Ба ҳарими кӯии дилбар ки баради паёми мо ро

به حریم کوی دلبر که برد پیام ما را

Ки ба Подшаҳ бигӯед сухани ман гадо ро

که به پادشه بگوید سخن من گدا را

Буд орзӯи ҳаминам , ки наад қадам ба чашмам

بود آرزو همینم، که نهد قدم به چشمم

Ҳамаи зини ғамам ки мижгони хулди он азизи по ро

همه زین غمم که مژگان خلد آن عزیز پا را

Руху лаълу зулф ӯро гулу қанд ва машк гуфтам

رخ و لعل و زلف او را گل و قند و مشک گفتم

Ба итоб гуфт : кам гӯи суханони нораво ро

به عتاب گفت: کم گو سخنان ناروا را

Ба ду зулфи ънбринши хутану хто чаҳ гӯям ,

به دو زلف عنبرینش ختن و ختا چه گویم،

Ки набахшад он гуноҳ ва напазирад ин хато ро

که نبخشد آن گناه و نپذیرد این خطا را

Ба хадангам ар бидӯзӣ , набарам алоқаи дил

به خدنگم ار بدوزی، نبرم علاقه دل

Ки ба ҷон харидаам ман ҳамаи новаки бало ро

که به جان خریده ام من همه ناوک بلا را

Чу сабои зи зулфати оради саҳар ар ба ман насимӣ

چو صبا ز زلفت آرد سحر ار به من نسیمی

Ҳамаи бенгарӣ мушавваш , саҳари ману сабо ро

همه بنگری مشوش، سحر من و صبا را

зи ту аз сабои ҳадисӣ , дил ман шунид ва хӯн шуд

ز تو از صبا حدیثی، دل من شنید و خون شد

Ки мабод аз тағофул , ки раҳо кунӣ ҷафо ро

که مباد از تغافل، که رها کنی جفا را

Шудаи зони мушавваши афсар , сари зулфи он парии рӯ ,

شده زآن مشوش افسر، سر زلف آن پری رو،

Ки диҳад магари қарорӣ , дил бе қарори мо ро

که دهد مگر قراری، دل بی قرار ما را