Ҳайдари сафдари алӣ , шоҳаншаҳи малики виқор

حیدر صفدر علی، شاهنشه ملک وقار

Нафаси Аҳмад , ҳамсари Заҳроу боби ҳафту чор

نفس احمد، همسر زهرا و باب هفت و چار

Манбаи анвори яздони меҳри гардуни ҷамол

منبع انوار یزدان مهر گردون جمال

Кошифи асрори субҳони ҷилваи парвардгор

کاشف اسرار سبحان جلوه پروردگار

Он худовандӣ ки гар бардорад аз оризи ҳуҷб

آن خداوندی که گر بردارد از عارض حجب

Ҳастӣ мутлақ шавад дар малик ҳастӣ ошкор

هستی مطلق شود در ملک هستی آشکار

Он шаҳи арши остони комади ғубори даргааш

آن شه عرش آستان کامد غبار درگهش

Аршро кӯҳли басар , афлокро зеби изор

عرش را کحل بصر، افلاک را زیب عذار

Гар дамӣ бардорад аз офоқи чашми марҳамат

گر دمی بردارد از آفاق چشم مرحمت

Рӯҳи инс ва ҷон кунад аз колбуд яксар фирор

روح انس و جان کند از کالبد یکسر فرار

Давҳаи дайн аз насими ҷӯад ӯ бигирифт бар

دوحه دین از نسیم جود او بگرفت بر

Нахли тавҳид аз шамеми лутф ӯ бигирифт бор

نخل توحید از شمیم لطف او بگرفت بار

Чокар даргоҳаш омад сарвари малики вуҷӯд

چاکر درگاهش آمد سرور ملک وجود

Соил дарбораш омад дар ду гетии шаҳриёр

سائل دربارش آمد در دو گیتی شهریار

Чархро бишкастаи қадару шаън улувва даргааш

چرخ را بشکسته قدر و شأن علوّ درگهش

Аршро афзӯдаи зебу фари зи дарбораши ғубор

عرش را افزوده زیب و فرّ ز دربارش غبار

Шармсор аз гирди роҳаши нофаи оҳӯии чин

شرمسار از گرد راهش نافه آهوی چین

Мунфаил аз хоки кӯяши таблаи машки ттор

منفعل از خاک کویش طبله مشک تتار

Он шунидам бути парастиро броҳими халил

آن شنیدم بت پرستی را براهیم خلیل

Баҳри меҳмонӣ ба хон оварад ва бо ӯ гашти ёр

بهر مهمانی به خوان آورد و با او گشت یار

Гашт чун огаҳи зи кешу мазҳабаш , нохӯрдаи сайр

گشت چون آگه ز کیش و مذهبش، ناخورده سیر

Ронад ӯро аз дар худ он мҳимни хору зор

راند او را از در خود آن مهیمن خوار و زار

намехуранд аз хон эҳсони ту неъмати ваҳшу тайр

می خورند از خوان احسان تو نعمت وحش و طیر

намебаранд аз неъмати файзи ту қисмати мӯру мор

می برند از نعمت فیض تو قسمت مور و مار

Гар набӯдӣ амри ту нофиз наме гаштӣ ба малик

گر نبودی امر تو نافذ نمی گشتی به ملک

Оби ҷорӣ , боди сорӣ , хоки собит , нори ҳор

آب جاری، باد ساری، خاک ثابت، نار حار

Дасти қудрати баҳри фарши остони кӯии ту

دست قدرت بهر فرش آستان کوی تو

Бофти гўӣӣ ин паранд нилгун бепуду тор

بافت گوئی این پرند نیلگون بی پود و تار

То бирезади хӯни аъдои ту аз кини рӯзу шаб

تا بریزد خون اعدای تو از کین روز و شب

Чарх бар бастаи миёнро аз мҷраҳи устувор

چرخ بر بسته میان را از مجرّه استوار

Шуълаи қаҳрат агар оради сӯии ҷинати гузар

شعله قهرت اگر آرد سوی جنت گذر

Ршҳаҳ меҳрат кунадгар ҷониби дӯзахи гузор

رشحه مهرت کند گر جانب دوزخ گذار

Гулшан ҷинат шавад чунон ки дӯзахи пари шарар

گلشن جنت شود چونان که دوزخ پر شرر

Соҳат дӯзах шавад онсон ки ҷинати лолаи зор

ساحت دوزخ شود آنسان که جنت لاله زار

Ҷилвагар рӯй ту байнам , дар фароз ва дар нишеб

جلوه گر روی تو بینم، در فراز و در نشیب

Парда дар ҳасан ту ёбам дар ямин ва дар ясор

پرده در حسن تو یابم در یمین و در یسار

Шамъи меҳр аз шуъла рӯй ту омад шуълаи вар

شمع مهر از شعله روی تو آمد شعله ور

Чашми абр аз резиши даст ту омад ашкбор

چشم ابر از ریزش دست تو آمد اشکبار

Аз даматгар файзи ёбии бод наврӯзӣ накард

از دمت گر فیض یابی باد نوروزی نکرد

Кӣ ҷаҳони мурдаро ҳаё намӯдӣ дар баҳор

کی جهان مرده را حیا نمودی در بهار

Дар тасаввури кохи иҷлоли ту кӣ ояд маро

در تصور کاخ اجلال تو کی آید مرا

КоФтоби ховараш бар дар буд мсморўор

کافتاب خاورش بر در بود مسماروار

Жарф дрёӣӣаст , дарёии саноят зонкаҳ нест

ژرف دریائی است،‌ دریای ثنایت زآنکه نیست

Огаҳаши ғаввоси фикрат аз миён ва аз канор

آگهش غواص فکرت از میان و از کنار

Бошад андари баҳри ҷавдати як садаф на осмон

باشد اندر بحر جودت یک صدف نه آسمان

зи ахтаронаши гавҳари рахшони ҳазор андари ҳазор

ز اخترانش گوهر رخشان هزار اندر هزار

Доўро , зони рӯ ки авсофи туро анҷом нест

داورا، زآن رو که اوصاف تو را انجام نیست

Пас ҳамон беҳтар ки гӯям шарҳӣ аз оғози кор

پس همان بهتر که گویم شرحی از آغاز کار

Он ки бошад чокарат дар шаҳри ҷонҳо шаҳриёр

آن که باشد چاکرت در شهر جان ها شهریار

Вон ки бошад ходимат дар малики дилҳо пешкор

وآن که باشد خادمت در ملک دل ها پیشکار

Подшоҳон , ҷабҳаи сои даргаати субҳу пасин

پادشاهان، جبهه سای درگهت صبح و پسین

Шаҳриёрон , хоки рўби харгаҳати лайл ва наҳор

شهریاران، خاک روب خرگهت لیل و نهار

Меҳри гардунро буд аз рӯй тобони ту нур

مهر گردون را بوّد از روی تابان تو نور

Нахл ҳастиро буд аз қади мавзуни ту бор

نخل هستی را بود از قدّ موزون تو بار

АўФтдгар дар замирати аксӣ аз тағйири малик

اوفتد گر در ضمیرت عکسی از تغییر ملک

Бугзарадгар дар хаёлати инқилоби рӯзгор

بگذرد گر در خیالت انقلاب روزگار

Ҳам сипеҳр бесукӯн аз амр ту ёбад сукӯн

هم سپهر بی سکون از امر تو یابد سکون

Ҳам замин бемадор аз ҳукм ту ёбад мадор

هم زمین بی مدار از حکم تو یابد مدار

Гар на болои ту аз сарв сеӣ шуд ҷилва гар

گر نه بالای تو از سرو سهی شد جلوه گر

Варна рухсори ту гашт аз пардаи гули ошкор

ورنه رخسار تو گشت از پرده گل آشکار

Кӣ ба перомуни сарвии пой дар гул шуд тзрў

کی به پیرامون سروی پای در گل شد تذرو

Кӣ ба пои хори гулбуни нағма соз омад ҳазор

کی به پای خار گلبن نغمه ساز آمد هزار

эй ки шуд гулзори ҷон аз файзи дастати срўхиз

ای که شد گلزار جان از فیض دستت سروخیز

Вой , ки шуд бустони дил аз амри лутфати лолаи зор

وای، که شد بستان دل از امر لطفت لاله زار

эй ки бар даргоҳи ту қуддусёнро нест раҳ

ای که بر درگاه تو قدوسیان را نیست ره

Вой ки бар харгоҳи ту Каррӯбӣонро нест бор

وای که بر خرگاه تو کروبیان را نیست بار

Нак туро идаст ва бар таъзими ин фархундаи рӯз

نک تو را عید است و بر تعظیم این فرخنده روز

Армағон бар кафи азизон ҳар яке аз ҳар канор

ارمغان بر کف عزیزان هر یکی از هر کنار

Армағон бошад марои ин дарҷи марвориди назм

ارمغان باشد مرا این درج مروارید نظم

Пешкаш бошад марои ин ақд дар шоҳвор

پیشکش باشد مرا این عقد درّ شاهوار

Гарчи медонам сазовори ту не , ин армағон

گرچه می دانم سزاوار تو نی، این ارمغان

Врчаҳ , огоҳам ба дарборат кам омад ин нисор

ورچه، آگاهم به دربارت کم آمد این نثار

Чун кунам чизем дркФ нест ҷузи исёну ҷурм

چون کنم چیزیم درکف نیست جز عصیان و جرم

Вар буд он ҳам дилии пурхӯну чашмии ашкбор

ور بود آن هم دلی پرخون و چشمی اشکبار

Ҳар ки байнами шод ва хуррам зист андари кӯии ту

هر که بینم شاد و خرّم زیست اندر کوی تو

Ҷузи ман мискин ки дорам ҷурми берун аз шумор

جز من مسکین که دارم جرم بیرون از شمار

Оҳ агар бар ман нбхшоӣии хатоҳои салаф

آه اگر بر من نبخشائی خطاهای سلف

Вой агар бар ман бигирӣ лағзиши пирору пор

وای اگر بر من بگیری لغزش پیرار و پار

Гар зи роҳи марҳамати чашмӣ ба сӯем афканӣ

گر ز راه مرحمت چشمی به سویم افکنی

Зонкаҳи ҷузи эҳсони ним аз даргаати умедвор

زآنکه جز احسان نیم از درگهت امیدوار

Ёбам аз лутфи ту дар аълои алӣин мақар

یابم از لطف تو در اعلای علیین مقر

НоРом аз қаҳри ту андари асфали сҷини қарор

نارم از قهر تو اندر اسفل سجین قرار

Гарчи донам нест саҳрои сахоятро карон

گرچه دانم نیست صحرای سخایت را کران

Врчаҳ шоҳо нест Аммони атоятро канор

ورچه شاها نیست عُمان عطایت را کنار

Лек аз онам дили пар аз хӯнаст кандар назд ту

لیک از آنم دل پر از خون است کاندر نزد تو

Аз чаҳ рӯ пайваста бошам зард рӯй шармсор

از چه رو پیوسته باشم زرد روی شرمسار

То буд номи фараҳи андари бисоти ин ҷаҳон

تا بود نام فرح اندر بساط این جهان

То буд осори ғами андари басити рӯзгор

تا بود آثار غم اندر بسیط روزگار

Дӯстонатро паёпаии боди ъушрати ҷовдон

دوستانت را پیاپی باد عشرت جاودان

Дшмнонтро дамодами боди меҳнати пойдор

دشمنانت را دمادم باد محنت پایدار