Оташи занами зи ишқгар ин сон ба ҷони хеш

آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش

Равшан кунам чу шуълаи шамъи устихони хеш

روشن کنم چو شعله شمع استخوان خویش

Гар хӯни дили з дида бирезам бад-ӣни нмт

گر خون دل ز دیده بریزم بدین نمط

Гулшан кунам зи лолаи канору миёни хеш

گلشن کنم ز لاله کنار و میان خویش

Гар лухт лухт шуд ҷигару пораи пораи дил

گر لخت لخت شد جگر و پاره پاره دل

Бо муддаӣ нагӯям рози ниҳони хеш

با مدعی نگویم راز نهان خویش

Чун баҳр дар хурӯшам ва чун бодаам ба ҷӯш

چون بحر در خروشم و چون باده ام به جوش

Меҳр хамӯшӣ ар задаам бар даҳони хеш

مهر خموشی ار زده ام بر دهان خویش

Хомӯшем буд сабаби коми муддаӣ ,

خاموشیم بود سبب کام مدعی،

Аз коми беҳтари он ки барорам забони хеш

از کام بهتر آن که برآرم زبان خویش

Баҳрем ва оташем , хурушон ва саркашем

بحریم و آتشیم، خروشان و سرکشیم

Вази каф наме диҳем дар ин раҳи тавон хеш

وز کف نمی دهیم در این ره توان خویش

То он ки ёри ҷону дил аз мо кунад қабул

تا آن که یار جان و دل از ما کند قبول

Афсар , гирифта бар кафи дасти армағони хеш

افسر، گرفته بر کف دست ارمغان خویش