазанфар

گزیند مکان در کنام غضنفر

Гадои туро такяи зани чори болаш

گدای تو را تکیه زن چار بالش

Ғуломи ту холи рухи ҳафт кишвар

غلام تو خال رخ هفت کشور

Яке пила аз боргоҳи ҷалолат

یکی پلّه از بارگاه جلالت

Басии бартар аз кох на тоқи ахзар

بسی برتر از کاخ نه طاق اخضر

зи хок дарат касби нур ар накардӣ

ز خاک درت کسب نور ار نکردی

Чу ҷурми қамари қурс хур шуд мукаддар

چو جرم قمر قرص خور شد مکدر

Мазан дами ту афсари зи мадҳи шаҳи дайн

مزن دم تو افسر ز مدح شه دین

Ки ӯро худованд шуд мадҳи густар

که او را خداوند شد مدح گستر

Буд то тан хокем хонаи ҷон

بود تا تن خاکیم خانه جان

Ману меҳри Аҳмади ману ҳуби ҳайдар

من و مهر احمد من و حُبّ حیدر

Ало то зи оҳӯӣ тотор ояд

الا تا ز آهوی تاتار آید

Мънбр чу зулф батон нофа тар

معنبر چو زلف بتان نافه تر

Муҳиби турои бахт чун меҳри тобон

محب ترا بخت چون مهر تابان

Ба дунёи муаззаз ба уқбои Музаффар

به دنیا معزّز به عقبی مظفر

Адуии туро рӯзу шаби шоми адҳам

عدوی تو را روز و شب شام ادهم

Ънои мўФо , балои мўФр

عنای موّفا، بلای موّفر