Ҳарки набӯд гули навруста ба гулшан чу маниш

هرکه نبود گل نورسته به گلشن چو منش

Вола ва маст кунад нағмаи мурғи чаманаш

واله و مست کند نغمه مرغ چمنش

Ёр монанди баҳор омад ва мебояд дод

یار مانند بهار آمد و می باید داد

Боғбонро хабар аз сунбулу сарви саманаш

باغبان را خبر از سنبل و سرو سمنش

Чаҳ таваққуъ кунад аз бӯсаи лаълаши гули сурх

چه توقع کند از بوسه لعلش گل سرخ

Он ки андари ду лаб ғунча нагунҷад даҳанаш

آن که اندر دو لب غنچه نگنجد دهنش

Боғбони сарв қадаш дид ва назар кард ва набӯд

باغبان سرو قدش دید و نظر کرد و نبود

Дар чамани сарву шукри хандаи ширини суханаш

در چمن سرو و شکر خنده شیرین سخنش

Сурӯш аз хӯни дилу ашки чунон прўрдм ,

سروش از خون دل و اشک چنان پروردم،

Ки буд миваи анори лабу себи зқнш

که بود میوه انار لب و سیب ذقنش

Дилам аз баҳр чаҳ ошуфта ва бесомон аст

دلم از بهر چه آشفته و بی سامان است

Гар на боди саҳари ошуфтаи намояди ватанаш ?

گر نه باد سحر آشفته نماید وطنش؟

Ҳамчуи ҳўро , зи пас ҳала ва май аз пас ҷом ,

همچو حورا، ز پس حله و می از پس جام،

Май намояди зи пас баради ямонии баданаш

می نماید ز پس برد یمانی بدنش