Кунун ки аҳд рабиъасту рӯзгори баҳор

کنون که عهد ربیع است و روزگار بهار

Маро дилӣаст ба ранҷи андар аз тағобуни ёр

مرا دلی است به رنج اندر از تغابن یار

Баҳор пор набардем лиззат эй ҳамдам

بهار پار نبردیم لذت ای همدم

Магар барем ҳам имсоли лиззатии зи баҳор

مگر بریم هم امسال لذتی ز بهار

Баҳори пори маро буд симбри туркӣ

بهار پار مرا بود سیمبر ترکی

Фириштаи хуйу малики сирату парии рафтор

فرشته خوی و ملک سیرت و پری رفتار

зи саҳари ғамза ба тороҷ дода сад Бобул

ز سحر غمزه به تاراج داده صد بابل

зи чини турра ба яғмои супурди сад тотор

ز چین طرّه به یغما سپرد صد تاتار

Гусаста бар зибри моҳи риштаи парвин

گسسته بر زبر ماه رشته پروین

Шикаста бар сари хуршеди таблаи зангор

شکسته بر سر خورشید طبله زنگار

Сафар намӯд банногоҳ ва рафт аз бар ман

سفر نمود بناگاه و رفت از بر من

Марои з рафтан ӯ мондаи дили ҳазину Фкор

مرا ز رفتن او مانده دل حزین و فکار

Шунида буд ки маро сафар фазояд қадар

شنیده بود که مه را سفر فزاید قدر

Сафар намӯд муҳим то фазоядаш миқдор

سفر نمود مهم تا فزایدش مقدار

Сипеҳри байн ки ба ойини ҳамсарони ҳариф

سپهر بین که به آیین همسران حریف

Чигуна бо ману дили божгўнаҳи бохти қимор

چگونه با من و دل باژگونه باخت قمار

Гирифта буд дилам бо висол ӯ улфат

گرفته بود دلم با وصال او الفت

Бадал ба фурқат ӯ кард улфатами ночор

بدل به فرقت او کرد الفتم ناچار

Канори ман тиҳӣ аз ғам нагашт зони соъат

کنار من تهی از غم نگشت زآن ساعت

Ки он ғизоли ғзлхўони з ман гирифт канор

که آن غزال غزلخوان ز من گرفت کنار

Баҳори талъати ман чун канораи ҷусти зи ман

بهار طلعت من چون کناره جست ز من

Баҳори айш маро шуд хазони ранҷи дучор

بهار عیش مرا شد خزان رنج دچار

Балӣ чу шох шавад мунқатиъи зи решаи хеш

بلی چو شاخ شود منقطع ز ریشه خویش

Варақи бхўшду пажмурда аш шавад асмор

ورق بخوشد و پژمرده اش شود اثمار

Ало чаҳ шарҳи даҳум аз ғами ҷудоӣ ӯ ,

الا چه شرح دهم از غم جدایی او،

Ки нест нотиқаро беш тоби ин такрор

که نیست ناطقه را بیش تاب این تکرار

Кунун ки гоҳ баҳорасту бӯстон аз гул

کنون که گاه بهار است و بوستان از گل

Чу шоҳидӣ буд аз фарқ то қадам ба нигор

چو شاهدی بود از فرق تا قدم به نگار

Ба ҷои сабзау гул дар чамани ҳамеи гӯйӣ ,

به جای سبزه و گل در چمن همی گویی،

Ниҳодаи туррау рухи лаъибатони чину ттор

نهاده طره و رخ لعبتان چین و تتار

Сабо намӯда анбар , ҳаме ба ҷайбу бағал

صبا نموده عنبر، همی به جیب و بغل

Ҳавои наҳуфтаи лодан , ҳаме ба гӯшу канор

هوا نهفته لادن، همی به گوش و کنار

Сафир мурғ занад рӯҳро салои биҳишт

صفیر مرغ زند روح را صلای بهشت

Насим субҳ диҳад мағзро шамеми баҳор

نسیم صبح دهد مغز را شمیم بهار

Чамани зи боди сабои атри соӣиши ойин

چمن ز باد صبا عطر سائیش آیین

Сабои зи хоки чамани мшкбизиши ҳанҷор

صبا ز خاک چمن مشکبیزیش هنجار

Ба пои сар ва бен овоз баркашида тзрў

به پای سر و بن آواز برکشیده تذرو

Ба шохи сурхи гул , оҳанг соз карда ҳазор

به شاخ سرخ گل، آهنگ ساز کرده هزار

Тзрўгон ҳама биниҳода чанг бар ҳулқум

تذروگان همه بنهاده چنگ بر حلقوم

Чаковакони ҳама бар бастаи занг бар минқор

چکاوکان همه بر بسته زنگ بر منقار

Ба чеҳри сӯрии афкандаи боди сурхи ҳарир

به چهر سوری افکنده باد سرخ حریر

Ба ҷоми наргис шабнам намӯда зарди ъқор

به جام نرگس شبنم نموده زرد عقار

зи арғавону саман , баси фишондаи боди варақ

ز ارغوان و سمن، بس فشانده باد ورق

Наҳуфтаи ҷайби чаманро ба дарҳаму динор

نهفته جیب چمن را به درهم و دینار

зи барги лолаи аён , шақаи шақаи ҳалаи чин

ز برگ لاله عیان، شقه شقه حلّه چین

Ба ҷайби ғунчаи ниҳон , нофаи нофаи машки ттор

به جیب غنچه نهان، نافه نافه مشک تتار

Дмн чу афсари Ковӯси пари зи гавҳару лаъл

دمن چو افسر کاووس پر ز گوهر و لعل

Чаман чу пайкари товуси пари зи нақш ва нигор

چمن چو پیکر طاووس پر ز نقش و نگار

Наҳуфтаи тан ба нуқӯши хўрнқии бустон

نهفته تن به نقوش خورنقی بستان

Намӯда ҷо ба фарроши стбрқии кҳсор

نموده جا به فراش ستبرقی کهسار

зи лолаи бустон чунон ки пуштаи пуштаи ақиқ

ز لاله بستان چونان که پشته پشته عقیق

зи сабзаи ҳомӯн , зи онсон ки кӯҳ ки зангор

ز سبزه هامون‌، ز آنسان که کوه که زنگار

Саҳоб , гавҳар резасту хоки лаъли ангез

سحاب‌، گوهر ریز است و خاک لعل انگیز

Чамани зумуррад хезасту дашти марҷони зор

چمن زمرّد خیز است و دشت مرجان زار

Ҳаво , мънбр буиасту боди машки ойин

هوا، معنبر بوی است و باد مشک آیین

Замини мунаққаш чеҳрасту оби ойӣнаи дор

زمین منقش چهر است و آب آیینه دار

Бунафшаи машки фурушу шукуфаи қоқми пӯш

بنفشه مشک فروش و شکوفه قاقم پوش

Насими лхлхаҳи соӣу саҳоби лؤлؤи бор

نسیم لخلخه سای و سحاب لؤلؤ بار

зи бас ба боғи зи хубони кшмрии қомат ,

ز بس به باغ ز خوبان کشمری قامت،

зи бас ба роғи зи таркони хлхии рухсор

ز بس به راغ ز ترکان خلخی رخسار

На боғ , бали фалакӣу андари он малики анбӯҳ

نه باغ، بل فلکی و اندر آن ملک انبوه

На роғи бали Ирамӣу андари он парӣ бисёр

نه راغ بل ارمی و اندر آن پری بسیار

Куҷо равост худоро , ки дар чунин фаслӣ ,

کجا رواست خدا را، که در چنین فصلی،

Ҷаҳонёни ҳама дар айш ва ман ба андӯҳи ёр

جهانیان همه در عیش و من به اندوه یار

Хусӯси андӯҳи дилбар ки сахттар ранҷӣ аст

خصوص اندوه دلبر که سخت تر رنجی است

Ки зи он раҳоӣам алҳақ басӣ буд душвор

که ز آن رهاییم الحق بسی بود دشوار