Чаро эмин набошад дил , чаро сокин нагардад ҷон

چرا ایمن نباشد دل، چرا ساکن نگردد جان

Ки дил шуд манзили дилбар , ки ҷон шуд маскани ҷонон

که دل شد منزل دلبر، که جان شد مسکن جانان

Аз он дар арсаи ҷонбохтн саргашта дорам дил

از آن در عرصه جانباختن سرگشته دارم دل

Ки дил бошад маро чун гӯй ва омад туррааш чавгон

که دل باشد مرا چون گوی و آمد طرّه اش چوگان

Марои лаъли лабаш бар дард дармонаст ва ме гуяд

مرا لعل لبش بر درد درمان است و می گوید

Бирав исои дамии ҷӯ то кунад дарди туро дармон

برو عیسی دمی جو تا کند درد تو را درمان

Лаби ҷони парвариш май байнам ва май сӯзами ин турфа

لب جان پرورش می بینم و می سوزم این طرفه

Ки омад ногаҳонами барқи хирмани чашмаи ҳайвон

که آمد ناگهانم برق خرمن چشمه حیوان

зи ошӯби қадаш аз по фитодам давҳа ҳастӣ

ز آشوب قدش از پا فتادم دوحه هستی

зи хуршеди Рахши рӯзам сияҳ шуд чун шаби ҳиҷрон

ز خورشید رخش روزم سیه شد چون شب هجران

Агар шаб то саҳар ё рӯз то шаби давр аз он моҳам

اگر شب تا سحر یا روز تا شب دور از آن ماهم

Вале ҷон мекунад чун тавсани андари кӯй ӯ ҷавлон

ولی جان می کند چون توسن اندر کوی او جولان

Аз онам сар ба домонаст ва бар чашм остин дорам

از آنم سر به دامان است و بر چشم آستین دارم

Ки бӯсади остинаши даст ва бар поиш фитад домон

که بوسد آستینش دست و بر پایش فتد دامان

Парешон карда зулфу дил ба ғорати барда аз ҷамъӣ

پریشان کرده زلف و دل به غارت برده از جمعی

Намоён карда рӯйу ҷон халқӣ гашта саргардон

نمایان کرده روی و جان خلقی گشته سرگردان

Кушояд бар табассуми лаълу ҷон аз олимӣ гирад

گشاید بر تبسم لعل و جان از عالمی گیرد

Чаҳ хуш бар олимӣ кардааст дару лаълро арзон

چه خوش بر عالمی کرده است درّ و لعل را ارزان

Ҳаме бо гиря гуфтам к-эии гул аз баҳр чаҳ май хндӣ

همی با گریه گفتم کای گل از بهر چه می خندی

Ҳаме бо хандаи гуфто , зи абри гирён гул шавад хандон

همی با خنده گفتا، ز ابر گریان گل شود خندان

Маро дил карда ху бо васли он ёри биҳиштии рӯ

مرا دل کرده خو با وصل آن یار بهشتی رو

Ки васл ӯ чу фасл навбаҳоронаст бе бунён

که وصل او چو فصل نوبهاران است بی بنیان

Дигар ҳоҷат ба ҷом бода набӯд ҳин лабаш бингар

دگر حاجت به جام باده نبود هین لبش بنگر

Ки омад шукрии пуршӯру ширини бодаи мисатон

که آمد شکری پرشور و شیرین باده مستان

Чу дидам тарзу нози он сеӣ болои симини тан

چو دیدم طرز و ناز آن سهی بالای سیمین تن

Бикбор аз либоси худпарастии омадами урён

بیکبار از لباس خودپرستی آمدم عریان

Навид куштанам медод хӯни бас дар урӯқ омад

نوید کشتنم می داد خون بس در عروق آمد

Ба ҷисмами ғайрати шохи тбр хӯн шуд раги шарён

به جسمم غیرت شاخ طبر خون شد رگ شریان

Маро гардид дил дар парда ҳамчун кӣсаи сӯзан

مرا گردید دل در پرده همچون کیسه سوزن

зи бас ҳар узв узваш карда мأўои дашнаи мижгон

ز بس هر عضو عضوش کرده مأوا دشنه مژگان

Ба оби дида ҳар шаб аз ғамаши ғарқами аҷабтар ин

به آب دیده هر شب از غمش غرقم عجب تر این

Ки май сӯзади саропои ҳамчуи шамъам то саҳари нирон

که می سوزد سراپا همچو شمعم تا سحر نیران

Расад аз мавҷи ашки ман ба гардуни сиҳаҳи Сайҳун

رسد از موج اشک من به گردون صیحه سیحون

Кашад аз шуълаи оҳами фалаки он каз шарари аташон

کشد از شعله آهم فلک آن کز شرر عطشان

Ба ман наздиктар аз ман буд он шӯх ҳар ҷоӣӣ

به من نزدیک تر از من بود آن شوخ هر جائی

Маро аз ғояти кӯрии дилу ҷон аз пеши пӯён

مرا از غایت کوری دل و جان از پیش پویان

Аз ин беҳудаи гаштани поя дил нест ҷузи даврӣ

از این بیهوده گشتن پایه دل نیست جز دوری

Вази ин саргашта бӯдани моя ҷон нест ҷузи ҳурмон

وز این سرگشته بودن مایه جان نیست جز حرمان

Ману зини пас санои номи неки Меҳдии қоим

من و زین پس ثنای نام نیک مهدی قائم

Ману зини пас сипоси зоти поки довари субҳон

من و زین پس سپاس ذات پاک داور سبحان

Зиҳии моҳӣ ки аз акси рух мҳроФринт шуд

زهی ماهی که از عکس رخ مهرآفرینت شد

Мунаввари кулбаи эҷоду равшани маҳфили аъён

منوّر کلبه ایجاد و روشن محفل اعیان

Чу резади табъи хуршеди остинати гавҳари дониш

چو ریزد طبع خورشید آستینت گوهر دانش

Чу оради лаъли мӯъҷизи офаринати ҳикмати яздон

چو آرد لعل معجز آفرینت حکمت یزدان

Туро андари шабистони мурғи шаби пари донишии исо

تو را اندر شبستان مرغ شب پر دانشی عیسی

Туро андари дабистони Тифли абкми ҳикмати луқмон

تو را اندر دبستان طفل ابکم حکمت لقمان

Чу ояд теғи хашмат бар вуҷӯди мушрикони ломъ

چو آید تیغ خشمت بر وجود مشرکان لامع

Чу гардад тири қаҳрат бар равони мункирони парон

چو گردد تیر قهرت بر روان منکران پرّان

Ҳаме ёд оядам ҳар лаҳзаи барқи хотФу хирман

همی یاد آیدم هر لحظه برق خاطف و خرمن

Ҳаме ёд оядам ҳар лмҳаҳи наҷми соқибу шайтон

همی یاد آیدم هر لمحه نجم ثاقب و شیطان

Ҳамеи қасд ар кунӣ бар нафии ҷамъ бо худои душман

همی قصد ار کنی بر نفی جمع با خدا دشمن

Ҳамеи азм ар кунӣ бар анъдоми қавм бо исён

همی عزم ار کنی بر انعدام قوم با عصیان

Бхртўмш кашад аз қаҳри як дами пели гармоба

بخرطومش کشد از قهر یک دم پیل گرمابه

Ба чанголаши дарди як лаҳза аз кини шери шодравон

به چنگالش درد یک لحظه از کین شیر شادروان

Ҳаме то роҳи Кувайтро сипорад ташнаи мискин

همی تا راه کویت را سپارد تشنه مسکین

Ҳаме то роҳи васлатро сари оради толиби ҳайрон

همی تا راه وصلت را سر آرد طالب حیران

Қазо оварда кавсарро зи файзати об дар кӯза

قضا آورده کوثر را ز فیضت آب در کوزه

Қадар биниҳода ҷинатро зи лутфати тӯша дар анбон

قدر بنهاده جنت را ز لطفت توشه در انبان

Чу бар лаъловарӣ аз баҳри бурҳони исавии мӯъҷиз

چو بر لعل آوری از بهر برهان عیسوی معجز

Чу бар дастоварӣ аз баҳри ҳуҷҷати Мӯсавии събон

چو بر دست آوری از بهر حجت موسوی ثعبان

Кашад бар сари ъабо аз шарми лаълати исои Марям

کشد بر سر عبا از شرم لعلت عیسی مریم

Кунад пинҳони Асои зи озарами дастати Мӯсои умрон

کند پنهان عصا ز آذرم دستت موسی عمران

Бктон гар шавад меҳрати қарин эй моҳи базми дил

بکتان گر شود مهرت قرین ای ماه بزم دل

Ба шабнам гар шавад лутфати муайян эй офтоби ҷон

به شبنم گر شود لطفت مُعین ای آفتاب جان

Гурезони партави меҳр ҷаҳон орост аз шабнам

گریزان پرتو مهر جهان آراست از شبنم

Ҳаросони тобиши моҳ фалак паймост аз каттон

هراسان تابش ماه فلک پیماست از کتّان

Бики раҳи бенгаригар бар вуҷӯди нафаси аммора

بیک ره بنگری گر بر وجود نفس اماره

зи ҷӯаду бахшишу фазлу карам эй мавҷади эҳсон

ز جود و بخشش و فضل و کرم ای موجد احسان

Наад дар кишвари маънии лодиҳим бар торак

نهد در کشور معنی لادیهیم بر تارک

Кашад бар дафтари тасвири алои хомаи бутлон

کشد بر دفتر تصویر الاّ خامه بطلان

Ҷаҳонати базму хокаши фаршу аршаши сақфу меҳру ма

جهانت بزم و خاکش فرش و عرشش سقف و مهر و مه

Ду машъали анҷуму ахтар дар он қандили сони тобон

دو مشعل انجم و اختر در آن قندیل سان تابان

зи неъматҳои гӯногӯни бгстрдӣ дар ӯ суфра

ز نعمت های گوناگون بگستردی در او سفره

Ки омад коинотат бар сар хон атои меҳмон

که آمد کایناتت بر سر خوان عطا مهمان

Шуд обу хоку боди оташи Кувайти баҳри олам

شد آب و خاک و باد آتش کویت بهر عالم

зи қудрати лаҳзаи лаҳзаи иллати эҷоди ахшиҷон

ز قدرت لحظه لحظه علت ایجاد اخشیجان

Чу бо меҳрати замони сарчашмаи таснӣмро соқӣ

چو با مهرت زمان سرچشمه تسنیم را ساقی

Чу бо файзати замини перояи бахши равзаи ризвон

چو با فیضت زمین پیرایه بخش روضه رضوان

зи кӯии дилкашат ҳар бандае фарзонаи гетӣ

ز کوی دلکشت هر بنده ای فرزانه گیتی

зи хоки даргаат ҳар бардае перояи кайҳон

ز خاک درگهت هر برده ای پیرایه کیهان

зи васфат лавҳ шуд иншои зиҳии ҷӯаду хҳии бахшиш

ز وصفت لوح شد انشا زهی جود و خهی بخشش

з науммат арш шуд бар пои хҳии фазлу зиҳии эҳсон

ز نامت عرش شد بر پا خهی فضل و زهی احسان

Агарчӣ оҷиз аз назмами равони Диъбилу аъшӣ

اگرچه عاجز از نظمم روان دعبل و اعشی

Агарчӣ қосир аз шеърами баёни саъдӣу ҳисон

اگرچه قاصر از شعرم بیان سعدی و حسّان

Вале дармондаам коўрдаҳам зари ҷониби маъдан

ولی درمانده ام کاورده ام زر جانب معدن

Вале шармандаам коўрдаҳам дар ҷониби Аммон

ولی شرمنده ام کاورده ام درّ جانب عُمّان

Фалаки даргаи шҳншоҳо , малики дарбон худовандо

فلک درگه شهنشاها، ملک دربان خداوندا

Ба афсари як назар бингар зи афву фазл бе поён

به افسر یک نظر بنگر ز عفو و فضل بی پایان

Ки фазлати офтоб ва дар ҳақиқати ҷурми ман шабнам

که فضلت آفتاب و در حقیقت جرم من شبنم

Ки афвати тобиши ма дар мисли исёни ман каттон

که عفوت تابش مه در مثل عصیان من کتان

Буд то дилбаронро дар чаман беғоза , рух чун гул

بود تا دلبران را در چمن بی غازه، رخ چون گل

Буд то ошиқонро аз мҳни биҷодаҳ дар аҷФон

بود تا عاشقان را از محن بیجاده در اجفان

Туро чашми ҳасудони кӯри бод аз хори худбинӣ

تو را چشم حسودان کور باد از خار خودبینی

Туро рӯй муҳибони сурхи бод аз ғозаи имон

تو را روی محبان سرخ باد از غازه ایمان