Дорам ҳавои он ки рӯм дар диёри хеш

دارم هوای آن که روم در دیار خویش

Бандами дубораи дил ба сари зулфи ёри хеш

بندم دوباره دل به سر زلف یار خویش

Зини вартаи пар аз хатарам то куҷои барад

زین ورطه پر از خطرم تا کجا برد

Додам ба дасти кӯдаки нодони маҳори хеш

دادم به دست کودک نادان مهار خویش

Халқ аз барои машк ба тотор май раванд

خلق از برای مشک به تاتار می روند

Мо карда чини зулф батонро ттори хеш

ما کرده چین زلف بتان را تتار خویش

Дар шаҳр , шуҳраи гашт ба ишқи ту номи мо

در شهر، شهره گشت به عشق تو نام ما

Кардем зиндаи сирати аслу табори хеш

کردیم زنده سیرت اصل و تبار خویش

эй тираи бахти дили сари зулф батон мҷу

ای تیره بخت دل سر زلف بتان مجو

Мапаснд тираи рӯзи ману рӯзгори хеш

مپسند تیره روز من و روزگار خویش

Мардуми нигорхонаи Монӣ ҳавас кунанд ,

مردم نگارخانه مانی هوس کنند،

Моро , нигорхонаи Монӣ ,нигор хеш

ما را، نگارخانه مانی، نگار خویش

эй дида лаъл карда ба домони куҷо рӯй

ای دیده لعل کرده به دامان کجا روی

Аз баҳри дӯсти бардаи каси ин сони ттори хеш

از بهر دوست برده کس این سان تتار خویش

Гуфтам магари зи ғуссаи дилдор вораад

گفتم مگر ز غصه دلدار وارهد

Афсар надошт дар ғам ӯ ихтиёри хеш

افسر نداشت در غم او اختیار خویش