эй ки бе коми лабати як нафас ором надорам

ای که بی کام لبت یک نفس آرام ندارم

Рӯзгорӣаст ки комии ман ноком надорам

روزگاری است که کامی من ناکام ندارم

То хаёли ду лабати соғару саҳбоӣ ман омад ,

تا خیال دو لبت ساغر و صهبای من آمد،

Бодаи ҷузи лухти дили хӯн шуда дар ҷом надорам

باده جز لخت دل خون شده در جام ندارم

Бо тугар ман биншинам чаҳ ғам аз таънаи мардум

با تو گر من بنشینم چه غم از طعنه مردم

Ман ки дар маҷлиси хосами хабар аз ом надорам

من که در مجلس خاصم خبر از عام ندارم

Шояд ар лола барафрӯзӣ ва чун сарв бирақсӣ

شاید ار لاله برافروزی و چون سرو برقصی

Корзўиӣ дигар аз гулшан айём надорам

کارزویی دگر از گلشن ایام ندارم

Мастӣу арбадау рақс буд шеваи ошиқ

مستی و عربده و رقص بود شیوه عاشق

Нанг аз ин шеваи ман ошиқ бадном надорам

ننگ از این شیوه من عاشق بدنام ندارم

Куфр агар дидан ёр омад ва ислом надидан

کفر اگر دیدن یار آمد و اسلام ندیدن

Вой бар ман , ки ҳамаи куфрам ва ислом надорам

وای بر من، که همه کفرم و اسلام ندارم

Баст то доми сари зулфи ту , пои мурғи дилам ро

بست تا دام سر زلف تو، پا مرغ دلم را

Донае ҷузи ҳаваси холи ту дар дом надорам

دانه ای جز هوس خال تو در دام ندارم

эй ки толеъ нашавад субҳи висоли ту зи бомам

ای که طالع نشود صبح وصال تو ز بامم

Рӯзгорӣаст ки дар ҳиҷри ту ҷуз шом надорам

روزگاری است که در هجر تو جز شام ندارم

Афсарат чанд дуо гуяд ва аз ман напазирӣ

افسرت چند دعا گوید و از من نپذیری

эй дариғо ки зи ту баҳра дашном надорам

ای دریغا که ز تو بهره دشنام ندارم