эй моҳи причҳри матбӯъи хасоил

ای ماه پریچهر مطبوع خصایل

эй сарви санавбари қади хуршеди шамоил

ای سرو صنوبر قد خورشید شمایل

Он зулф чу шоми ту ки парварда субҳ аст

آن زلف چو شام تو که پرورده صبح است

Бар тирагии бахти дили мости далоил

بر تیرگی بخت دل ماست دلایل

Пайдост ки бар фарқ кунад хоки тҳср ,

پیداست که بر فرق کند خاک تحسر،

Он даст ки бар гардан ту нест ҳамоил

آن دست که بر گردن تو نیست حمایل

Парвардаи хӯни дилу сарчашма чашм аст

پرورده خون دل و سرچشمه چشم است

Сарви ту ки бо саркашӣ омад мутамойил

سرو تو که با سرکشی آمد متمایل

эй дӯсти туе аз ман ва ман аз ту дариғо

ای دوست تویی از من و من از تو دریغا

Коғёри миёни ман ва ту омадаи ҳоил

کاغیار میان من و تو آمده حایل

То хок шавад пайкар ва онгаҳ барадаши бод ,

تا خاک شود پیکر و آنگه بردش باد،

Ҳаргиз нашавад аз дили мо меҳри ту зоил

هرگز نشود از دل ما مهر تو زایل

Он нуқтаи мавҳум ки гӯйанд даҳонаш ,

آن نقطه موهوم که گویند دهانش،

Ҳеҷасту аҷаби ин ки кунад ҳали масойил

هیچ است و عجب این که کند حل مسایل

То сӯхти марои оташи ишқи ту дилу ҷон

تا سوخت مرا آتش عشق تو دل و جان

Аз оби басар яксара шастем рсоил

از آب بصر یکسره شستیم رسایل

Бар зулф ту танҳост на моили дили афсар ,

بر زلف تو تنهاست نه مایل دل افسر،

Бисёр дили ин силсиларо омадаи моил

بسیار دل این سلسله را آمده مایل