эй ки андари гулшани хӯбӣ гулӣ нашукуфта аст

ای که اندر گلشن خوبی گلی نشکفته است

Хурраму сероб алҳақ чун гули рухсори ту

خرّم و سیراب الحق چون گل رخسار تو

Навниҳолӣ чун қадати норуста дар бустони дил

نونهالی چون قدت نارسته در بستان دل

эй дилу ҷонами фидои қомату рафтори ту

ای دل و جانم فدای قامت و رفتار تو

Бӯстони дилбариро сар басар дидам набӯд

بوستان دلبری را سر بسر دیدم نبود

Наргисӣ дар хоб ҳамчун дидаи хумори ту

نرگسی در خواب همچون دیده خمّار تو

Дар гулистони ҷаҳони гаштам , басии ноёФтм

در گلستان جهان گشتم، بسی نایافتم

Сунбулии серобтар аз ҷаъди анбари бори ту

سنبلی سیراب تر از جعد عنبر بار تو

Ҷону дил эсорат оварадам вале гаштами хаҷал

جان و دل ایثارت آوردم ولی گشتم خجل

Кистам ман то намоями ҷону дили эсори ту

کیستم من تا نمایم جان و دل ایثار تو

Офтоби осо таҷаллӣ кардае дар чашми халқ

آفتاب آسا تجلی کرده ای در چشم خلق

Халқро тоқат набошад дидани дидори ту

خلق را طاقت نباشد دیدن دیدار تو

Шомгоҳонм чаҳ ҳоҷати партави қандилу шамъ

شامگاهانم چه حاجت پرتو قندیل و شمع

Ман ки ҳар шаби маҳфилами равшан буд зи анвори ту

من که هر شب محفلم روشن بود ز انوار تو

Бо дил аз сари даҳонат ҳеҷ ногӯям сухан

با دل از سرّ دهانت هیچ ناگویم سخن

зи он ки ҳаркасро надонам қобили асрори ту

ز آن که هرکس را ندانم قابل اسرار تو

Ман ки дил ҳаргиз намедодам ба дасти умри вазид

من که دل هرگز نمی دادم به دست عمر وزید

Барад инак дили зи дастами ҷодӯии таррори ту

برد اینک دل ز دستم جادوی طرّار تو

Фитнаи даврони заҳҳокам ҳаме омад ба ёд

فتنه دوران ضحاکم همی آمد به یاد

Бар сари дӯш ту дидам то ду мишкӣни мори ту

بر سر دوش تو دیدم تا دو مشکین مار تو

Риштаҳои зулфи перомуни холат баҳр чист ?

رشته های زلف پیرامون خالت بهر چیست؟

Ҳабли саҳарӣ чанд дорад ҳиндӯии сҳори ту

حبل سحری چند دارد هندوی سحار تو

Дигарон бар фарқи ман гулҳо биафшонанд ва ман

دیگران بر فرق من گلها بیفشانند و من

Дӯст медорам ки бар чашмам нишинад хори ту

دوست می دارم که بر چشمم نشیند خار تو

Ҳаркасӣ аз хон эҳсони ту хӯрдааст эй аҷаб

هرکسی از خوان احسان تو خورده است ای عجب

Чун манӣ ёрб набошам аз чаҳ бархӯрдори ту

چون منی یارب نباشم از چه برخوردار تو

Ҳар замон кандар сухани ое , ҳамеи байнам ба чашм

هر زمان کاندر سخن آیی، همی بینم به چشم

Шаккарин шаҳдӣ чакад аз дилнишини гуфтори ту

شکرین شهدی چکد از دلنشین گفتار تو

Мӯсавии ҳасани ту бар илзоми фиръавнии хатат

موسوی حسن تو بر الزام فرعونی خطت

Мӯъҷиз ангезӣ кунад аз зулфи събони сори ту

معجز انگیزی کند از زلف ثعبان ثار تو

Худ шнидостми зи ман ранҷидае хокам ба сар

خود شنیداستم ز من رنجیده ای خاکم به سر

Ман ки бошам то намояди ранҷи ман озори ту

من که باشم تا نماید رنج من آزار تو

Хасм агар гуфтои ҳадисӣ дар ҳақи ман ғами мадор

خصم اگر گفتا حدیثی در حق من غم مدار

Кашкашони орми варои як рӯз бар дарбори ту

کشکشان آرم ورا یک روز بر دربار تو

Сидқу кизбаш бе кам ва бе костии созами аён

صدق و کذبش بی کم و بی کاستی سازم عیان

То шавад хуррами ҳам аз ман хотири афкори ту

تا شود خرّم هم از من خاطر افکار تو

Нест қавли хасмро дарбора хасми эътибор

نیست قول خصم را درباره خصم اعتبار

Ва ин маъонӣ , нек донад хотири ҳушёри ту

و این معانی، نیک داند خاطر هشیار تو

Худ вазифаи хасми ман андари ҳақ ман чист , онк

خود وظیفه خصم من اندر حق من چیست، آنک

Тӯҳматӣ гуяд ки он бошад ҳамеи душвори ту

تهمتی گوید که آن باشد همی دشوار تو

Ман ба рағми хасм , агар наякум агар бад , лоҷарам

من به رغم خصم، اگر نیکم اگر بد، لاجرم

Хор ё гул , ҳарчӣ хуоне ҳастам аз гулзори ту

خار یا گل، هرچه خوانی هستم از گلزار تو

Борӣ ар бар ман ба майли хасм май хоҳии ҷафо

باری ار بر من به میل خصم می خواهی جفا

Ин ман ва ин теғ ва ин майдон ва ин пайкори ту

این من و این تیغ و این میدان و این پیکار تو

Қодирӣ бар ман , алои худ ончӣ хоҳӣ кун кунун

قادری بر من، الا خود آنچه خواهی کن کنون

Гар кашии вари бахшем , ман бандаи кирдори ту

گر کشی ور بخشیم، من بنده کردار تو

Устихони сӯзади маро , ҳргаҳ ба хотир бугзарад

استخوان سوزد مرا، هرگه به خاطر بگذرد

Зони ҷафоҳое ки бар ман рафта аз ағёри ту

زآن جفاهایی که بر من رفته از اغیار تو