Чашми бадбӣни фалаки бодои ҳам аз рӯй ту кӯр

چشم بدبین فلک بادا هم از روی تو کور

Аз рухи поки ту ё раби дидаи нопоки давр

از رخ پاک تو یا رب دیده ناپاک دور

Хостам дар ҳалқаи зулфати шабӣ манзил кунам

خواستم در حلقه زلفت شبی منزل کنم

Баст бар ман хату холи оризати роҳи убӯр

بست بر من خط و خال عارضت راه عبور

Ғофилӣ аз рамзи ишқу сари дарди ошиқӣ

غافلی از رمز عشق و سرّ درد عاشقی

эй ки хоҳии васли ҷонон бо зару бозуии зӯр

ای که خواهی وصل جانان با زر و بازوی زور

Бо фироқ дӯст омад шишаи умрам ба санг

با فراق دوست آمد شیشه عمرم به سنگ

Ошиқ он набӯд ки бошад бо ғами ҷонони сабур

عاشق آن نبود که باشد با غم جانان صبور

Он ки андари синаи мо тухми ҳурмони кишт ва рафт

آن که اندر سینه ما تخم حرمان کشت و رفت

Бод ёрб хотирашро айшу умрашро сарвар

باد یارب خاطرش را عیش و عمرش را سرور

Онкӣ зад дар хирмани ман оташи ози барқи итоб

آنکه زد در خرمن من آتش آز برق عتاب

Ҳамчунон май сӯзам ва бар ман набахшад аз ғурур

همچنان می سوزم و بر من نبخشد از غرور

эй ки чун парвона аз шамъ ту месӯзем мо

ای که چون پروانه از شمع تو می سوزیم ما

Кош медидӣ маро дар оташ аз наздику давр

کاش می دیدی مرا در آتش از نزدیک و دور

Шамъи рӯятгар шабӣ партав диҳад дар базми мо ,

شمع رویت گر شبی پرتو دهد در بزم ما،

Базми мо равшан шавад чун шуълаҳои нахли тавр

بزم ما روشن شود چون شعله های نخل طور

Зоҳидиро ҳуру ғулмони биҳиштии хуш буд ,

زاهدان را حور و غلمان بهشتی خوش بود،

Ошиқонро васли ҷонони хуштар аз ҳуру қусӯр

عاشقان را وصل جانان خوش‌تر از حور و قصور