Бар дӯш фиканд зулфро дӯш

بر دوش فکند زلف را دوش

Хуршеди з шом шуд зираи пӯш

خورشید ز شام شد زره پوش

Зулфаш чу шубони тори ушшоқ

زلفش چو شبان تار عشاق

Дар мотами бахти мо сияҳи пӯш

در ماتم بخت ما سیه پوش

Ҳангомаи субҳ растхез аст

هنگامه صبح رستخیز است

Он шом , ки гирмш дар оғӯш

آن شام، که گیرمش در آغوش

Мо ёд ту мекунем доим ,

ما یاد تو می کنیم دایم،

Моро ту чаро кунӣ фаромӯш ?

ما را تو چرا کنی فراموش؟

Аз баҳри худо чигуна бошад ,

از بهر خدا چگونه باشد،

Бо нолаи мо , лаби ту хомӯш ?

با ناله ما، لب تو خاموش؟

Аз лаъли лабони шукри фурӯшӣ

از لعل لبان شکر فروشی

Аз абрӯии хеш сирка мафруш

از ابروی خویش سرکه مفروش