Фалаки ҷамъиятам бар ҳам занад , хоҳад парешонам

فلک جمعیتم بر هم زند، خواهد پریشانم

намедонад ман аз зулфи бутии ошуфтаи сомонам

نمی داند من از زلف بتی آشفته سامانم

Парии зодӣ ки бо худ ром кардам бо ҳазор афсун

پری زادی که با خود رام کردم با هزار افسون

Ҳанузаш сайр нодидам ки шуд аз дидаи пинҳонам

هنوزش سیر نادیدم که شد از دیده پنهانم

Аҷаб шамъ фурӯзоне аҷал хомӯш кард аз ман

عجب شمع فروزانی اجل خاموش کرد از من

Ки торикаст бе нури ҷамол ӯ шабистонам

که تاریک است بی نور جمال او شبستانم

Хиромони гулбунӣ аз ман зи пои афканди дасти дай

خرامان گلبنی از من ز پا افکند دست دی

Ки бо шамшоди қадаши рашки бустон буд айвонам

که با شمشاد قدش رشک بستان بود ایوانم

зи рӯбаҳ ба бозии ин гардуни ғизоламро рабӯди охир

ز روبه به بازی این گردون غزالم را ربود آخر

Бихобам кард чун харгӯш агар чаҳ шери ғжмонм

بخوابم کرد چون خرگوش اگر چه شیر غژمانم

Табаи бодо , дили гардун , ки сомонами бузад бар ҳам

تبه بادا، دل گردون، که سامانم بزد بر هم

Сияҳи бодо , рухи анҷум , ки вайрон кард бунёнам

سیه بادا،‌ رخ انجم، که ویران کرد بنیانم

Гумонам буд кин гардун ба ман дорад сари ёрӣ

گمانم بود کاین گردون به من دارد سر یاری

Надонистам ки ӯ охир кунад бо хоки яксонам

ندانستم که او آخر کند با خاک یکسانم

Ба яғмо рафт он гавҳар , ки май пӯшедам аз мардум

به یغما رفت آن گوهر، که می پوشیدم از مردم

Дариғо зони ҳамаи кӯшиш ки афзӯн кард ҳрмонм

دریغا زآن همه کوشش که افزون کرد حرمانم

Баҳорони равед аз гулшани ҳазорон сунбулу сӯсан

بهاران روید از گلشن هزاران سنبل و سوسن

Ниҳон дар хок дорад тан , чаро он шохи райҳонам

نهان در خاک دارد تن، چرا آن شاخ ریحانم

Магӯ подош ҳар додан стодн нест дар гетӣ ,

مگو پاداش هر دادن ستادن نیست در گیتی،

Хазони як гул гирифт аз ман , гулистон кард домонам

خزان یک گل گرفت از من، گلستان کرد دامانم

Гулӣ , кӯро бпрўрдм ба оби чашму хӯни дил

گلی، کو را بپروردم به آب چشم و خون دل

Бунафшаи вор аз ҳиҷраш кунун сар дар гиребонам

بنفشه وار از هجرش کنون سر در گریبانم

Маро бо суҳбати он маи дилии хуш буду комии хуш

مرا با صحبت آن مه دلی خوش بود و کامی خوش

Дариғо каз бисот ӯ , ба даври афканди давронам

دریغا کز بساط او، به دور افکند دورانم

Чу ёди лаъл ӯ орм ки аз таб каҳрабое шуд

چو یاد لعل او آرم که از تب کهربایی شد

Ба ёди он ақиқи лаб , чакад аз дидаи марҷонам

به یاد آن عقیق لب، چکد از دیده مرجانم

Ба ҳар шохӣ ки дар гулшани пурафшони тоирии байнам

به هر شاخی که در گلشن پرافشان طایری بینم

Ба ёди орм аз он мурғӣ ки бсмл шуд ба бустонам

به یاد آرم از‌ آن مرغی که بسمل شد به بستانم

Агар бар турбаташ гарем макун манъам ки ҳақ дорам

اگر بر تربتش گریم مکن منعم که حق دارم

Гулистонӣаст беоб ва ман онҷои абри нисонм

گلستانی است بی آب و من آنجا ابر نیسانم

Маро дар фурқати он ма , макун тшниъ эй носеҳ

مرا در فرقت آن مه، مکن تشنیع ای ناصح

Ту дар соҳили макони дорӣ , ман андари мавҷи тӯфонам

تو در ساحل مکان داری، من اندر موج طوفانم

Ту бар санҷоб май ғалатӣ чаҳ донеи ҳоли мискинон

تو بر سنجاب می غلطی چه دانی حال مسکینان

Марои паҳлуи бФрсоид ки урён дар муғелонам

مرا پهلو بفرساید که عریان در مغیلانم

Тамошое чаҳ ғам дорад ки гулшанро расад офат

تماشایی چه غم دارد که گلشن را رسد آفت

Ғами гул ман хӯрам зеро ки як умряши деҳқонам

غم گل من خورم زیرا که یک عمریش دهقانم

Барони аҳдам ки баъд аз вай нагирам ёр дар олам

برآن عهدم که بعد از وی نگیرم یار در عالم

Чу гул бархест аз гулшан ба ҷояши хори нншонм

چو گل برخاست از گلشن به جایش خار ننشانم

Ало эй боди шбгирӣ ба он маҳмил нишин баргӯ

الا ای باد شبگیری به آن محمل نشین برگو

Ту рафтӣу миннат аз паии ҳамеи афтону хизонм

تو رفتی و منت از پی همی افتان و خیزانم

Гузорат гар фитад онҷои паём аз ман бабр ӯ ро

گذارت گر فتد آنجا پیام از من ببر او را

Ки эй маи ҳиҷларо оро , ки бар васли ту меҳмонам

که ای مه حجله را آرا، که بر وصل تو مهمانم

зи ҳиҷрат эй сеӣ қомат равад аз дидаи ҷӯии хӯн

ز هجرت ای سهی قامت رود از دیده جوی خون

Ба ёдат эй камони абрӯ , хулд дар синаи пайконам

به یادت ای کمان ابرو، خلد در سینه پیکانم

Ало эй ҳамдами дерин ки аз хишт буд болин

الا ای همدم دیرین که از خشت بود بالین

Назар бигушоӣ ва бар ман байн ки хӯни полости мижгонам

نظر بگشای و بر من بین که خون پالاست مژگانم

Рух аз ман зуди бнҳФтии миёни хок чун хуфтӣ

رخ از من زود بنهفتی میان خاک چون خفتی

На охир борҳо гуфтӣ , ки ман сабр аз ту натавонам

نه آخر بارها گفتی، که من صبر از تو نتوانم

Намӯдӣ ҷой дар маҳмил , наҳодӣ бори ғам бар дил

نمودی جای در محمل، نهادی بار غم بر دل

Ҷараси осо ба ҳар манзил , миннат аз пай дар афғонам

جرس آسا به هر منزل، منت از پی در افغانم

з кӯем рахт барбастӣ , магар аз ёрем хстӣ

ز کویم رخت بربستی، مگر از یاریم خستی

Чаҳ дидӣ каз барам ҷустӣ , шикастии аҳду паймонам

چه دیدی کز برم جستی، شکستی عهد و پیمانم

Ту хуш рафтӣ ва осудӣ маро аз ғами бФрсўдӣ

تو خوش رفتی و آسودی مرا از غم بفرسودی

з рафтангар ту хушнӯдӣ , ман аз мондани пушаймонам

ز رفتن گر تو خشنودی، من از ماندن پشیمانم