Он ки дар дидаи биноӣ ман омад ҷояш

آن که در دیده بینای من آمد جایش

Ҳеҷ аз рехтан хӯн набӯд парвояш

هیچ از ریختن خون نبود پروایش

Карда минқор ба хӯни ҷигари хеши хизоб

کرده منقار به خون جگر خویش خضاب

Тӯтӣ аз ҳасрати лаъли лаби шкрхоиш

طوطی از حسرت لعل لب شکرخایش

Зинда чун Хизр аз он нест Сикандар ки надошт

زنده چون خضر از آن نیست سکندر که نداشت

Завқ бӯсидани лаъли лаби рӯҳи афзоиш

ذوق بوسیدن لعل لب روح افزایش

Гуфта буданд ба овози дафу нағмаи чанг ,

گفته بودند به آواز دف و نغمه چنگ،

Дида буданд ба зебоӣ агар ҳамтояш

دیده بودند به زیبایی اگر همتایش

Ноз бар муштарӣу фахр ба ноҳид кунам

ناز بر مشتری و فخر به ناهید کنم

Бар серум бошад агар сояи гардуни соиш

بر سرم باشد اگر سایه گردون سایش

Он ки Фрсўди маро дар ғами танҳоӣ ва рафт ,

آن که فرسود مرا در غم تنهایی و رفت،

Бод ёрб ҳамаи ҷои шодии ғами фарсойиш

باد یارب همه‌جا شادی غم‌فرسایش